Op donderdag 27 mei 2021 ondertekenden Rita Rahman, voorzitter van de Werkgroep Caraïbische Letteren, en... Lees verder →
Posts tagged with: Trinidad and Tobago
Hindostaanse Zending in Suriname en de regio
door Joop Vernooij
.
Jan Schalkwijk (1923-2002) kwam in 1952 in Suriname voor pastoraal werk binnen de Hindostaanse Zending van de Evangelische Broedergemeente. Hij werkte ook als docent op Jamaica. Het werk heeft zijn leven bepaald en hij wilde zijn ervaringen over de ontwikkelingen van de zending in het Zuid-Caraïbisch gebied, Gyuana, Trinidad en Suriname, samenbundelen in een proefschrift aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Hij ging zo uitbundig aan de slag dat hij een 1.000 bladzijden tekst bij elkaar had geschreven. Door omstandigheden (zijn 2 promotoren overleden) moest hij een nieuwe promotor zoeken. Die vond hij wel maar die bepaalde dat een 300 bladzijden wel genoeg zou zijn. Jan Schalkwijk is er niet meer aan toe gekomen. Zijn zoon Marten heeft zich over het materiaal ontfermd en heeft de tekst gereduceerd tot een publicatie van 703 bladzijden. Er is dus het een en ander weggelaten. Maar dan nog is het een hele pil.
In 2001, toen de Hindostaanse Zending in Suriname van de Evangelische Broedergemeente 100 jaar bestond heeft Jan Schalkwijk een jubileumuitgave verzorgd over die honderd jaren Hindostaanse Zending in Suriname. Deze Hindostaanse Zending 1901-2001 werd uitgegeven in de serie van het Theologisch Seminarie van de Evangelische Broedergemeente Suriname te Paramaribo, nummer 8, 70 bladzijden en met enkele foto’s.
Er wordt een beetje gesjoemeld met het woord hindoestaan en hindostaan. Actueel is het gebruik van het woord hindostaan aan te bevelen omdat hindoestaan zou suggereren dat het gaat om hindoes. Maar Hindostanen zijn niet alleen hindoe, maar ook islamiet, christen, anders of niks wat religie betreft.
Een tweede opmerking willen we maken. Zending is hetzelfde woord als missie, maar dat is katholiek. De Hindostaanse missie had van doen met Rajpur, Giryapur (Kilometer 25 aan het Pad van Wanica), Ranipur en andere katholieke instellingen voor Hindostanen.
Jan Schalkwijk had zijn materiaal voor zijn dissertatie bepaald van 1850 tot 1980. Begrijpelijk en in 1980 actueel. Het probleem is nu dat we 30 jaren verder zijn en statistieken, die Schalkwijk graag gebruikt, niet meer actueel zijn. Bovendien zijn er in de Hindostaanse zending in Suriname in die afgelopen 30 jaren interessante zaken gebeurd. Het materiaal is dus niet actueel gedateerd, maar is wel goed bruikbaar. Dus daar moeten we het mee doen: niet erg want er is een heleboel te vinden in deze publicatie.
Schalkwijk kiest voor de geschiedenis van de zending (kerk) in de regio en heeft veel te melden. Hij doet dat min of meer chronologisch, gebruikt perioden en fasen. Deze geschiedenis zou ook thematisch behandeld kunnen worden, zoals lidmaatschap en alles er omheen, kerkkeuze en alles er omheen, kerkorde en alles er omheen en andere belangrijke zaken in kerk en wereld. Er zou nog wel een discussie mogelijk zijn over zijn methode van (historisch) kritisch onderzoek.
Schalkwijk heeft drie grote delen: de zendingsgeschiedenis in de regio, de hindostaanse zending, christenen en gemeenten en de Noord-Atlantische voortzetting (in Europa), conclusies en perspectieven. Vele mensen van de Caribbean zijn verhuisd naar Europa, naar de voormalige moederlanden. Daar zijn groepen tot leven gekomen of hebben onderdak gevonden bij bestaande religieuze instituties. Er zijn migrantenkerken ontstaan. In elk geval de moeite waard er aandacht aan te geven. Schalkwijk zelf was later betrokken bij het werk van de Evangelische Broedergemeente in Nederland, ook al doordat hij studieleider was van het Broedergemeente-seminarie te Zeist.
Kader
Schalkwijk plaatst zijn onderwerp in het vereiste kader, in de historie van de Caribbean en Southern Caribbean, toegespitst op Trinidad, Guyana en Suriname. Er is natuurlijk heel wat te melden vanuit de koloniale tijd en de tijd van de slavernij in die landen en over de christelijke kerken die meekwamen met de overheersers. Ook kwam mee de verscheidenheid aan talen en religieuze richtingen. De regio werd gefragmenteerd, gesegmenteerd, door de Europese machten en de aanmaak van de diverse gebieden (die nog al eens van eigenaar verwisselden). De regio werd een religieuze lappendeken (mamyo) en de nieuwe lokale volken moesten het daar dan maar mee doen. De onderlinge verbindingen via cultuur, talen en arbeid leverden contacten, ondersteuning en uitwisseling in de regio op.
Plaatselijk
Na 1838 als in de Engelse gebieden mensen uit Brits-Indië op de plantages komen werken, begint de evangelisatie of de zending van de kerken. Dat wil zeggen: waar komen deze contractarbeiders religieus aan bod? Welke kerken laten zich met hen in? De contractarbeiders brachten vormen van hindoeïsme mee, vertegenwoordigden diverse richtingen van de islam en een enkeling was christen. Schalkwijk gaat dan haarfijn na waar de nieuwelingen terecht gekomen zijn en welk soort kerken zich op hen gericht hebben/ zich ervoor ingezet hebben. En dat waren allereerst niet de traditionele koloniale kerken, maar zendingsgroepen uit bij voorbeeld Canada, India, de Verenigde Staten van Amerika en Europa. Ook weer een lappendeken. Soms zijn de gegevens van Schalkwijk erg gedetailleerd en een beetje overbodig: niettemin weet hij het een en ander als geen ander te melden. Van de andere kant is hij juist te snel omdat hij dan wel wijst op conflicten en fricties (tussen zendelingen en zendingsbesturen), maar daar hoor je het fijne niet van. Ook niet wat de Hindostaanse Zending in Suriname betreft, waar zich ook wel ernstige tegenstellingen voordeden, naar ik me heb laten vertellen en ook nog een beetje heb meegemaakt. Daar hoor je dan juist weer te weinig over.
Hij behandelt in het zevende hoofdstuk de historie van de Hindostaanze Zending in Suriname. Dat is eigenlijk al gepubliceerd in het bovenvermelde gedenkboek over 100 jaar Hindostaanse Zending 1901-2001. In dit hoofdstuk behandelt Schalkwijk ook de Hindostaanse missie van de katholieken en de activiteiten van andere christelijke kerkgenootschappen of geloofszendingen.
Dit uitgebreide blok sluit Schalkwijk af met de behandeling van inter-Caribische zending en zendingssamenwerking. Een leuk thema omdat er op kleine schaal veel uitwisseling en ondersteuning plaatsvond. Dat was het voordeel omdat men bijna op elkaars schoot zat met de vele nabije eilanden.
Stand
Het geheel overziend komt Schalkwijk tot conclusies en perspectieven. Hij is daarin niet kinderachtig en schetst enkele grootse perspectieven. Althans hij wijst op fundamentele karakteristieken, zoals de positie van de Zuid-Caribische mens te midden van andere volken en groepen, of de Afro-Caribische zending tussen culten en kerken, tussen tempel en moskee, tussen volksreligies en ideologieën.
Het geheel vat hij samen in de twee begrippen micro-kosmos en macro-kosmos. De Hindostanen die christen werden, waren onderdeel van een groter verband, hun etnische verbondenheid en identiteit. De kleine groepen binnen kleine groepen en binnen etnische minderheden schiepen aparte problemen maar ook aparte handvatten om te strijden voor identiteit en grotere verbanden. In het gedachtegoed van de Evangelische Broedergemeente is zending iets anders dan kerk: zo bestond de Hindostaanse zending binnen de creoolse kerk (van de creolen). Om te ontsnappen aan het enge van de zending op weg naar het grootse van kerk liggen vele valkuilen maar ook mogelijkheden om van gesloten groep tot een open groep te groeien of van exclusief naar inclusief.
Dat levert processen van behoud en verandering op, ook bij kerkelijk leidinggevenden die echter nog wel eens bekrompen konden omgaan met deze veranderingsprocessen, te midden van de diaconie, het onderwijs, de media, de opleidingen en de toerusting.
Momenteel – na 1980 – staan eveneens belangrijke thema’s op de agenda: de Surinaamse Broedergemeente als een kerk, de aandacht voor mensenrechten en vrijheid, de positie van vrouwen en kinderen, de dialoog van de godsdiensten. Intussen is het Surinaams religieus panorama veranderd (nogal wat nationale religieuze feesten) met gunstige en minder gunstige effecten. Dat is uitdagend.
Tenslotte wil deze studie een bijdrage leveren aan de groei van de universele zendingswetenschappen. Natuurlijk is een van de grootste kwesties die in het boek naar voren komen, hoe het nu eigenlijk zit met bekering (collectief of individueel), kerklidmaatschap, de moraal en de kerkelijke of religieuze tucht.
Er is ook heel wat veranderd in groepen van hindoes en moslims (ook in Suriname en India) en in groepen die volksreligieuze zaken aanhangen (inderdaad, winti). Het is goed dat onderzoek en discussie naar aanleiding hiervan, goed voortgaan. Het kan de zaak van rol en betekenis van religie alleen maar verhelderen en uitzuiveren.
Deze studie heeft een uitgebreide literatuuropgave (bronnen, tijdschriften archieven), een lijst van gebruikte afkortingen en een lijst van hindostaanse woorden. Jammer genoeg is er geen index op plaatsen en personen aan toegevoegd. Enige slordigheden zijner natuurlijk ingeslopen: bijvoorbeeld soms kom je nog het woord hindoestaan tegen, maar ook toevallig Vernooy en Vernooij. Austermoller moet Austermöller zijn (487). Erné in plaats van Erne (213)..
Vorig jaar heeft Kirtie Algoe in Suriname een masterscriptie gemaakt over de institutionalisering van hindoeïsme in Suriname en Trinidad en Eric Roosken in Rotterdam over Caught between Christianization, assimilation and religious independency bij de Hindostanen in Suriname. De kwestie blijft gelukkig aandacht trekken.
Jan Schalkwijk heeft zijn onderzoek niet voor niets gedaan en het is goed dat zijn zoon er werk van gemaakt heeft (en er veel werk aan gehad heeft). Het vele is ook goed.
Jan Schalkwijk
Ontwikkeling van de zending in het Zuid-Caraïbisch gebied – in het bijzonder onder de Hindostanen 1850-1980
Aantal pagina’s: 700
Prijs: 25.00 euro
ISBN: 978-90-74897-61-7
Bestellen: 06-41.28.37.86 of per email info@amcon.nl
Across The Caribbean
by Lyndon Baptiste
I promise to be brief. And honest. Potbake’s 2009-10 Caribbean Short Story Competition is the brainchild of generosity and selfishness. In 2008 I published my first book, and whenever I’m “out there” struggling to market it along with my other releases I meet writers who claim they are “dying to get published – oh so badly! But there’s simply no opportunity!” Naturally as a publisher, writer and baby entrepreneur, I reasoned that such an offering could benefit us both.
Although I promoted the competition via the Internet only, the response was fantastic. There were entries from Guyana, Barbados, St. Lucia and other dots on the map. Caribbean people living in faraway lands submitted stories. Even Europeans, Africans and South Americans entered despite their nationality. When the deadline came at the end of August we had over fifty stories.
To our disappointment more than half didn’t meet the word count requirement. But that’s not the interesting part. Among the remaining stories there was a rainbow of writing styles, creativity, themes and in some cases, unfortunately, the lack of these things of which I myself am sometimes also guilty.
The competition committed to publishing seventeen short stories. The Only Man and Secret love were written by the winner, Raymond Yusuf of Guyana. The other fifteen stirred the judges in one way or another. Today you have the chance to read them yourself and become a judge, for this book, perhaps the first of its kind, is an eclectic snapshot of Caribbean literature.
[from Caribbean Literary Salon, klik hier voor inhoudsopgave van de bundel]
De Koerse koloniën
Het Hertogdom Koerland en Semgallen was een klein hertogdom ten westen van de rivier de Westelijke Dvina (Duits: Düna) in het huidige Letland. Het land, dat een vazalstaat was van het veel grotere Pools-Litouwse Gemenebest bouwde onder de heerschappij van Jacob Kettler zijn koopvaardijvloot uit en wist voor korte tijd twee koloniën in bezit te nemen:
Caraïben:
Nieuw-Koerland: Het Noord-Westelijke deel van het eiland Tobago (Het zuid-westelijke deel was Nederlands onder de naam Nieuw Walcheren) in de periode 1652-1659
West-Afrika:
Koerlandse Gambia: Het eiland Sint-Andreas in de monding van de Gambia-rivier en twee forten aan de oevers van dezelfde rivier in de periode 1651-1659
oen bij het uitbreken van de Noordse Oorlog Zweden Koerland binnenviel en hertog Jacob Kettler gevangengenomen werd verloor Koerland zijn koloniën aan de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Aan het eind van de oorlog probeerde Koerland het eiland Tobago weer terug te krijgen, dit mislukte echter.
[Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie]
OCM Bocas Prize for Caribbean Literature 2011
The OCM Bocas Prize for Caribbean Literature is a major new award for literary books by Caribbean writers, organised by the Bocas Lit Fest. It will be awarded for the first time in April 2011. Books may be entered in three categories: poetry, fiction, and literary non-fiction. The prize includes an award of US$10,000, sponsored by One Caribbean Media.
The OCM Bocas Prize for Caribbean Literature has two stages. First, panels of distinguished judges will select the best book in each of the three genre categories. Next, the chairs of the poetry, fiction, and non-fiction panels, joined by the overall chair and vice-chair of the prize, will form a final prize jury to select the overall winner from the three genre winners.
The winner of the 2011 OCM Bocas Prize for Caribbean Literature will be announced on 30 April, 2011, at the first annual Bocas Lit Fest.
To be eligible for the 2011 prize, a book must have been published in the calendar year 2010, and written by an author born in the Caribbean or holding Caribbean citizenship. Books must also have been originally written in English.
Publishers may submit a total of five books in each genre category (poetry, fiction, non-fiction). The judging panels may call in additional books as they see fit. The submission period for the 2011 prize opens on Monday 8 November, 2010.
For further information see the OCM Bocas Prize for Caribbean Literature.
Amerikaanse woordvlugheid met de intonatie van de Caraïben
door Hester Carvalho
De op Trinidad geboren Nicki Minaj (26) was lange tijd slechts te bewonderen als gast op andermans liedjes. Ze was de ideale stem voor een pittig intermezzo in ballade, of een dankbare sparringpartner in een rapnummer. Want Minaj rapt op een uitzonderlijke manier: ze combineert de Amerikaanse woordvlugheid met de intonatie van de Caraïben. Dat leidt tot woordstromen die je bijna zeeziek maken, zo snel en tegendraads rinkelen de syllabes. En of het nu is in een liedje van Kanye West, Usher of Christina Aguilera, Nicki Minaj steelt de show. Zoals te horen is in het nummer Monster, een van de verbluffendste liedjes op de nieuwe cd van West, waarin behalve Minaj ook belangwekkende gasten als Jay-Z en zanger Bon Iver aantreden.
Caraïbisch filmprogramma in Den Haag
door Ida Does
Caribische verhalen zijn het waard om gehoord en gezien te worden! Dat was mijn motivatie bij het benaderen van het Filmhuis Den Haag en de organisatoren van het Winternachtenfestival om een Caribische Filmprogrammering tot stand te brengen.
read on…SPAN issue of Draconian Switch
Draconian Switch is an art and design e-magazine published in Trinidad by Richard Rawlins with the collaboration of a group of artists, designers, and writers, many of whom work in the advertising industry. Each issue can be downloaded as a PDF, and the online archive also includes several one-off artists’ publications.
read on…V.S. Naipaul ziet einde van zijn literaire carrière naderen
De controversiële Britse, op Trinidad geboren schrijver en Nobelprijswinnaar Literatuur 2001 V.S. Naipaul, zegt dat zijn 50-jarige literaire carrière naar zijn eind loopt. Hij kan hooguit nog overtuigd worden om één boek te schrijven, meldt The Hindu. “Ik zou nog een boek schrijven indien Andrew [zijn agent, Andrew Wylie] er werk van zou maken”, zo zou hij gezegd hebben. “Daarna is het genoeg, dan kan ik stoppen.”
[Lees hier verder]
Holding the strain
Mervyn Morris on the life and poetic achievement of Wayne Brown (1944–2009)
I first met Wayne Brown late in 1966, when I returned to the University of the West Indies to be warden of Taylor Hall. He was one of the outstanding personalities on the Mona campus, his brilliance widely recognised and sometimes resented. I was struck by his intellectual confidence and amused by a verbal playfulness I still consider characteristically Trinidadian. He was already committed to the special importance of the imagination, and wittily dismissive of anyone, including some of his teachers, who seemed to have other priorities. His early poems are often, at least in part, about creativity. “Something’s underground alive” (“The Approach”). The persona in “Remu” (a tide race) declares:
I would write poems like mainsails drawn
up the bent masts of motor schooners
floundering in the remu’s flow:
held clear of that chaos, but quivering,
holding the strain below.
He knew that the poet is not always in conscious control: the creative process (as in The Thought-Fox; Wayne often recommended Ted Hughes) requires watchful waiting. In a nicely ambiguous line (in “Soul On Ice”) the persona is “the landscape shimmering, waiting for words.” In “Light and Shade”, the poem
. . . is a wall.
Or maybe a string
Of mountains, out of whose blue haze
may yet come (if I am patiently dumb)
Hannibal, swaying slowly as his elephant sways.
In “The Witness” the “black nut in the surf” represents the poet, “that stranger by the sea” who is
. . . your memory,
that each sunset moves among
the jetsam of the tribe, the years,
widowed past grief, yet lingering . . .
When Dennis Scott, Tony McNeill, Wayne, and I, in unplanned meetings in the warden’s house, discussed each other’s draft poems, Wayne would be more emphatic than the rest of us. He could be very challenging, not just about details in a poem, but sometimes its aesthetic assumptions. Even when I didn’t agree with what he was saying, the force of his attention was an energising compliment. I didn’t know it at the time, but he may have been remembering what he saw and liked in Derek Walcott’s approach: “a certain high seriousness that doesn’t have time for tact and caring about the person’s feelings, but deals with what’s on the page; that’s unstintingly generous if you think they deserve it, and unstintingly critical if you think they don’t.”
People who have been in workshops led by Wayne have spoken warmly of their usefulness. He led with authority. He was firm about requiring, inter alia, that members of the poetry workshop master the basics of metre — as a preliminary, if they chose, to writing good free verse — and that each week they learn by heart a great poem he had assigned. There was resistance from time to time. He recalled a “passionate and very loud” disagreement with a newcomer who questioned the value of learning poems by heart. “Next week,” he told the man, “you will recite this poem or you will leave my house with your money.” Wayne could be combative, and unforgiving. Gratuitously disparaged by one of the founders of the Calabash Literary Festival, he parsed the public apology and, though he would publicise the annual event in the Jamaica Observer literary pages, which he edited, he never once attended, though urged by friends to do so. He treated the suggestion with patrician disdain.
•
Until I read Kenneth Ramchand’s piece in Fifty Caribbean Writers (1986) I knew very little of Wayne’s life before Mona. He was born in Port of Spain on 18 July, 1944. His father, Kenneth Vincent Brown, was the first black chief justice of Trinidad and Tobago, and son of the first black attorney general. His mother died giving birth to him. He lived with an uncle and an aunt until he was sent to boarding school at nine years old; from then until he was sixteen, “home was the boarding school during term, with visits from the family on weekends”; at sixteen he went to live with his father, “who treated him like an adult and sometimes like a boarder.” Which makes me recall some lines by Wayne I memorised while he was still at Mona: “My father lives in a house of stone. / His house is almost empty.”
As a child, Wayne often spent time at an uncle’s holiday home “on the wild and windy coast.” His deep connection with the sea and sea creatures is evident in many of his poems. As in “Mackerel”:
. . . somewhere, hanging in streams
of light, some ice-blue Purpose
keeps in quiet its
unfathomable self,
given over, all
over, with easy fins,
to the timeless surge of the sea.
In sixth form at St Mary’s College he was influenced by his English teacher, Fr Quesnel, who “made his pupils write poems in different stanzaic forms and modes and using specified metrical patterns.” It was he, Ramchand tells us, who first mentioned Walcott to Wayne; and he gave him a copy of T.S. Eliot’s Selected Poems. After leaving school, Wayne went to work as a sports journalist at the Trinidad Guardian, where Walcott was covering the arts. Walcott talked with him, lent him books, and encouraged him to read Robert Lowell and Ted Hughes. A friendship developed. “It became normal,” Wayne said, “for me to take a poem hot off the typewriter down to Derek and hear what he had to say about it.”
Wayne came to the Mona campus in 1965. He married Megan Hopkyn-Rees in 1968 and they divorced in 1981:
… the sentence stands. We never found
words in which we could both live.
(“Words”)
His first collection of poems, On the Coast — dedicated to Walcott — was published in 1972 by André Deutsch. It was a Poetry Book Society Recommendation and won the Commonwealth Poetry Prize the following year. Deutsch also published in 1976 Edna Manley: The Private Years, his biography of the sculptor whom Wayne had come to know while studying at Mona. In 1975–76 he was the Gregory Fellow in Poetry at the University of Leeds. When he returned to the Caribbean, the jobs he did included teaching literature at the University of the West Indies, in Trinidad and later in Jamaica. He edited Derek Walcott: Selected Poems (1981). Voyages, his second collection of poems (published in 1989), is dedicated to his daughters, Mariel and Saffrey. For over sixteen years he conducted creative writing workshops in various places, including Port of Spain and Kingston. He taught, finally, in the MFA programme at the University of Lesley in Massachusetts.
He was also a newspaper columnist. In Our Time, begun at the Trinidad Express in 1984, “was published in the Trinidadian, Jamaican, and Guyanese press over its lifespan — upwards of 3,500 editions,” in Lisa Allen-Agostini’s obituary account. Wayne wrote elegant columns of unusual range: hard-hitting pieces on Trinidadian politics; informed analyses of United States foreign policy and the presidential race; polemics on American politics and the Iraq war; sensitive recordings of personal experience, and responses to literature and culture; praise-songs to genius (such as David Rudder, Brian Lara, Usain Bolt); mood pieces; short stories. “I write about anything,” he said (in 1987), and “I use the techniques of fiction in writing these pieces.” Some of the columns are collected in A Child of the Sea (1989) and Landscape with Heron (2000), each subtitled “Stories and Remembrances”. A new collection, The Scent of the Past, is to be published by Peepal Tree Press.
Diagnosed with lung cancer, Wayne confronted his prognosis with resignation and humour. To at least two of his friends he declared that he had looked at death and found it “doable.” He went sailing as often as he could. He refused to give up smoking. To what he called his “valedictory workshop” in Jamaica he wrote, having journeyed to Boston to fulfil commitments to the MFA programme at Lesley University: “Y’all think I’m up here walking among the pine trees and thinking about the Hereafter, but I’m here bussing me ass with work.” “A month before he died,” writes Lenworth Burke, “at the end of one class, Wayne announced that each of us could take five books from one of his bookcases. There was a rush and jostling and at least one of us, I’m sorry to say, took more than five. He chuckled his disapproval.”
Wayne died on September 15, 2009. Most of the many tributes mentioned that he had been a poet, but the overwhelming emphasis was on his contribution as a columnist and a teacher of creative writing.
•
Between On the Coast and Voyages there is a continuity of concerns — love, time, history, race and class, self-discovery, sea, creative life — and the later poems are more assured. At least one of Brown’s personae has “travelled far and witnessed many marvellous things” (“Voyages”). But where, in the end, is home?
And I am an orphaned islander,
on a sandspit of memory,
in a winter
of bays. I have no home.
(“On the Coast”)
“The Dark Jurors”, which opened section two of Voyages, is opposed to history as stasis.
My dark jurors want to know
where I am from: but I am dumb,
finding no syntax to cement
these stones and distant stars,
nor noun but might mash up their monument
of suffering as history.
My jurors are patient. They offer me
a wide range of tongues, like duelling
pistols served on a rattling tray.
The “dark jurors” are peers of the persona checking his native credentials, “dark” suggesting that they (like him?) are black and also hinting that they do not understand. Their challenge makes him think in terms of language — “syntax,” “noun,” “tongues” — and the search is ongoing (“I am dumb, / finding no syntax . . . / nor noun”). The search is for a language to bring together ground-level reality (“these stones”) and “distant stars,” symbolic of imaginative longing; “stones” also suggesting a burden which may make the imaginative enterprise more difficult. The Creole inflexion in “mash up” — in contrast to the formal English tone of “cement / these stones and distant stars” — seems to mock the presumed language preference of those who favour “suffering as history,” with their solid, earthbound “monument” to stasis. When the poem goes on to say “My jurors are patient,” we have to wonder whether the sense requires an emphasis on “My,” to suggest a distinction between “My dark jurors” and these other jurors, the ones who offer him “a wide range of tongues.” But perhaps they overlap, and the poem ends in a simile of deadly contest: “a wide range of tongues, like duelling / pistols served on a rattling tray.”
Death figures less in Wayne’s poems than in many others’. But there are elegies in celebration of creative people: Eric Roach (“Quinam Bay”), Nabokov, Pablo Casals and Picasso (“Dead in one month, the two Pauls,” “Autumn Elegy”). The final poem, “The Briefing”, says goodbye for all of us:
May your flight be faultless and your hand
obey you at the last.
May you find your lost companions.
[Adapted from the introduction to On the Coast and Other Poems, a new collected edition of Brown’s poems, forthcoming from Peepal Tree Press.
This issue of the CRB also includes “Pan Session: Laventille”, a previously unpublished poem by Brown. ]
Mervyn Morris is the author of six books of poetry, including I Been There, Sort Of: New and Selected Poems (2006). He is professor emeritus of creative writing and West Indian literature at the Mona campus of the University of the West Indies.
[from The Caribbean Review of Books, September 2010]
Buchi Fil beste korte film festival Trinidad en Tobago
The legend of Buchi Fil van regisseur en scenarioschrijver Germán Gruber van Curaçao heeft zondag op het filmfestival van Trinidad en Tobago de prijs van beste korte film in de wacht gesleept. Bij de prijs hoort een cheque van 3.000 dollar.
In totaal deden ongeveer 70 films in verschillende categorieën mee aan het festival, waarvan 21 in de categorie korte films, vertelt Gruber. Het festival duurde van 22 september tot en met 3 oktober en kende inzendingen uit Trinidad & Tobago, St. Lucia, Colombia, Brazilië, de Dominicaanse Republiek en zelfs Engeland. Gruber, die werkzaam is als graphic designer bij de krant El Periodico, keerde maandag terug naar Curaçao.
The Legend of Buchi Fil was al op verschillende festivals te zien, zoals recentelijk op het filmfestival van Aruba, maar het was voor het eerst dat de film meedeed om een prijs. Gruber zelf was hier vooraf niet van op de hoogte. “Het was pas toen ik in Trinidad aankwam dat mij werd meegedeeld dat mijn film was ingeschreven.” Voordat hij naar Trinidad ging kon hij uit websites opmaken dat het Trinidad & Tobago Film Festival misschien wel het grootste is in de regio.
The Legend of Buchi Fil was het afstudeerproject van Gruber. Met drie Antilliaanse studenten van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht hadden zij zich verenigd in het team Rebeldía om een film te maken over het slavernijverleden, waarover weinig bekend is en waarvoor weinig belangstelling bestaat, terwijl het een belangrijke periode is geweest in de geschiedenis van zowel Nederland als de Antillen. De film is gebaseerd op het gedicht van Pierre Lauffer over de slaaf Buchi Fil. The Legend of Buchi Fil is een film van een kwartier, die met name de jeugd zou moeten bereiken. De film werd in mei opgenomen met lokale acteurs en figuranten.
[Overgenomen van Amigoe.com, 5 oktober 2010]
Trinidadian Children’s book author Joanne Gail Johnson visited St. Maarten schools
Joanne Gail Johnson is a children’s book author from Trinidad and knows her stuff. In February 2010 she was on the island and made time to visit Oranje School and St. Maarten Academy. She has travelled to many of the Caribbean islands. Her passion for books and writing began at the young age of 12. She traveled with her son, who clearly is her inspiration.
Joanne is also the editor of a Caribbean Sci-fi/ Fantasy series that falls under MacMillan Caribbean publishing, for children ages 12 to 15 and she is also the contributing editor of SHE Caribbean magazine. The Caribbean Sci-fi Fantasy books should capture your interest as it is almost like watching a movie. Island Fiction series are fast-paced, dynamic stories and are based around fantasy, science-fiction and the legends and folklore of the Caribbean. The story lines are set in the Caribbean in the past, present and future.
Check out the face book page island fiction and join in on the fun. The writer of one of the Caribbean Sci Fi Fantasy books Michael Holgate has an interesting trailer on his book: Night of the Indigo out on YouTube, check out here.
In Treasure House 1 & 2 Caribbean’s anthology series, you will find short stories written by different Caribbean writers including Joanne’s work. Ibis Stew, Go Barefoot, Sally’s Way, Diggers Diner and The Scottish Island Girl all written by Joanne come with read along CDs sold through her web site at www.caribbeanchildren.com
Joanne now has a new series of books out under the title meaningful books. One of the books out in this series is called Pink Carnival. This is a beautifully illustrated book with so much culture and colour that it is great for young and old to sit together and learn. In this book that is created for toddlers, a little boy feels inspired by the colours of nature and chooses a pink hat. His father doesn’t agree and says no, pink is for girls…or is it? With this book, the author introduces the concept of sexism in a light-hearted, playful way. This is a great way to learn and teach your children about different situations and inspire meaningful conversations with kids. Toddlers will also love playing “I spy Pink” and naming the familiar objects throughout the book. The book is set against the beautiful backdrop of Trinidad’s colourful Carnival at the Queen’s Park Savannah.
All the books have a Caribbean feel and story line to it, but not in an old-fashioned way, they explain things in a fresh, modern way and are fun and exciting to read.
The Children’s Books are available at Philipsburg Jubilee Library.
If you are interested in owning any of the books, you can ask your parents to go online at www.caribbeanchildren.com, www.amazon.com or www.xlibris.com to order your books. For more information or to join the mailing list with events and news, you can contact Joanne at: joanne@caribbeanchildren.com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .
Joanne said it would be exciting to have something out on the St. Maarten/St. Martin culture. Local St. Maarten/St. Martin authors interested in working together can send in their work.
Email Joanne or check out here
Nieuwe uitgaven Indiase diaspora
Bij Chakra Publishing House op Trinidad verschenen drie nieuwe titels over Hindostaanse cultuur. Indian Caribbean Folklore Spirits van Kumar Mahabir is een mooi geïllustreerd boek over geesten van Indiase oorsprong die over het Caraïbisch zwerven, zoals (1) de raa-khas – een misvormde, demonische pasgeborene, (2) de chu-rile – de geest van een overleden zwangere vrouw, (3) de saap-in – een vrouw in het lijf van een slang, (4) Dee Baba – een mythische beschermheer van huis en land, en (5) de jinn, Sheik Sadiq – de geest in de fles. Hoewel je het niet zou denken is het boek voor alle leeftijden.The Indian Diaspora in the Caribbean heeft dertien hoofdstukken over een onderwerpen zoals contractarbeid, migratie, acculturatie, globalisatie etc. Vier hoofdstukken gaan over Trinidad, vier over Guyana, en over St. Vincent, Grenada, Suriname en Martinique is er elk een hoofdstuk en tenslotte een hoofdstuk over het Caraïbisch gebied in het algemeen.
Het tijdschrift Indian Arrival Day commemorative 2010 heeft als thema Glimpses of indentureship: Traditional culture and agriculture in Kernahan Village in Nariva. Kernahan is een afgelegen plaatsje waar bijna alleen Hindostanen wonen. Oorspronkelijk waren het Hindoes, maar tegenwoordig is de meerderheid Zevende-Dagsadventist. Er is geen school in het dorp en pas in 2000 kregen de inwoners electriciteit. Stromend water is er nog steeds niet.
Voor informatie en bestellingen: http://chakrapub.wordpress.com/ of //icctrinidad.wordpress.com.
[Bericht van Schrijversgroep ’77]
RSS
Facebook
Twitter
