Tommy Wieringa – Jericho
Op zondagmorgen zaten Verschoor en ik te vissen langs de vaart. We hadden al heel wat gevangen, gretige visjes die glitterden in het warme zonlicht. Aan het eind van de dijkweg kwam een zonderlinge gestalte aan, met vreemde zaken behangen, waarvan we alleen de silhouetten zagen. Eenmaal dichterbij zag ik dat het een jongeman was die een cello in zijn armen droeg en op zijn rug een vioolkoffer had. Hij zwoegde onder zijn last, hij had niet eens de puf om ons te groeten. Hij droeg een zwarte broek met een wit overhemd erboven. Op zijn hoofd stond een hoed met veren. Verschoor en ik keken de jongeman na, bij elk huis op de dijk dat hij passeerde verwachtten we dat hij zou stoppen en aanbellen, maar zijn doel lag verderop, nog voorbij de bocht in de vaart, waar hij uit ons zicht verdween. ‘Snap jij dat nou’, zei Verschoor. Hij zonk terug in zijn voorovergebogen positie en tuurde weer naar zijn dobber.
We hadden een cultuurdrager gezien, iemand die cultuur droeg. Wij zaten in de schaduw van een knotwilg, maar hij droeg een cello en een viool onder de brandende zon en zette de instrumenten niet één keer in het gras langs de weg om uit te rusten, terwijl het een zware last moest zijn, vooral die cello; de jongeman had transpiratieplekken op zijn hemd. Misschien liep hij zo het hele land door, een éénmans-mars-der-beschaving, zonder dat hij het zo noemde, zonder nadruk en rumoer, omdat hij het wezen van beschaving begreep. Stilzwijgend stelde hij zichzelf ten voorbeeld, en liet niets dan vragen achter.
‘Je hebt beet’, zei Verschoor.
Misschien, dacht ik, was dat het enige juiste antwoord op die getapte provocatief-populistische methode die onze huidige volksvertegenwoordigers zo goed past: stoïcijns te blijven, het gebral van de machtsdronken conciërges te beantwoorden met een zacht geneuried Gute Nacht, kortom elitair te zijn, al was het alleen maar om de beschuldiging van elitarisme wáár te maken, omdat je immers dubbel verloren hebt als je er eerst van wordt beschuldigd en het vervolgens niet eens blijkt te zijn. Innerlijke weerbaarheid tonen, een programma van verhevigde scheppingsdrang volgen, de daad voor het woord laten gaan, in een tijd dat juist de woorden verdacht zijn en veelal hun doel missen. Niet schreeuwen tegen de bezuinigingen, niet naar het Binnenhof gaan om te protesteren, nee, zangles nemen. Zeven keer rond Jericho lopen, Laß irre Hunde heulen / Vor ihres Herren Haus zingen, kalm de eerste scheuren in de muren afwachten.
RSS
Facebook
Twitter
