blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Trio (inheemsen)

Surinaams Museum brengt boek over uniek erfgoed Trio

‘Nu kan iedereen genieten van de schoonheid van Werehpai’

De fascinerende rotstekeningen (petrogliefen) van Werehpai zijn vereeuwigd in de nieuwste publicatie van het Surinaams Museum. Foto’s, tekeningen en beschrijvingen van alle 313 rotstekeningen zijn opgenomen in dit boek van 400 pagina’s. Daarmee is de unieke verzameling nu ook toegankelijk voor iedereen die niet naar zuidwest-Suriname kan reizen.

read on…

Oud-granman Alalaparu is niet meer

Het gewezen opperhoofd van de Trio, Asongo Alalaparu is zondagavond overleden. Hij is gestorven aan de gevolgen van Covid-19 in het Regionaal Ziekenhuis Wanica. 

read on…

Sipa

Sipa zo wordt het dorp Sipaliwini in het zuiden van Suriname liefkozend genoemd . Het dorp in het Amazonewoud ligt 2 uur vliegen van de hoofdstad Paramaribo ongeveer 30 kilometer van de grens met het zuiderbuurland Brazilië. Er zijn geen reguliere vliegverbindingen met het dorp, vanuit de hoofdstad Paramaribo.

read on…

Nationale dag Der Inheemsen Volken in Suriname

Programma: Nationale dag Der Inheemsen volken in Suriname 9 augustus 2019 Palmentuin, Paramaribo read on…

Indianen van Suriname. Bruggenbouwers en erfgoeddragers van een vergeten volk

De indianen van Suriname zijn trots op hun land en hun tradities. De vondst van het Penard manuscript uit 1908 over hun cultuur plaatst dit erfgoed in een nieuw daglicht. Het manuscript is een enorme stimulans voor de Indiaanse gemeenschap en van ongelooflijk groot belang. Zij kunnen hiermee hun cultuur aan de vergetelheid onttrekken en dit erfgoed nieuw leven inblazen. Ondanks de rijke orale traditie is veel kennis over hun cultuur in de loop van de tijd verloren gegaan. read on…

Granman Alalaparu van de Trio’s trekt aan de bel

De Trio’s in Zuid-Suriname kampen met verschillende problemen en hebben deze voorgehouden aan minister Edgar Dikan van Regionale Ontwikkeling (RO). Granman Asongo Alalaparu van de Trio’s heeft Dikan woensdag een brief overhandigd waarin de kwesties zijn opgesomd. read on…

Surinaamse publicatie over Trio-Indianen bekroond met award

door Eliézer Pross
PARAMARIBO – De Surinaamse wetenschapper Gwendolyn Smith heeft een internationale onderscheiding ontvangen voor een wetenschappelijk boek dat zij schreef over de “diepe” inzichten van de Trio-indianen van Suriname over klimaatverandering. read on…

Stuwdammen en wegen… Niet voor de Wayana en Trio?

door Christine F. Samsom

Met het aanbreken van de kleine regentijd is het probleem van stroomtekorten en distributie van stroom, de zogenaamde loadshedding, van de baan, tot de volgende droge tijd… De mensen van het binnenland hadden leedvermaak. Moesten zij het niet al jaren met vier uur stroom per 24 uur doen? Waar ikzelf het meest voor vreesde, was dat het Tapajai-project weer van stal zou worden gehaald, maar die vrees blijkt voorlopig ongegrond. Hoelang is voorlopig? En wat willen de direct betrokkenen, de inheemsen en marrons in het gebied eigenlijk? read on…

Stuwdammen en wegen in het Surinaamse binnenland

Boekpresentatie in literaire boekhandel De Evenaar
Op donderdag 9 oktober vindt in literaire boekhandel De Evenaar in Amsterdam de presentatie plaats van het boek Stuwdammen en wegen in het Surinaamse Binnenland. Gevolgen voor Wayana en Trio. Dit rijkelijk met foto’s geïllustreerde boek is geschreven door Maja Haanskorf, hoofdredacteur van La Chispa. read on…

Op visite bij de granman van de Trio’s

door Charles Chang

“Yu kon na mi oso, no?”, vroeg de granman. Ik volg het grootopperhoofd van de Trio’s. Achter het vliegveld woont hij, niet in het centrum van Kwamalasamutu waar zijn nieuwe stenen woning met glazen shutters staat. De afstand lijkt meer dan een kilometer. “Het huis is nog leeg, daarom woon ik voorlopig hier”, zegt Asongo. Ik zie waarom hij geen haast heeft om te verhuizen.

De voorlopige woning is een traditionele woonhut [bedoeld is: woonhuis – red.] en staat dicht bij het bos, niet ver van een kreek. Zijn vrouw is thuis en zet meteen eten voor ons. Op het tafeltje zijn sporen van de vorige eetpartij nog aanwezig. Maar dat geeft niet: in een diep plastic bord is de peprewatra veilig.

Wanneer we mogen beginnen, steken we vingers in het enige bord op tafel om brood en vis af te scheuren. Voor meer smaak sopt iedereen het brood even in de soep. Aan het gezuig en gesmikkel valt te merken dat het dagelijks gerecht van de inheemsen goed op smaak is. “Switiii!”, zegt de granman smullend. Tussen zijn vingers houdt hij een mooi stuk filet voor me. Ik heb geleerd om mijn gastheer niet te beledigen en steek een hand met cassavebrood uit. Wanneer het bord op tafel leeg is, herhaalt het ritueel zich: opscheppen, afscheuren, soppen, uitzuigen. Het regent visgraten naast onze voeten. Voor de kippen valt er nog wat uit te pikken, maar voor Bruno en Blackie niet, al laten hun zichtbare ribben weten dat ze al heel lang op iets eetbaars wachten. Als er wordt gejaagd, mogen ze op de botjes rekenen.

Hoewel de woonhut [bedoeld is: woonhuis – red.] open staat, hebben we toch enige privacy. Inheemsen in het Amazone-regenwoud hebben normaal geen kast in huis; met als gevolg dat de garderobe van de kleinkinderen, neefjes en andere huisgenoten van de granman overal in de hut hangen. Daardoor krijgt het wooninterieur haar bonte kleuren. De persoonlijke spullen gaan in tassen, die ook aan palen hangen. Ernaast, in de kookhut, staan de potten en emmers. Voor de rest is alles in place. Ook de zonnepanelen in de schaduw.

[uit de Ware Tijd, 06/04/2011]

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter