blog | werkgroep caraïbische letteren

Toko Mi Lobi

door Nellie Bakboord

Het is Soerja en nog veel meer liefhebbers opgevallen dat mijn verhalenbundel Aaybaya in de etalage ligt bij Charles Tsai tussen haarproducten van Toko Mi Lobi in de Amsterdamse Ferdinand Bolstraat.
Wat je er aan diverse haarproducten kunt kopen is een lust voor het oog.
Lees verder over mijn mati Charles Tsai.


‘Charles Tsai. Aay boi, daar noem je een naam. Charles Tsai’. Dat zegt iedereen als ik over deze zeer vriendelijke jongeman begin. Ik ken Tsai sinds eind jaren 70. Jong. Ondernemend. Met zijn winkeltje met haarproducten dichtbij de halte van tram 16 in de Albert Cuypstraatin Amsterdam. In het keldertje. Zijn prachtige levendige verhalen gaf hij voor noppes. Je moest bij Charles dus nooit haast hebben.
Op de foto die Tsai mij onlangs via whatsapp stuurde zijn de eind jaren 70 zichtbaar. Het lijkt alsof de foto genomen is vanaf de kledingwinkel Kreymborg maar terwijl ik dit schrijf twijfel ik. Zou Charles het nog weten? Wonen in de Pijp was toen niet hip. Je woonde er gewoon. Deed er de boodschappen maar kende wel de gezellige marktkramers op de Albert Cuypmarkt bij hun voornaam. Velen zijn niet meer in leven. Maar Els, in het eerste deel van de markt met haar kraampje boordevol toiletartikelen was al die jaren één van de favorieten van mijn moeder. Waar is Els? En een woning kraken was in die tijd normaal. Carmen en Harold, waar ik mee studeerde kraakten in de Frans Hals een benedenwoning. Eén van de zoveel leegstaande. Zij hebben er jaren goed gewoond. De Pijp werd grotendeels bewoond door eenvoudige lui. Amsterdamse arbeiders. Geen Yup te bekennen. Afkomst speelde geen rol. Ik zou hierover pagina’s vol kunnen verhalen.
We keren terug naar de foto. Op een uithangbord prijkt de naam van Charles zijn winkel; Toko Mi Lobi. Om de winkel in te komen moest je drie treden afzakken. Rechts op de foto staat de winkel van Jac.De Ruyter; luxe lederwaren. Geen concurrentie voor Toko Mi Lobi. Charles was mijn favoriete winkel. Soms liep ik gewoon de winkel in voor een tori. Ik moest er toch langs als ik uit de tram stapte. Vaak in gezelschap van Sharon. Ons oudste kind die nu een grote fan van Charles is geworden. Het vertrouwen in kwaliteitsproducten van Charles zat er al vroeg in. ’Ik was laatst’, zegt ze ‘weer even bij Charles. Hij gaf me wat monstertjes mee om uit te proberen en ik kreeg een flesje conditioner die je niet hoeft uit te spoelen’. De gezellige swit’tori die Sharon te horen kreeg parkeren we want die tori is een a viertje op zich. Inmiddels is Toko Mi Lobi al een paar jaar verhuisd naar de Ferdinand Bolstraat. Een toplocatie. Tussen een nog groter aanbod aan haarproducten ligt nu ook mijn verhalenbundel Aaybaya te koop Een bijzondere verkoopplek ook gezien de grotere aanloop. Charles is in zijn sas als hij mijn bundel aanprijst. Met enige regelmaat geniet ik bij Mi Lobi van een gastvrij bakkie. Een dag sprak ik voor het eerst met hem over zijn familie. Was er een link met een familie Tsai uit Coronie? Charles vertelt dat zijn vader uit Coronie komt. Daar had de grootvader van Charles een chinese winkel. Deze omu kwam uit China. Mijn interesse in familieverhalen kan soms de spuigaten uitlopen. Ik was niet meer weg te branden uit Toko Mi Lobi. Het dieken naar meer was begonnen. Bijna ratelend stelde ik de ene vraag na de andere. En Charles antwoordde. Als een klant binnenkwam was die voor eventjes koning. Met gratis verhaaltje en de door Charles vol lof geprezen bundel Aaybaya in hun hand wenst Charles zijn klant een fijne dag. Begrijpend glimlachend kijken wij elkaar aan.
Morgen ben ik weer bij Charles. Onze tori over familie is nog maar pas begonnen.

Your comment please...

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter