blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Wijngaarde Eddy

Op en top Surinaamse speelfilm Sing Song in première

door Diederik Samwel

In Amsterdam is zaterdag de speelfilm Sing Song van regisseur Mischa Kamp in première gegaan. Suriname en Surinaamse muziek staan centraal in deze vrolijke familiefilm waarin naast Kenny B en Glen Faria veel bekende gezichten uit Paramaribo opduiken. read on…

Ingrijpende expo over 15 vermoorde mannen in 1982

door René Gompers

Eddy Wijngaarde staart naar het portret van zijn broer Frank, een van de vijftien mannen die op 8 december 1982 zijn gefolterd en vermoord tijdens het militaire regiem onder leiding van Desi Bouterse, nu president. Het is stil in de ruimte, De Hal, waar de portretten staan van de 15 mannen. “Maar die ogen, die ogen spreken, grijpen aan. Elke keer wanneer ik naar ze kijk,” vertelt Wijngaarde, organisator van de expositie Luku Den Na Ini Den Ai, een hommage aan de slachtoffers van de decembermoorden. read on…

Suriname krijgt audiovisuele opleiding van topniveau

door Donovan Mijnals

Paramaribo – Eddy Wijngaarde klinkt kalm, maar hij kan wel een gat in de lucht springen van vreugde. En de docenten van het Natuur Technisch Instituut (Natin) zijn geneigd dat voorbeeld te volgen. Door jarenlange lobby van de filmindustriepionier krijgt het Natin namelijk een studierichting Audiovisuele Productie. “Ik heb er lang aan gewerkt, sinds 2004 heb ik drie directeuren zien voorbijkomen”, merkt Wijngaarde op. read on…

Brief Pim de la Parra over Krin Skin

[Onderstaande brief verzond Pim de la Parra aan Eddy Wijngaarde & Hennah Draaibaar van Stichting The Back Lot, na ontvangst van het Persbericht over hun samenwerking met de Nederlandse Film & TV Academie (zie bericht hier direct onder).]
Vrijdag 8 juni 2012
Aloha bestelieve Eddy & Hennah,
Hopelijk is het jullie niet ontgaan dat ondergetekende je vrijwel onmiddellijk na ontvangst van dit Persbericht geluk heeft gewenst met de aangekondigde samenwerking van NFTA & TBL.
Scène uit Blue Movie: Hugo Metsers en Carry Tefsen
Ook begrijp & aanvaard ik volkomen waarom Renate Litjens, na haar bezoek aan “mij” en aan “jou/jullie”, helemaal niet meer is ingegaan op mijn suggestie voor een mogelijke co-productie van de SFA en de NFTA bij realisatie van Krin Skin. {Behalve mijn naam kent zij ook geen enkele film van “Pim de la Parra”, of het zou Blue Movie zijn van Wilhelmus Verstappen. Een feit waar ik mee heb leren leven, beseffende dat energie niet verloren gaat, zodat “ik” wellicht lang na “mijn” heengaan alsnog als baanbrekende cineast erkenning zal vinden bij de vakgenoten & het filmestablishment in de Lage Landen, Insh’Allah…}
Vanwege zijn huwelijk met een Euro-Surinaamse vrouw verwacht ik dat de nieuwe directeur Bart Romer – aan wie het de facto is te danken dat Wan Pipel op 25 nov. 2011 door de publieke omroep werd uitgezonden – misschien al begin 2013 in ParboSur zal opduiken, en “ik” hoop hem ondanks {(en/of dankzij)} jullie vandaag aangekondigde officiële samenwerking warm te kunnen maken voor participatie bij de productie van Krin Skin.
Jullie hebben er allebei een groot aandeel in gehad, maar ten overvloede wil ik graag de lange fictiefilms memoreren die Stichting de Surinaamse Film Academie tussen 2005 & 2008 aan het bestaan heeft weten te ontfutselen, zogezegd:
Pim de la Parra
+ Ala di… (Ondertussen…);
+ Hori yu srefi = Blijf jezelf;
+ Het geheim van de Saramaccarivier;
+ Het laatste verlangen;
+ Wat de vrouw wil… is de wil van God;
+ Ontworteld;
+ Elk eind is een begin;
Arie Verkuijl
terwijl zoals bekend Arie Verkuijl’s laatste film, Mijn moeder is overal, al voor zijn heengaan vertoningsgereed was, inclusief engelse ondertiteling, en onze nieuwe Stichting de SFA geduldig afwacht totdat deze vierde lange fictiefilm van de Surinaamse producer-director Arie Verkuijl zijn Surinaamse première zal mogen beleven… {E.e.a. vanzelfsprekend in nauwe samenwerking met TBLCinemas.}
Krin Skin, wat eigenlijk “Goed Voorgevoel” betekent, is basically een low budget remake van Michelangelo Antonioni’s monocolor film uit 1966, L’Avventura, speelduur 143 minuten; evenals Hori yu srefi = Blijf jezelf basically een re-make was van The Nun’s Story van Fred Zinneman, en Het geheim van de Saramaccarivier een re-make van Roberto Rossellini’s Viaggio in Italia. Tijdens de wereldpremière van L’Avventuraanno mei 1966 op het Film Festival in Cannes, bevond “ik” mij samen met Wim Verstappen in de grote zaal van het Palais de Festival waar deze film werd uitgejouwd, zodat Antonioni nog voor het eind van de voorstelling de zaal ontvluchtte, en er ook geen Persconferentie meer plaatsvond. Dit maakte op mij, 26 jaar oud, een onvergetelijke indruk, temeer daar L’Avventura ronduit verpletterend op mij inwerkte, niet in het laatst omdat ik begreep dat zoiets ook voor “mij” als Suri cineast haalbaar zou zijn, qua pure eenvoud en erotische suspense van de vertelling. Wat me anno 1956 {!} ook in Theater Tower te Paramaribo overkwam na het zien van La Strada van Antonioni’s landgenoot Federico Fellini.
Je zult dan ook willen billijken, dat het project Krin Skin, waarvoor ik als co-scenaristen Tessa Leuwsha & Iwan Brave heb benaderd – met spelers als Afra Accord, Masami Tsai Meu Chong, Idi Lemmers, Gudrun de Vries, Earl Jacott, Rodie Jero van Dijk, Anuska Durgaram, Tina Zhang, Jurgen Lisse, Sophia Jonker, Henry Carbière Falls, Jose Gaspar, Sirano Zalman, Jamie Soerowirijo en Martin Panday in de belangrijkste rollen – en met Milton Kam als d.o.p. {(op 35 mm of Super-16 mm)} en met Leo Franssen als direct sound recordist, Mireille Kroonenberg als costume designer & Annette Beil als editor, voor ondergetekende ontwerper-regisseur & artistiek eindverantwoordelijke een zeer vitaal project is, dat ook een synthese zal zijn van al zijn eerder beproefde filmconcepten, zowel inhoudelijk als productioneel.
Rest mij nog om jullie namens mijn mede-bestuursleden Alida Setrokarijo & Miriam Weekers hartgrondig te felicteren met het feit van jullie beider bestaan.
Gran Odi
namens Stichting de Surinaamse Film Academie,
Pim de la Parra Sr. Jr. , voorzitter

“Cultureel” huwelijk

Ondernemer Eddy Wijngaarde (The Back Lot en TBL Cinemas) en journaliste Hennah Draaibaar zijn deze week in het huwelijk getreden. Wij wensen hun behouden vaart!

Internationaal filmfestival in Paramaribo

De precieze data staan nog niet vast maar eind mei organiseert stichting The Back Lot opnieuw het internationale speelfilmfestival in TBL Cinemas. Tijdens het komende festival staat de Latijns-Amerikaanse film centraal maar worden ook films uit andere landen vertoond.

 

Eddy Wijngaarde voor het complex van TBL Cinemas (foto: @ Hester Jonkhout)

Eddy Wijngaarde, creatief directeur van TBL Cinemas en samen met Hennah Draaibaar de drijvende kracht achter stichting The Back Lot, laat weten dat het aantal festivaldagen afhangt van de zalen die beschikbaar zijn. “Wanneer we twee zalen reserveren voor het programma, kunnen we het over tien dagen spreiden. Het voordeel daarvan is dat we dan publiek kunnen interesseren dat nog niet bekend is met ons festival. Bij het gebruik van alle vijf zalen, beperken we het festival waarschijnlijk tot een dag of vijf.”

Voor het programma kan Wijngaarde zoals gewoonlijk putten uit het aanbod van het Internationaal Filmfestival Rotterdam dat eind januari werd gehouden. Daarnaast vormt de Caribbean Showcase een belangrijk onderdeel van het festival. Dat is een reizend filmfestival met tientallen films uit verschillende Caribische landen. Het gaat om een initiatief van het Cuban Institute of Film Art and Industry en Unesco Latin-America en heeft als doelstelling het bewerkstelligen van culturele integratie binnen de Caribische regio.

Het is voor het eerst sinds juni 2009 dat de stichting The Back lot weer een festival organiseert. De afgelopen twee jaar stonden voor de stichting vooral in het teken van de opzet en introductie van de nieuwe multiplex TBL Cinemas. Tegelijkertijd wilde de organisatie vermijden dat het publiek het bioscoopcomplex meteen met festivals zou associëren door snel na de opening een festival te organiseren.

The Back Lot organiseert vanaf 2002 filmfestivals om de belangstelling voor films en filmmakers te stimuleren. In december een documentaire festival met producties uit het aanbod van het IDFA, het International Documentary Festival Amsterdam. En in de eerste helft van het jaar een speelfilmfestival.

[uit Starnieuws, 8 maart 2011]

Groot filmzalencomplex voor Paramaribo

Levenswerk Eddy Wijngaarde bijna voltooid!

door Ricardo E. Meyer

Ik heb het in de regel niet zo op superlatieven. Ze hebben in mijn beleving maar al te vaak een vervlakkende werking, waardoor initiatieven en gebeurtenissen die het werkelijk verdienen, niet die aandacht krijgen waar ze aanspraak op maken. Maar goed, ik begrijp ook wel dat ik niet het monopolie van het geschreven woord bezit, noch dat die behoefte zich ooit van mij meester zal maken. Voor wat dat betreft laat ook ik als goed democraat graag 1.000 bloemen bloeien, ‘a wansi wan lo fu dem lay maka nanga furadan spesrutu na ini a yari disi’.

Het goede nieuws dat ik vandaag graag met jullie deel is dat het levenswerk van Eddy Wijngaarde haar voltooing nadert, wat wil zeggen dat de Republiek Suriname binnenkort een gigantische attractie rijker is, die op elk gebied kan meedoen met elk soortgelijk project, waar ook ter wereld. ‘The city of smiles’, zoals Paramaribo gelet op de gastvrijheid van haar kleurrijke bevolking ook wel om bekend staat, mocht zich – en dat zelfs internationaal – al laten voorstaan op haar tongstrelende keuken en haar jaarlijks terugkerende Avond Vierdaagse en Pagara-estafette, maar moro e doro!

Op zaterdag 24 april j.l. mocht ik me om 18.00 uur met een groepje andere genodigden melden bij de nog in de steigers staande Multiplex van The Back Lot (TBL) bij de Hermitage Mall en wel voor ‘a sneak preview’ van wat daar per juni a.s. zoal te gebeuren staat. We werden even na zessen door Hennah Draaibaar die samen met Eddy Wijngaarde de iniatiefnemer is van dit project, met een snelle lift meegenomen naar de 2e verdieping, waar we in zaal 1 werden opgewacht door onze gastheer en C.E.O. van TBL Multiplex N.V Eddy Wijngaarde, om vervolgens gedurende bijna 30 minuten te worden getrakteerd op een ‘state of the art’ vertoning van een aaneenschakeling van uiteenlopende nieuwe Amerikaanse trailers. Een meerdere zinnen prikkelende gewaarwording, kan ik jullie verzekeren, die de vraag wanneer het echte werk gaat beginnen, alleen maar brandender maakt.

De fully airconditioned filmzaal nr. 1 oogt alsof ze 600 bezoekers kan herbergen. In werkelijkheid heeft het een nog altijd respectabele capaciteit van 338 stoelen. Zeg maar gerust “fauteuils”, waarin je je met je ogen wijd open toch weer waant in één van de comfortabele VIP-stoelen van onze prestigieuze STAR bioscoop van Emile de la Fuenta van weleer, waar menigeen zijn of haar eerste of zoveelste kus tijdens een zaterdagmiddag matinee voorstelling heeft gestolen.

Alleen, beeld, geluid en ambiance van TBL zijn 10 maal indrukwekkender. Dit, beste vrinden, is Genieten met een hoofdletter “G“! In het hart van de Multiplex, de projectieruimte, staan diverse digitale Barco-projectoren opgesteld, die worden gevoed via een Dolby server en geluidsinstallatie, waarvan het geluid haar uitweg naar onze trommelvliezen vindt via echte JBL-boxen. De filmdoeken in alle vijf zalen (er zijn nog vier kleinere zalen met elk 166 stoelen) hebben een zodanige kwaliteit, dat je door de bijzondere weergave van het beeld, vanaf elke plek in de zaal alles goed kan zien. Kortom, aan alles is af te zien dat TBL in ontwerp zowel als uitvoering veel aandacht heeft besteedt aan de kwaliteitsbeleving van haar a.s. bezoekers.

Als ik deze ‘landmark’ in wording optel bij onze bijna gerenoveerde kathedraal, de vorige week in gebruik genomen gerenoveerde Nieuwe Haven, Zsa Zsa Zu (de discotheek, waarin vroeger theater de Paarl was gehuisvest), het Marriot Hotel en niet te vergeten Royal Torarica, om maar wat te noemen, dan neemt het voorrecht om in deze stad te mogen wonen alleen maar grotere proporties aan.

Wat de door Jim Klinkhamer ontworpen Multiplex ook zo bijzonder maakt, is de fantastische foyer, die door de beglazing waarin het gegoten is, zeeën van licht toelaat en continue zicht biedt op de omgeving waarin het gebouw is opgetrokken.
Natuurlijk ben ik net als veel andere trendwatchers erg benieuwd of het TBL Cinemas gaat lukken haar nieuwe multifunctionele uitgaanscentrum dat ruim 8.5 miljoen US dollars heeft gekost en nagenoeg geheel in Surinaamse handen ligt, rendabel te maken en te houden. Gelet op de toegepaste vormgeving, inrichting en de geprojecteerde hoge kwaliteit van de dienstverlening, denk ik van wel. “TBL’s filmtheater is trouwens behalve voor film- en andere vertoningen ook geschikt gemaakt voor satelietontvangsten, wat ongekende mogelijkheden geeft om met alternatieve ‘content’ de zalen gevuld te houden. Zo kunnen bezoekers behalve voor een filmvertoning ook naar TBL voor een life toneelstuk uit Londen of een life concert uit L.A. en wie weet zelfs lifebeeld en geluid van de WK-voetbal in Zuid Afrika, waar we nog mee bezig zijn.” Aldus mijn zegsman, Eddy Wijngaarde.

Waar ik wel mijn hart voor vasthoud is de instandhouding van al dat mooie meubilair in de vele ruimtes die de Multiplex telt. Het zou niet de eerste keer zijn dat betalende bezoekers de dekking van het duister misbruiken om nodeloos schade aan te richten aan andermans haven en goed.

De ruimtelijk opgezette Multiplex beschikt behalve over vijf filmzalen, een grote projectieruimte en een foyer, ook nog over een grote kantoorunit op de 4e verdieping van ca. 320 m². Op de begane grond bevinden zich verder diverse verhuurbare bedrijfsruimtes, waarvan al 80% is verhuurd. Behalve een sjieke sigarenboer, een ijssalon en een ticketbureau van Surinam Airways, komt er nog een verkooppunt van alle grote confectiemerken en als icing op de cake een heus Grande Café.

Wat jullie in elk geval van mij moeten weten is dat Paramaribo en daarmee Suriname een mega trekpleister rijker is en jullie zodra jullie ons weer met een bezoek vereren, ook tijd moeten vrijmaken voor een avondje en misschien zelfs een dagje TBL. Gelet op de grootse plannen van Eddy Wijgaarde c.s. m.b.t. de programmering en het voorzieningenniveau van de Multiplex, kan ik niet anders dan een bezoek warm bij jullie aan te bevelen.

De eerlijkheid gebiedt mij ondertussen wel tot het maken van een serieuze kanttekening bij mijn eigen enthousiasme. Ons land is politiek helaas nog steeds niet stabiel. Het risico dat Desiree Delano Bouterse na 25 mei a.s. met zijn Mega Combinatie ‘The city of smiles’ veranderd in ‘The city of tears’, is helaas niet geheel denkbeeldig. Maar ja, ook dat is democratie en als het overwegend jonge electoraat en de 32 % nu nog zwevende kiezers liever een machtsstaat heeft dan een rechtsstaat, dan suma na mi? Misschien moeten jullie toch nog even afstemmen met jullie stemgerechtigde achterban in dit land om zeker te stellen dat ze toch nog een keer kiezen voor en ontwikkeling, welvaart en stabiliteit, zodat ook deze investering kan renderen en ‘meki moro kan doro’.

Hebben jullie in elk geval weer “De Hartelijke Groeten Uit Paramaribo”.

Op de bovenste foto: Eddy Wijngaarde

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter