blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Schoobaar Albert

Literaire manifestatie Biblioteka Nashonal Korsoù

De Biblioteka Nashonal Korsoù organiseert een literaire manifestatie op vrijdag 24 en zaterdag 25 mei 2019. read on…

Tambú, a freedom song sluit af waar het begon

door Mineke de Vries

Twee halfbroers erven een tambú, een instrument dat hen verbindt in alle lagen van het zijn. De zoektocht naar de trommel, naar elkaar en uiteindelijk over alle grenzen heen naar oorsprong én toekomst van de volken die samenleven op Curaçao, is de rode draad door Tambú, a freedom song.
De acteurs Kees Scholten en Albert Schoobaar:
Onze rol en kleur is inwisselbaar.
De Nederlandse acteur Kees Scholten en de Curaçaoënaar Albert Schoobaar vertolken de rol van de halfbroers. In mei 2012 stonden zij in La Tentashon op Curaçao, vervolgens op het Oerol-Festival op Terschelling en recent sloten zij hun tournee door Nederland af. In december was er nog een viertal voorstellingen op Curaçao, waarmee zij in totaal zestig keer samen op de planken stonden. Kees Scholten: “Ten opzichte van de eerste voorstellingen is veel veranderd, elke keer bijschaven maakte het uiteindelijk steeds beter. Vooral het aandeel dans is geminimaliseerd, het werd te clip-achtig, waarmee de drive van de vertelling sterker is geworden.”
Albert Schoobaar: “Dat is nou precies het leuke van werken met Kees, je moet eraan wennen, maar kan je je overgeven is het prachtig. Niets is statisch en zelfs tijdens een voorstelling kan iets wijzigen. Je moet elkaar heel goed aanvoelen en letterlijk op elkaar ingespeeld zijn. Maar dat is tegelijkertijd de lol die we samen hebben.”

 

Voetstap achterlaten
Tambú verhaalt over de broers Martina; ze hebben dezelfde vader, een andere moeder. Lorenzo vertrekt met zijn moeder naar Nederland, Johnny blijft op Curaçao. Ze treffen elkaar weer aan het sterfbed van hun vader en erven zijn tambú, een trommel die staat voor een spirituele manier van leven zoals de Afrikanen die meenamen. Lorenzo hecht niet aan de traditie van de trommel en Johnny verkoopt hem om het geld uiteindelijk te verbrassen. De tambú komt terecht in het historisch museum, waar de museumdirecteur – uiterst Nederlands vertolkt door Scholten – de geschiedenis ervan vertelt. Als rampspoed beiden overkomt, steelt Johnny de tambú terug. Van daaruit wordt de symbolische rol van het instrument steeds duidelijker. “Iedereen wil iemand worden – Z’n voetstap achterlaten in het zand.” Als Johnny de tambú in zijn armen sluit en tranen over zijn wangen lopen, als de muziek aanzwelt, houdt het publiek zijn adem in.
De ontroering in de zalen in Nederland is te voelen, door de inhoud maar ook door de vorm en taal: de vertrouwde klanken van het Papiaments, het ritme van de muziek. Maar het zit hem ook in de herkenning van de typetjes, allen door Schoobaar en Scholten gespeeld door slechts het hoofddeksel te veranderen: de museumdirecteur, de plat-Rotterdamse stiefvader van Lorenzo, maar ook het duo van de dame van Jan Sofat (Scholten met zonnebril en paraplu) en de praatgrage Antilliaanse dame (Schoobaar in zijn vrouwelijke vorm), weten ze tot groot vermaak neer te zetten.
Typetjes: de praatgrage Curaçaose
 dame en de vrouw uit Jan Sofat.

 

In de grondverf
Het idee voor Tambú ontstond na een eerdere voorstelling van muziektheatercollectief Het Volksoperahuis uit Amsterdam, die met lokale acteurs en musici Morto i Laman (De dood en de zee) speelde in samenwerking met Teatro Luna Blou. Dat was het begin van de Curaçaose connectie voor het Volksoperahuis, bestaande uit Jef Hofmeister, componist/tekstschrijver en Kees Scholten, acteur/regisseur die samen per productie acteurs en muzikanten erbij zoeken. Scholten: “Het was de manier waarop Ompi Tio ons na afloop met een speciaal voor ons gemaakte tambú bedankte, wat ons ontroerde. De energie uit die tambú pakten we allebei op en dit maakte dat we meteen wisten dat we dáár wat mee wilden, dat dát het uitgangspunt zou worden voor een nieuwe voorstelling over Curaçao en Nederland.
We besloten op Curaçao onderzoek te doen naar de kracht van de tambú. We spraken veel mensen, maar voelden meteen: als je tambú zegt, moet je oppassen, er hangt sentiment omheen, het raakt direct aan de actieve repressie van de zwarte volksaard en betekent het losmaken van de overheersing. Blijf van mijn eigenheid af, lijkt het te roepen. Aan de tambú kan je je vingers branden, er hangt iets verborgens, verbodens omheen. Met al die indrukken gingen zakelijk leider Maarten van der Cammen en ik terug naar Nederland. Jef vertaalde het naar een script waarmee ik, terug op Curaçao Elia Isena benaderde om er drie tambú’s bij te componeren.
“Die gedenkwaardige avond op de porch van Elia ontstond het ritme ter plekke, was ik getuige van de geboorte van de tambú’s, natuurlijk nog in de grondverf, maar de basis van onze voorstelling was er.”

 

Losse vorm
Op zoek naar lokale spelers zochten ze Albert Schoobaar op bij één van zijn schoolvoorstellingen in Habaai. “Met minimale middelen zat het zo ingenieus in elkaar. In die open stijl is Albert echt een virtuoos. We hebben hem meteen bij ons idee betrokken. Hij zit zo dicht op de huid van het publiek: de manier waarop hij een scholier zo sexy aankeek, dat ie wegliep, was geweldig”, en Scholten schiet weer in de lach. Op zijn beurt treft Schoobaar de snelheid in denken, schrijven en spelen van Jef en Kees: “Soms gaat het zo snel dat je denkt ‘waar hebben jullie het over’, maar het dwingt je je mond open te trekken. Je niet laten opfokken maar bij de les blijven. Ik viel voor de vorm, het spel, de liedjes. Deze losse manier van toneel maken neem ik weer mee in mijn eigen voorstellingen.”
Schoobaar schreef al langer voor zichzelf, werkte samen met regisseur Ad de Bont en maakte met Saskia Goldschmidt vele jeugdtheaterproducties.
“Toen ik voor theatergroep Paradox schreef, werd ik een keer gevraagd in te vallen als acteur, zo begon het.” Met Paradox regisseerde hij bijvoorbeeld Oedipus van Hugo Claus voor Curaçao en met zijn eigen Teatro KadaKen maakt hij schoolvoorstellingen voor de Curaçaose jeugd.
“We maken ook lesmateriaal en spreken met de jongeren na over de voorstellingen.” Het artistiek niveau is hoog, de onderwerpen maatschappelijk relevant: opgroeien zonder vader, seksualiteit, tienerzwangerschappen, tolerantie, verwaarlozing. Theater als middel om problemen bespreekbaar te maken. In 2012 maakte hij Tisha en recent de voorstelling De Ballade van Pluisje, die nog tot februari 2014 loopt. Anders dan de vorige gaan ze hiermee echt de klas in. Daarnaast heeft hij zijn eigen jongerentheatergroep Pispijn, waarbij hij ook dramalessen geeft.
Het mooiste kunnen delen
Ook met Tambú wordt een boodschap vertolkt. Scholten vanuit de Nederlandse invalshoek: “Het prachtige Curaçaos-Nederlandse verhaal zegt – juist in de tijd dat Curaçao een autonoom land binnen het Koninkrijk is – veel over wie wij als Nederlanders zijn, hoe we omgaan met gevoelens van superioriteit en schaamte. Of je wilt of niet, de geschiedenis komt altijd aankloppen.” Schoobaar vult vanuit zijn Antilliaanse achtergrond aan: “De geschiedenis is een feit, je kunt er niet omheen. Maar waar is onze eigenwaarde, waarom stoppen we niet ons slachtoffer te voelen. Ik zou hardere stukken willen maken en het mensen in de face willen gooien: hou ermee op. Alsof eigen verantwoordelijkheid niet voorkomt in ons woordenboek. Zeg je daar iets over ben je de makamba pretu. Na de opstand van 1969 hadden we de macht, we hebben er niks anders mee gedaan dan vriendjespolitiek en de positie misbruiken voor verdere onderdrukking. Als reactie op de voorstelling Tambú zeggen Antillianen meteen: zie je wel, die Nederlander verkoopt de tambú weer, maar… kíjk nou eens, je doet het zelf ook. De schuld geven aan de ander, altijd mikpunten zoeken, het buiten zichzelf om zoeken.” De boodschap van deze productie is volgens Schoobaar dan ook: “Laten we praten en culturen laten samenkomen.” Scholten voegt toe: “Wees trots op je cultuur, maar, laat een ander er ook van genieten. Zeg niet, dat is mijn tambú, maar nodig mensen uit naar jouw tambú te komen. Als je anderen toelaat het mooiste wat je hebt te delen, ontstaat vriendschap.”
Albert Schoobaar in de ontoerende slotscène
waarin hij met de tambú de knoek invlucht

Vertrouwen

Zo’n vriendschap zie je bij Schoobaar en Scholten zelf. Er is volledig vertrouwen om te delen. “We kunnen onze ideeën spuien zonder dat je bang bent dat de ander ermee wegloopt, er is nooit een dubbele agenda.” Daarom kunnen ze vrij brainstormen over nieuwe producties. Want dat die er gaan komen, staat vast.
Hun perfecte samenwerking op toneel is er ook in de dagelijkse omgang. Ze spelen scherp op elkaar in, er is constant interactie. Scholten druk, al pratend doet hij allerlei typetjes na, maakt veel bewegingen, Schoobaar wat rustiger, luistert en vult aan. Maar het plezier spat er wel vanaf. “Kees is echt de grappigste persoon die ik ooit ben tegengekomen”, zegt Albert, nog nalachend om het typetje ‘Nederlandse premier met glimlach’ dat Kees net achteloos tijdens zijn derde espresso ten tonele voert.
Bevrijdend
De interactie, het steeds in beweging zijn, geeft ook een verantwoordelijkheid naar elkaar: er is op elk moment ruimte voor nieuwe ideeën van beiden, wat overigens nooit tot enige spanning leidt. Schoobaar: “Dat is zo’n andere manier van werken, enerzijds bevrijdend maar het geeft ook druk. Je moet alles loslaten, ook tijdens het spelen, maar het resultaat is zo bevredigend. Deze vorm nodigt tevens uit te improviseren als je een fout maakt, heerlijk als dat kan, ter plekke bedenken we nieuwe dingen, elke dag kan je bij wijze van spreken met nieuwe teksten komen.”
Scholten: “Ik ga niet uit van het principe: om drie uur beginnen we een repetitie, maar… als om vier uur de kern maar is geraakt, wat er ook aan vooraf is gegaan.”
Een blik, een toon, de energie tussen elkaar kan alles opeens in een ander daglicht zetten. “Dat is de lol, dan ga je aan de haal met je eigen stuk”, zegt Scholten. “Het mooiste is er steeds nét tegenaan zitten, in dat spanningsveld opereren. Dat is theater, het mes steeds voor zijn.” Het verhaal vertellend, er helemaal inzitten als acteur maakt dat het groter wordt dan je kunt spelen.
Scholten: “Het verhaal wordt groter dan jezelf, dat is het allermooiste van toneel. Je komt in een gebied waar je jezelf overtreft.”
Inwisselbaar
De inbreng van de Curaçaose muzikanten zorgt volgens beide acteurs ook voor dat overtreffen van jezelf. Mede door hen kom je tot een heel andere discipline, waarin poëzie, muziek en toneel samenvloeien. Schoobaar: “Voor mij is het mooiste moment als in het begin die muziek aanzwelt en de meiden gaan zingen, de take off.” Alles vloeit in elkaar over. Scholten: “Al is de één wit, de ander zwart, in onze toneelvorm zijn onze rol en kleur eigenlijk inwisselbaar. Het mooiste compliment dat ik terughoorde was: ik vergat helemaal dat je niet zwart bent.” Wat meewerkt in het geheel is Scholtens perfecte gevoel voor nabootsing, hij kan goed luisteren en het nadoen. Al zou je anders vermoeden, hij kent alleen zijn tekst in het Papiaments en niet veel meer dan dat.

 

De reacties op Tambú zijn in Nederland niet veel anders dan op Curaçao. “Wel valt op dat hoe meer Antillianen in de zaal zitten hoe hilarischer het wordt, dan krijg je een soort samenspraak met de zaal. Scholten: “Veel mensen in Nederland zijn zichtbaar ontroerd of komen huilend naar ons toe, misschien is dat toch het heimwee. Iemand huilt om zijn opa, een Nederlandse man komt met zijn oude Curaçaose vriend samen naar de voorstelling. We merken dat zowel de pijnpunten als de mooie dingen verbinden en ontroeren.”
De tijd die je niet hebt meegemaakt. Maar die jou wel heeft aangeraakt. Die jou nu nog parten speelt. Jouw hart en ziel in vieren deelt. De tijd van ver voor jouw tijd. Onvoltooid verleden tijd.
Kan je over dit thema samen vrij praten dan ben je de schaamte voorbij. En dan wordt het uiteindelijk voltooid verleden tijd.
[uit Amigoe Ñapa, 7 december 2013]
Foto’s: Mineke de Vries

 

Twee slavernijfilms

Op zondag 30 juni vindt in de Koningskerk in Amsterdam om 13.00 uur de presentatie plaats van de filmedities van Tula en Hoe duur was de suiker? op de dag voor Keti Koti. De Koningskerk is gevestigd aan de Van ‘t Hofflaan 20 dichtbij de Oosterbegraafplaats. Er is een gevarieerd programma met film, actrices, muziek en voordracht, toegang gratis.

Aanmelding mag, maar is niet verplicht via info@conserve.nl

Meet the Tula The Revolt cast: Giovanni Abath en Albert Schoobaar

Tisha naar Aruba

De theatergroep Kadaken van Albert Schoobaar heeft het succesvolle jeugdtheaterstuk Tisha ook naar Aruba gebracht. Het stuk voor jongeren gaat over het durven maken van eigen keuzes en het nemen van verantwoordelijkheden, zelfs wanneer de omgeving het je als jongeren moeilijk maakt of anders van je verwacht. Op Curaçao werd Tisha voor de Curaçaose scholieren gespeeld. Albert Schoobaar schreef het en Sylvia Andringa regisseerde het stuk. De Arubaanse minister Visser van Cultuur was erg onder de indruk van Tisha. De organisatie Cembrah haalde het stuk naar Aruba.

Albert Schoobaar

Portret van de Antilliaanse toneelschrijver Albert Schoobaar, gemaakt door de in Suriname werkzame fotograaf Nicolaas Porter. Nr. 127 in de reeks fotoportretten die Porter in opdracht van de Werkgroep Caraïbische Letteren maakt. Klik op afbeelding voor groter formaat. Voor informatie kunt U mailen naar: nicolaasporter@hotmail.com. Wie de hele reeks wil zien kan hieronder klikken op het label Werkgroepportretten.

WaNtEd

WaNtEd vertelt het verhaal van een groep jongeren die weggelopen is van huis. De politie is naar hen op zoek omdat ze verdacht worden een paar recente inbraken. Het merkwaardige bij deze inbraken is dat ze alleen de heilige boeken uit de huizen stelen: de Bijbel, de koran, de Tenach, de Veda. ‘s Nachts verdwijnen er standbeelden uit de stad en verschijnen bij daglicht standbeelden van Mickey Mouse op de sokkels. Vlaggen worden van de masten neergehaald en weer ondersteboven opgehangen. Fonteinen kleuren oranje. Op muren zijn er met spuitbussen geschreven: “discordia” en “de hypocrisie viert hoogtij” en “een nieuwe orde”. Als er uit de het kruithuis wapens en vuurwerk verdwijnt slaat de paniek toe voor wat deze jongeren van plan zijn. Een theaterstuk opgevoerd door theatergroep “Pispèin” en geregisseerd door Albert Schoobaar.

Locatie: Teatro Luna Blou, Willemstad
Zaterdag 9 juli om 20:00 uur
Zondag 10 juli om 19.00 uur
Locatie: La Tentashon
Entree: Nafl. 10,-
Taal: Papiamentu

Slagschaduwen: Andere tijden – andere geluiden

door Quito Nicolaas

Opnieuw heeft KIT-publishers een prachtige uitgave in de vorm van Slagschaduwen, Erfenis van een koloniaal verleden het licht doen zien. Niet alleen de lay-out, de foto’s en het verhaal daaromheen, maar vooral het omslag straalt een zeker pacifisme uit. Dit terwijl het boek een hachelijk onderwerp behandelt in een tijd dat hevige debatten worden gevoerd over de naamsverandering van het Peter Stuyvesant College en wie zich eigenlijk Curaçaoënaar mag noemen. In dit verband heeft de auteur Colet van der Ven ervoor gezorgd dat de geïnterviewden geprikkeld werden om met eigentijdse opvattingen voor de dag te komen. Een andere kijk op het verleden dat nieuwe inzichten verschaft voor de toekomst.

Het boek bevat het verslag van geïnterviewden uit verschillende lagen van de samenleving en is opgebouwd uit drie delen. Deel I beschrijft de transitie van de Curaçaose maatschappij: Van Slavernij, de emancipatie, de industrialisatie door de komst van de Shell, de sociale opstand eind jaren zestig en de inrichting van een nieuw land. Deel II behandelt thema’s zoals etniciteit, religie, onderwijs, opvoeding en de orale traditie die een beeld moeten schetsen van de Curaçaoënaar als individu of als eindproduct van zijn tijd. Alleen het hoofdstuk over het milieu vind ik minder goed op zijn plaats en ik had liever gezien dat het ingevuld werd met vragen over de sociale impact van de olieraffinaderij en dat er uitspraken werden ontlokt over de invloed op het denken, het oude gedragspatroon, de nieuwe klassentegenstellingen, het consumptiepatroon en creatief denken. Deel III van het boek handelt over de slagschaduw in de hedendaagse samenleving.

In het boek komen tal van gezichten naar voren die een ander geluid doen horen over het verleden.Via de orale traditie komen we veel te weten over de omstandigheden en excessen waaronder men toen leefde. Uiteraard is dit een interpretatie en vaststelling in de tijd op basis van hun beleving van de werkelijkheid. Er bestond allerlei liederen die naast de dagelijkse wreedheden, ook de relaties onderling (Bomba), de kijk op de bestaande protestantse elite en de ideeën tot verzet beschreven. Eveneens het ontstaan van de Kompa Nanzi-verhalen, de sluwe spin die op alles een antwoord weet te vinden, komen naar voren. Een gedrag dat van tijd tot tijd door sommigen in de samenleving als overlevingsstrategie, werd overgenomen en voor anderen is het tot een wijze van denken en handelen verworden.

Albert Schoobaar

Het onderwijs wordt door de geïnterviewden geportretteerd als een instrument om mensen iets bij te brengen. Er wordt heel summier aangegeven hoe het onderwijs de tweedeling in de maatschappij heeft teweeggebracht en bekrachtigd. Dit feit wetende wordt amper gesproken over de begin- en met name de eindtermen die voor elke onderwijssoort moest gelden. Wat voor soort Curaçaoënaar moest het onderwijs afleveren? Naast het onderwijs in eigen taal wordt verder met geen woord gerept over de Curaçaose cultuur en geschiedenis in het curriculum. Of dat de leerling een individu moest zijn die betrokken is bij de samenleving of juist iemand die de klassieke klassenverhoudingen blijft reproduceren? Als onderdeel van de overgang van een blanke naar een zwarte elite wordt voor de nieuw ontstane situatie – een beleid t.a.v. inkomensverhouding – arbeids- en woningmarkt – geen verklaring geboden. Evenmin waarom het niet was gelukt om na 30 mei 1969 de uitvalcijfers in het onderwijs te verminderen. Daarbij is de rol vanuit de Curaçaose overheid bij veranderingsprocessen veelal onderbelicht gebleven.

Op zich een goed en diepgravend boek dat aanvullende info geeft op een onvoltooid verleden. Jammer dat onder de geïnterviewden steeds weer dezelfde namen opduiken. Namen van o.a. gezagsdragers die indertijd hun stempel op het beleid hebben gedrukt. Of van hen die in andere kringen bekend zijn om hun standpunten. Hiermee is het risico groter dat een stuk werkelijkheid gereproduceerd wordt. In dat opzicht mis ik onder de geïnterviewden iemand van het schoolbestuur en de VBC (Vereniging Bedrijfsleven Curaçao). Te meer daar deze groeperingen met name in de jaren ’70 fel gekant waren tegen o.a. onderwijsvernieuwingen en invoering van het Papiamentu. Curaçao had in de jaren ’70 en ’80 tal van progressieve groepen en een actieve vrouwenbeweging gekend. Het eiland kent veel jonge theatermakers en kunstenaars.Waar zijn die stemgeluiden gebleven?

Colet van der Ven
Slagschaduwen
ISBN: 9789460221361
Pag.: 160 pagina’s

Wanted op de planken

In La Tentashon in Willemstad wordt aanstaande vandaag (zaterdag) de première van Wanted gespeeld door theatergroep Pispein. Het stuk is geregisseerd door Albert Schoobaar.

Wanted vertelt het verhaal van een groep jongeren, die weggelopen is van huis. De politie is naar hen op zoek omdat ze verdacht worden van een paar recente inbraken. Het merkwaardige bij deze inbraken is dat de dieven alleen de heilige boeken uit de huizen stelen: de Bijbel, de Koran, de Tenach, de Veda. ‘s Nachts verdwijnen er standbeelden uit de stad en bij daglicht verschijnen er beelden van Mickey Mouse op de sokkels. Vlaggen worden van de masten afgehaald en ondersteboven opgehangen. Fonteinen kleuren oranje. Op muren is met spuitbussen geschreven: ‘diskordia’, ‘de hypocrisie viert hoogtij’ en ‘een nieuwe orde’. Als uit het kruithuis wapens en vuurwerk verdwijnen slaat de paniek toe over de plannen van deze jongeren.

De Papiaments gesproken voorstelling begint zaterdagavond om negen uur in La Tentashon. Kaarten zijn te koop bij de kassa van het theater en kosten 10 gulden.

 

E dekonstrukshon di Edsel K.

OCaN nodigt u uit voor E dekonstrukshon di Edsel K. van Teatro KadaKen. Na groot succes op Curaçao toert de voorstelling nu ook door Nederland. E dekonstrukshon di Edsel K. vertelt het verhaal van Edsel en Kai die opgroeien in dezelfde Bario. Er bestaat geen grotere vriendschap dan die tussen Edsel en Kai en ze leggen een eed af: ze zullen altijd voor elkaar klaar staan en ze zullen elkaar door dik en dun blijven steunen. Hoe ouder ze worden hoe moeilijker het echter lijkt voor Edsel om deze belofte na te komen. Als Kai plotseling verdwijnt, wordt Edsel K. zelfs primetime news.

E dekonstrukshon di Edsel K. is een voorstelling vol verrassende wendingen waarbij de puzzelstukjes een voor een op hun plaats vallen. Acteurs Norma Cova, Eurshley Davelaar, Gideon Donker en Albert Schoobaar presenteren een zeer actueel en herkenbaar verhaal over homofilie, vriendschap, tolerantie, verraad en de moed om jezelf te zijn: zonder bang te zijn voor de mening en praatjes van anderen! Na de voorstelling is er een nagesprek en zullen er hapjes worden uitgedeeld.

Let op:
– De voorstelling wordt in het Papiaments gespeeld met Nederlandse boventiteling
– De voorstelling is niet geschikt voor kinderen jonger dan 12 jaar

Klik hier voor een trailer

Voorstellingen van E Dekonstrukshon di Edsel K. in:
Amsterdam Centrum
donderdag 18, vrijdag 19 en zaterdag 20 november, Rozentheater, 20.00 uur
tel 020-6207953 à Let op: Première vrijdag 19 november!
http://www.rozentheater.nl/

Amsterdam ZuidOost
maandag 22 november, Bijlmerparktheater ZuidOost, 20.30 uur, tel 020-3113930
http://www.bijlmerparktheater.nl/

Almere Haven
dinsdag 23 november, Corrosia! Theater de Roestbak, 20.30 uur, tel 036-5215648
http://www.corrosia.nl/

Tilburg
woensdag 24 november, Midi Theater, 20.30 uur, tel 013-8200000
http://www.miditheater.nl/

Rotterdam
donderdag 25 november, Theater Zuidplein, 20.00 uur, tel 010-2030203
http://www.theaterzuidplein.nl/

Utrecht
vrijdag 26 november, Stadsschouwburg Utrecht, 20.30 uur, tel 030-2302023
http://www.stadsschouwburg-utrecht.nl/

Dordrecht
zaterdag 27 november, Schouwbrug Kunstmin, 20.30 uur, tel 078-6397979
http://www.kunstmin.nl/

25 september: Derde Caraibische Letterendag

A.s. zaterdag 25 september 2010 vindt de Derde Caraibische Letterendag plaats, georganiseerd door de Werkgroep Caraibische Letteren. De dag is geheel gewijd aan de toneelschrijfkunst van Suriname, de Nederlandse Antillen en Aruba. Toneelreadings, twee panels, twee columns, een spetterend slotfeest en een keur aan gasten van over de oceaan en uit Nederland garanderen een prachtige bijeenkomst.

Scènes uit een huwelijk
Overspel in de politiek en in de liefde : de toneelschrijfkunst van Suriname, de Nederlandse Antillen en Aruba
in het Bijmerparktheater, Amsterdam-Zuidoost

Gasten :

Thea Doelwijt, Sharda Ganga, Maarten van Hinte, Julien Ignacio, John Leerdam, Jenny Mijnhijmer, Norman de Palm, Albert Schoobaar en Gerda Havertong.
Presentatie en debatleiding : Noraly Beyer
Een gesprek met toneelschrijvers en regisseurs uit Suriname en de Antillen over theater in relatie tot politiek, wat denken ze te bereiken, wat kan er teweeg worden gebracht ? En theater in relatie tot familie, kan het persoonlijke algemeen worden gemaakt? Waarom hebben ze voor deze vorm van schrijven gekozen en is het anders schrijven voor een Caraibisch publiek en een Nederlands publiek. Deze en andere vragen passeren de revue wanneer Noraly Beyer in gesprek gaat met ‘oude’ en ‘nieuwe’ toneelschrijvers en regisseurs van Caraibische afkomst.
Tijdens de avond zullen er vier scènes van oude en nieuwe toneelschrijvers in de vorm van een ‘reading’ gepresenteerd worden door zes acteurs.
In de pauze en na afloop : boekentafels in de foyer van het theater.
De avond wordt afgesloten door de spetterende zevenmansformatie Faya Djang, die speelt tot 01.00 uur !!
Aanvang : 19.30 !!
Entree : € 10,00.
Reserveren vooraf niet nodig, maar u kunt desgewenst wel kaarten telefonisch bestellen via de kassa van het Bijlmerparktheater.
Voor elke bezoeker gratis een Caraibisch boek, welwillend beschikbaar gesteld door uitgeverij In de Knipscheer.
Adres :
Bijlmerparktheater, Anton de Komplein 240, 1102 DR Amsterdam-Zuidoost
(vlak achter het winkelcentrum Amsterdamse Poort, bij de plaats waar in de zomer de hoofdingang van het Kwakoefestival is).
Openbaar vervoer: per trein, metro (lijn richting Gein) of bus: station Amsterdam Bijlmer Arena. Het theater is ook per auto bereikbaar. Voor gedetailleerde informatie zie de site van het Bijlmerpartktheater onder Info
Foto’s van boven naar beneden: Thea Doelwijt, Maarten van Hinte
Onderste foto: acteurs Felix Burleson en Paulette Smit (foto Bert Nienhuis)

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter