blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Saramakaans

Wan fow dee a kiiki
ta ba ngelele kungellellëh
Kiiki o koti ma un biinga
Doisikonu hesi un biinga
hesi un biinga
Ma dee mi ooh
hesi bo go
Ma dee mi ooh
hesi bo go
Tee un go baa
wan mu dede
Tee un go baa
wan mu dede

[Saramakaans]

read on…

Saramakaanse schrijver Dorus Vrede overleden

Vandaag, zondag 29 maart 2020, is in Paramaribo overleden de Saramakaanse schrijver, dichter en liedjeszanger Dorus Vrede. Hij was kapitein van het dorp Kapasikele, nabij Nyun-Lombé. Hij bereikte de leeftijd van 71 jaar.

read on…

Literatuur in de talen van Suriname en Curaçao

de Ware Tijd Literair, van 29 februari 2020

Van de redactie

Deze editie van de literaire pagina staat voornamelijk in het teken van de Internationale Dag van de Moedertaal. In Paramaribo waren enkele lezingen over diverse Surinaamse talen. Ook scholen hebben aandacht besteed aan deze dag.

read on…

Dee sitonu a weti

“Niet alles kan verteld worden. We hebben gezworen bepaalde dingen geheim te houden.” Stemmen spreken terwijl een ondoordringbare wand van bladeren voorbij glijdt. Diep in het regenwoud van Suriname vergadert een gemeenschap over de vraag of ze hun verhalen kunnen delen met buitenstaanders. De mannen en vrouwen zijn afstammelingen van tot slaaf gemaakte Afrikanen. Hun voorouders bevrijdden zichzelf van de plantages en wisten te overleven door hun kennis geheim te houden voor de koloniale machten. Voortbouwend op Afrikaanse wijsheid en op wat zij leerden van de inheemsen, ontwikkelden deze marrons een leefwijze in dialoog met hun voorouders, geesten, en de hen omringende natuur. read on…

Taal en slavernij

door Marc van Oostendorp

“Deze mengtaal”, schreef John Stedman in 1790 over het Sranan, de taal van de meeste Surinamers, “is zo zoet en welluidend dat er zelfs in het beschaafdste Europese gezelschap niets anders gesproken wordt in Suriname; ze is ook uitzonderlijk expressief en rijk aan gevoel.”
Dat blanken aan het eind van de achttiende eeuw zo positief over het Sranan dachten is nieuws. Het nuanceert het beeld dat het in de koloniën een taal waarin de slaven, afkomstig uit verschillende Afrikaanse taalgebieden en gedwongen te communiceren met hun blanke slavendrijvers, onderling met misschien ook met de meesters, spraken. Het was een taal die ook de blanken gebruikten en zelfs apprecieerden. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter