blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: regenwoud

Chinezen vernietigen binnenland met cyanide

“Ik heb genoeg bewijs dat Chinezen nu geen kwik meer gebruiken, maar dat er gebruik wordt gemaakt van cyanide”, zei Erlan Sleur, voorzitter van de milieuorganisatie Probios, gisteren in het gebouw van Tori Oso. Sleur was een van de sprekers op deze avond die was georganiseerd door de initiatiefgroep Vrienden van het Binnenland. Het thema van deze avond was: De rechten van inheemsen en Marrons in relatie tot de effecten van goudwinning.

read on…

Presentatie Lianas of the Guianas

Het Amazon Conservation Team en de Suriname Conservation Foundation houden op dinsdag 11 juli 2017 een presentatie van het boek Lianas of the Guianas, untangling the mystery. Deze vindt plaats om 19:00 uur in het Surinaamsch Rumhuis. Het eerste exemplaar zal worden uitgereikt aan Frits van Troon, boomkenner en oprichter van het etnobotanisch centrum op Tonka eiland. read on…

Lianas of the Guianas

Lianen zijn iconische symbolen van het tropisch regenwoud. In de oerwouden van de Guianas bestaat 25-45% van de vegetatie uit deze houtige klimplanten. Lianas of the Guianas is een standaardwerk, dat bijna 400 soorten lianen behandelt. De commerciële bosbouw ziet lianen vaak als hinderlijk onkruid, maar de planten zijn van groot belang als medicijn en bouwmateriaal voor de inheemse bevolking. read on…

Kinderen slachtoffer van piranha’s

De verwonding aan de voet van het zesjarig meisje.
Wat een leuk uitstapje moest zijn voor de familie Rambhadjan is geëindigd in een drama. Twee kinderen van 6 en 8 jaar zijn op het recreatieoord Overbridge gebeten door piranha’s.
Vader Adjai Rambhadjan vertelt aan Starnieuws dat zijn zoon van acht en zijn dochter van zes jaar op maandagmiddag 5 mei aan het spelen waren in het door netten afgesloten gedeelte in het water. Zijn vrouw was ook in het water bij de kinderen, terwijl hij op het strand de hangmat aan het losmaken was.
Op een bepaald moment begonnen zij te gillen en renden het water uit, zegt Rambhadjan. “Een toegesnelde Franse toerist heeft mijn dochter opgetild en ik zag het bloed over haar benen lopen. Ik heb de wond in haar voet met mijn hand dichtgemaakt en wij zijn samen met mijn zoon gerend naar de eerste hulppost.” Bij de hulppost hebben de Fransman en Rambhadjan de wonden schoongemaakt en verbonden. “Het personeel van Overbridge was niet in staat eerste hulp te verlenen. Zij wisten niet wat zij moesten doen.”Samen met zijn vrouw is Rambhadjan met zijn kinderen naar het Academisch Ziekenhuis Paramaribo gereden voor medische hulp. Het verplegend personeel heeft op grond van de wonden bevestigd dat het piranha-beten zijn, zegt de vader. Hij heeft de vakantie van zijn gezin afgebroken en zijn ze allen zo snel als ze konden naar Nederland teruggereisd voor “verdere medische verzorging en verwerking van de [sic] trauma.” Uit Nederland vertelt Rambhadjan dat het nu beter gaat met de kinderen, maar dat het helingsproces nog een tijd zal duren.

Hij heeft intussen Overbridge-directrice Susan Wong gesproken en ook met haar vader. “Zij vinden het erg wat er is gebeurd, maar wijzen alle verantwoordelijkheid van zich af. Zij hebben een advocaat in de arm genomen om zich te beraden op hun verantwoordelijkheid.”Districtscommissaris (dc) Jerry Miranda zegt aan Starnieuws dat zijn team een half uur na het incident op de plek was. De afdeling Milieu en Gezondheid van het districtscommissariaat is uitgerukt en is gelijk een onderzoek begonnen, vertelt de dc. Hij zegt dat toen het team op Overbridge kwam, het personeel van het recreatieoord al bezig was de netten te controleren op eventuele beschadigingen. Miranda zegt dat het probleem serieus werd aangepakt.

[van Starnieuws, 18 mei 2014]

Kwik in Suriname

Suriname ligt nog niet echt wakker van het sluipende gevaar van kwikgebruik. De gevolgen van het massale gebruik bij het winnen van goud lijken nog niet echt doorgedrongen. Hier en daar wordt al verslag gedaan van vergiftiging van individuen. Maar ook hele leefgemeenschappen worden bedreigd.
..

..
Deel 2.. read on…

Defending giant anteater kills man

Paramaribo – Green Heritage Fund Suriname (GHFS) was saddened to hear about the unfortunate incident in which a man is alleged to have been killed by a giant anteater on Saturday afternoon. While GHFS extends its sincere condolences to the family of the deceased man, it also wishes to state that Giant anteaters do not attack people without provocation. Giant anteaters are toothless mammals, that use their claws to harvest their food found in termite mounds, and other rotting forest debris. In rare cases giant anteaters will use these claws to defend themselves. Only two other cases are known globally in which giant anteaters have killed humans.
Dr. Steenland-Smit and Monique Pool caring for a giant anteater juvenile.
Chase to kill giant anteater
According to a Police Statement a man was killed by a giant anteater in Suriname on Saturday. The police preliminary investigation revealed that the victim named Ramesh Tamesser (43 years) saw from his car a giant anteater cross the road while driving over the Henri Fernandesweg, in North-West Paramaribo, with three colleagues. The man stopped the car, took a cutlass and chased after the animal apparently with the intention of killing it. The anteater continued its course running into a swampy area. When the three colleagues decided to follow the man they found him seriously injured and in the immediate vicinity of the animal. The animal appeared to be dead, but when the men arrived, the animal got up and ran off into the wetland. The man had injuries in his neck area, arms and shoulders. His colleagues immediately brought Tamesser to the emergency room by car, where the attending physicians established his death.
 
Police Investigation
The neighbourhood investigation that was carried out by the police as part of the technical investigation at the scene after the incident brought to light that the anteater had been seen in the area for some time. People living in the neighborhood estimated the animal to be two meters, and it is suspected to have killed two calves in the past period. The case is still under investigation by the Police at Derde Rijweg (Kwatta).
 
Giant anteaters are insectivores
“I have never heard of an anteater proactively and aggressively attacking a person or an animal,” according to a statement of Mariella Superina, Chair of the IUCN/SSC Anteater, Sloth and Armadillo Specialist Group. “I am only aware of two other deadly attacks of giant anteaters. One was a poacher whose dogs attacked a giant anteater, and the animal defended itself with its claws, eventually inflicting deadly wounds to the poacher. The other one was an accident at an Argentinean zoo, where the animal was cornered and feeling threatened by a caretaker who did not follow the basic safety protocols. In both cases, as well as in the one that just occurred in Suriname, the giant anteaters felt threatened and tried to defend their life, which is something you would expect from any wild animal (and even domestic animals).”
Mariella Superina further adds that: “Giant anteaters are not top predators but insectivores, so it would make absolutely no sense for them to kill a calf – they do not feed on mammals. They are adapted to ingesting ants and termites, and therefore the size of their mouth opening, as well as the absence of any teeth (among other specific anatomical and physiological adaptations), would make it impossible for them to feed on a dead calf.”
Flávia Miranda, Anteater Specialist, and Deputy Chair of the IUCN/SSC Anteater, Sloth and Armadillo Specialist Group, confirms the statement by Superina. She says its is impossible that a giant anteater attacks cattle. “I work over 10 years in an area that has anteaters and cattle living together.” Flávia Miranda also states that for as far as the attack of the man by the giant anteater is concerned, this could have actually occurred if the man tried to grab the animal by the tail. “Only then the animal would have access to the arm, shoulder and neck.”
 
Giant anteaters are protected animals
In Suriname giant anteaters are protected species under the 1954 Game Law. Many mammals and especially these very special ones, like anteaters and sloths are protected by law. This means that people are not allowed to hunt or kill them, or to harass them in any other manner. These animals can also not be kept as pets. In Suriname 3 species of anteaters can be found, including the giant anteater. Green Heritage Fund Suriname is involved in the shelter, care, rehabilitation and release of these animals in areas in which they can live freely without encroachment by humans. This means that orphaned animals and animals in need are temporarily sheltered and adopted. The mission of the GHFS in respect of anteaters, sloths and armadillos is to conserve and protect these animals and their habitat in Suriname by means of shelter, rehabilitation, release, education and information.
[from Green Heritage Fund Suriname, 10 March 2014]

Promovendus Hu slaat alarm over toename bosyaws infecties

De dermatoloog Ricardo Hu heeft gisteravond bij de verdediging van zijn proefschrift de alarmbel geluid over de verontrustende toename van gevallen van bosyaws onder patiënten, die mede ontstaan is door de toegenomen economische activiteiten in ons binnenland. Hu die promoveerde tot doctor in de medische wetenschappen, heeft zijn promotieonderzoek gedaan in het kader van het Integrated Programme ‘Leishmaniasis in Suriname’, dat wordt geleid door zijn co-promotor dr. Henk Schallig, die researchcoördinator Parasitologie is bij het Nederlandse Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT).
[uit De West, 28-11-2013]

Amazon Gold moet eye opener zijn: ‘Ons huis staat in brand met onze kinderen er nog in’

door Astrid van Oosterum

WWF Guianas confronteerde woensdagavond een bioscoopzaal vol betrokkenen uit de goudindustrie met de bekroonde film ‘Amazon Gold’. Deze speelt zich af in het laagland van Peru en legt op verontrustende herkenbare wijze de gevolgen van goudwinning bloot.
“Niemand van ons zou met opzet zijn eigen grond vervuilen of bewust verontreinigd voedsel eten. De realiteit is dat we dat al doen.” Zo leidde Conservation Director van het World Wildlife Fund (WWF) Guianas, Mark Wright, de film in. “De goudindustrie zal, terecht, niet verdwijnen.” De goudsector pompt jaarlijks miljoenen US dollars in de economie en is de belangrijkste bron van inkomsten voor het binnenland.
Peru’s inferno
Peru heeft, zoals Suriname, een geschiedenis van goudindustrie. Hoewel de omvang van kleinschalige goudwinning in Peru vele malen groter is, blijkt de achterliggende problematiek overeenkomsten te hebben. Een symptoom van armoede, ontwikkelingsachterstand in vergelegen gebieden en een gebrek aan alternatieve banen en toekomstbeelden.
In de recente geschiedenis is goud het enige metaal dat in waarde is gestegen. “Voor één gouden trouwring wordt 250 ton aarde vernietigd”, aldus de directeur van het Carnegie Amazon Mercury Ecosystem Project, Luis Fernandez, die veel onderzoek heeft gedaan. De producer van Amazon Gold, Sarah Dupont, was ook aanwezig bij de vertoning. “Deze Amazonebossen hebben miljoenen jaren geëvolueerd in een perfect uitgebalanceerd systeem. Peru laat zien wat verstoring daarvan inhoudt. Het is alsof ik naar mijn brandende huis sta te kijken, terwijl ik realiseer dat mijn kinderen nog binnen zijn.”
Luchtfoto boven het Brownsberg Natuurpark genomen in 2012. Foto © WWF Guianas.
Wat ‘Amazon Gold’ laat zien, is moeilijk te beschrijven. Het dichtst dat in de buurt komt zijn de in 2012 door WWF gepubliceerde luchtfoto’s van goudmijnen in het Brownsberg Natuurpark en dat vermenigvuldigen met tien. Inferno, het eerste deel uit het veertiende eeuwse gedicht van Dante Alighieri dat de hel beschrijft, heeft vele creatievelingen geïnspireerd tot grote kunstwerken. Het maanlandschap, de verdorde hectares regenwoud, het vervuilde water en het geronk van machines maken van Peru het inferno op aarde. “Een oorlog die plaatsvindt in een verraderlijke idyllische omgeving en waarvan het aantal slachtoffers nog lang niet bekend zal zijn”, waarschuwt Fernandez.
Spiegelen
WWF Guianas vertoont de film deze week in alle drie de Guiana’s. De vertoning wordt gevolgd door een debat met vijf panelleden; antropoloog Marieke Heemskerk, de directeur van Conservation International Suriname’s, John Goedschalk, Luis Fernandez, de voorzitter van de School of Mining van de Ordening Goudsector (OGS), John Courtar, en de waarnemend directeur van het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (Nimos), Cedric Nelom.
Kan dit scenario in Suriname nog voorkomen worden? “Suriname moet zich niet gaan spiegelen aan Peru”, waarschuwde Fernandez. Kwikwaardes in bodem, vissen en Peruanen zijn schrikbarend hoog gebleken, met waardes tot acht keer hoger dan de norm van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). “De schaal is kleiner, maar verder is het niet veel anders”, betoogde Heemskerk. Onderzoek heeft al aangetoond dat kwikbesmetting in het Tapanahoygebied, Lawagebied en Paramaribo ook te hoog ligt. Heemskerk ontkomt niet aan de indruk dat Suriname te lang draalt. “Sinds 2010 wordt het einde van kwik aangekondigd en tot nog toe wordt het gebruikt in de goudvelden.”
De kwikvervuiling in Suriname
Minamata
De onderzoekster ziet geen valide reden waarom het Minamataverdrag nog niet ondertekend is. Dit verdrag is onlangs van kracht gegaan en wordt na ondertekening mondiaal bindend. Gefaseerde uitbanning van kwik is het uiteindelijke doel. “Dit is niet uit de lucht komen vallen, maar op basis van jarenlange voorbereiding ontstaan”, meent Heemskerk. WWF Guianas is helder. “De eerste stap is het tekenen van de conventie”, stelt de milieuorganisatie.
Nimos-directeur Nelom is nog geen voorstander van tekenen, hij doet liever eerst het huiswerk. Suriname heeft echter altijd een bijdrage geleverd aan de inhoud van het verdrag; “En wij staan achter de inhoud”. WWF Guianas Conservation Director Wright, stelt dat de Surinaamse regering, via OGS, positieve stappen zet om de goudsector en het gebruik van kwik te reguleren. “Ik hoop dat er in de nabije toekomst een positieve beslissing komt over ondertekening.” Fernandez, hoewel niet voldoende op de hoogte van de Surinaamse situatie, meent ook dat het verdrag doelen in het vooruitzicht stelt. De wetenschapper heeft meegewerkt aan de inhoud van het Minamataverdrag en geeft aan dat er juist voor de landen met een kleinschalige goudsector veel ruimte is voor invulling van het verdrag naar eigen inzicht.
Bevolking inzetten
Wat de keuze ook is, feit blijft dat controle een pijnpunt is. Kwikimport en verhandeling is al verboden. Toch komt het ongezien de goudvelden binnen. Goedschalk, nauw betrokken bij het REDD+ proces, meent dat veel afhangt van de binnenlandse gemeenschappen. REDD+, een bosbeheermechanisme waarvoor finan- ciering te ontvangen is, kan niet slagen zonder de tribale leefgemeenschappen. “Uitbannen van kwik ook niet.” Via REDD+ kunnen binnenlandbewoners betaald worden om de goudactiviteiten neer te leggen en terug te keren naar wat deze volken van oudsher doen. “Laat hen de ogen van het bos zijn.”
[uit de Ware Tijd, 18/11/2013]

Felisi houdt lezing over Wet Bosbeheer

De gewezen minister van Regionale Ontwikkeling (RO) Michel Felisi houdt op vrijdag 15 november  2013 een lezing met als titel: Artikel 41Wet Bosbeheer; Bescherming of bedreiging. De lezing wordt gehouden in het Guest House Anton de Kom Universiteit van Suriname en start om 19.30 uur. In het panel zullen zitting nemen: Mr. E. Limon LL.M., Mr. M. Misidjan en Mr. Narsingh–Abdul.

Felisi was van 2005 – 2010 minister van RO en heeft in die hoedanigheid veel te maken gehad met de implementatie van art. 41 Wet Bosbeheer met name de instelling van gemeenschapsbossen. Op 3 oktober 2013 studeerde hij af van de Bacheloropleiding Rechten van de Anton de Kom Universiteit van Suriname. De titel van zijn afstudeerthesis luidde Artikel 41 Wet Bosbeheer; bescherming of  bedreiging.

 

Ons regenwoud, een Duitse droom

Het fotograferende liefdeskoppel gaat geheel op in de koningin van de jungle, de Kankantrie. Foto: Collectie Schonlau / Hanke en Jason Leysner.

door Iwan Brave

Door hun droom te leven, zet een Duits liefdeskoppel Suriname positief op de wereldkaart. Met als tastbaar resultaat een bestseller van National Geographic met het Surinaamse regenwoud als hoofdbestanddeel. Hun droom werd hun missie. “Het regenwoud is onze levensverzekering.”
Dieter Schonlau (1963) en Sandra Hanke (1968) ontmoetten elkaar 25 jaar geleden in een disco. Het was liefde op het eerste gezicht en ze bleken dezelfde droom te hebben: het tropisch regenwoud zien. Ze lazen op een dag in National Geographic over ons vrijwel ongerepte tropisch regenwoud en besloten: daar willen we heen.
Schonlau over hun eerste keer in Suriname, in 1998: “Velen zeiden: ‘Waarom naar het binnenland? Je kunt in de stad blijven, want er zijn casino’s.’ Dus het was niet eenvoudig voor ons. Toen hoorden we over de postboot die vanuit Nickerie naar Apoera ging. Dat was het begin.” In Apoera ontmoetten zij inheemsen die gingen jagen en ze volgden hen. “Toen zagen we echt hoe ongelooflijk dit woud is.” Ze zakten diep af via de Kabaleborivier en kwamen op plekken die ook de jagers niet kenden.
Na twee weken kwamen ze terug in Apoera om vervolgens met anderen mee te gaan naar de Pakoerikreek. Ze bezochten ook de Raleighvallen en Brownsberg. Ze vertoefden ongeveer drie maanden in Suriname. “Dat was niet genoeg”, zegt Schonlau lachend. “Het kost nu eenmaal tijd, omdat het nooit vooraf georganiseerd is. Dan verneem je dat de motor defect is, dan weer geen brandstof, dus je moet tijd en geduld hebben. We vinden het ook belangrijk om de mensen en hun cultuur te leren kennen.”

 

Favoriet

Inmiddels zijn ze voor de zevende keer hier. Ze reizen de wereld rond als het om tropisch regenwoud gaat, maar Suriname is hun favoriete plek. “Het is uniek, ongerept en prestigieus. Als je een serieuze authentieke fotograaf wilt zijn, dan moet je meerdere malen terug gaan naar dezelfde plaats. Zeker als je wildlife wilt zien. In de regentijd en droge tijd zie je totaal verschillende insecten. Bovendien kan je met de natuur niet zeggen: ons programma is vandaag een jaguar en morgen een slang. Soms zie je niets en soms weer heel veel.”
Alles bij elkaar brachten ze tien jaren door in de regenwouden wereldwijd, waarvan twee in Suriname. In Duitsland toonden ze foto’s aan vrienden en deelden hun ervaringen. “Wat je meestal op televisie ziet, zijn alleen maar gevaren en verschrikkingen bij programma’s zoals’River Monsters’. We wilden een authentieke kijk geven op het regenwoud, maar ook laten zien hoe belangrijk het voor ons allen is; het is onze levensverzekering.” Hanke: “Natuurlijk kan je tegen iets aanlopen, maar ons is nog nooit iets overkomen, zoals piranha’s en krokodillen die je aanvallen of slangen die je willen wurgen.”
Ze leerden van inheemsen hoe te oriënteren, waar water te vinden, te jagen, te overleven. “We hebben lang niet zoveel kennis als de Indianen, maar we hebben veel geleerd. Ze hebben voor alles een medicijn of kruid. Ze worden in andere landen voor ‘primitief’ uitgemaakt, maar we hebben geen idee hoe belangrijk deze mensen voor ons wereldwijd zijn, ook in de toekomst. Hun kennis is onvoorstelbaar.”
 
Fotografen Dieter Schonlau en Sandra Hanke
tonen de speciale uitgave van National Geographic.
In het boek (
Regenwouden – het leven in de
jungle
) is er speciale aandacht voor het
Surinaamse binnenland.
 
 
Big screen
Vrienden spoorden hen aan ook presentaties te houden op scholen en in musea. Ingehuurd door de overheid, gaven ze deze op scholen voor wel duizend leerlingen. Ook werden ze door de Duitse overheid ingehuurd om op de VN Klimaattop een presentatie te geven. Zo groeide hun droom uit tot hun missie; behoud van het regenwoud. “We kunnen niet de wereld veranderen, maar we kunnen wel proberen ons best te doen. Deze mensen hebben ons niet gehuurd omdat we mooie foto’s hebben, maar de juiste passie”, onderstreept Schonlau.
Ze hielden op den duur grote presentaties door Duitsland in zalen met big screen. Het afgelopen jaar trokken ze maar liefst 19.000 betalende bezoekers. De laatste voordracht heette ‘Auf der Fährte des Jaguars’: op het spoor van de jaguar. Ook in Zwitserland, Oostenrijk en elders in Europa hielden ze presentaties. “Na onze presentatietour in Zwitserland belden mensen ons, omdat ze ook Suriname willen bezoeken; dat is perfect.”
Bestseller
Vijf jaar geleden kwam ook de book director van National Geographic op een presentatie in Hamburg. Die was diep onder de indruk. Dit resulteerde oktober vorig jaar in het boek Regenwälder – Leben im Dschungel (Regenwouden – het leven in de jungle). 224 pagina’s en circa 400 foto’s, voor het grootste deel gewijd aan het Surinaamse regenwoud. “National Geographic zou waarschijnlijk nooit zomaar een boek over Suriname maken”, stelt Schonlau. “Wat dat betreft doen landen als Peru en Brazilië het qua marketing beter. Maar ze wilden niet alleen mooie plaatjes, maar ook iemand die achtergrond heeft en zijn hart verpand heeft aan het regenwoud.”
Het boek werd een bestseller met maar liefst 8.000 verkochte exemplaren. Dit jaar nog komt een Engelse versie uit voor de ‘grote markt’. Schonlau: “Een Amerikaanse journalist die ons verhaal wilde, verzekerde ons: ‘Dat is waar Amerikanen graag over willen lezen. Hoe twee normale mensen verliefd zijn geraakt op het tropisch regenwoud.'” De voormalige marsepeinbanketbakker en serveerster kunnen nu leven van hun passie. “Maar we doen het niet voor het geld. Het was best moeilijk in het begin. We hadden al ons geld gespaard, geen huis, geen verzekering, niets. We namen gewoon onze rugzakken and go; living your dream!”
Uiteraard was het niet altijd zonneschijn. Hanke: “Soms heb je geen water, je hebt honger, muskieten steken je veel. Niet elke dag is het prettig, het is heet, we sjouwen inmiddels 25 kilogram aan apparatuur mee. Soms regent het de hele dag en kunnen we geen vuur maken om iets te eten. Het is soms afzien, maar daarna heb je wel iets unieks gezien.”
Deze white face saki lijkt te poseren voor fotograaf Dieter Schonlau.
Trots
Samen hebben ze zitten schrijven, elke dag, een jaar lang. Schonlau toont zijn foto’s met trots. Zoals die bewegingsvolle van een jaguar tussen het groen. Een vage, zal een leek oordelen, vanwege al die vegen. “Maar het gaat juist om een beweging in het woud. Het mistachtige; als een geest.”
Of van die enorme anaconda op een rots, haarscherp weerspiegeld in het gladde water. “Ik zei: ‘Sandra, dit is de foto van mijn leven, stop de boot.’ Ik sprong in het water, zwom met mijn camera omhoog naar die anaconda. Toen heb ik mijn adem twintig seconden ingehouden, zodat het water weer spiegelglad werd en schoot dat plaatje. Als een slang op die manier ligt, dan is ze niet op jacht. We zijn niet bang, maar wel voorzichtig.”
Inmiddels is ook hun uitrusting professioneler en state of the art. “Je kunt de beste camera hebben, maar je moet vooral geduld en tijd hebben”, relativeert Schonlau. “Als je werkelijk verliefd bent geworden op je omgeving en je ziet door je lens een moment, een beweging van een dier: dat is het geheim van een goede foto.”
Een hondskopboa in de aanval.
Workshop
Volgend jaar komen ze weer naar Suriname en willen ze een exclusieve workshoptrip organiseren voor fotografen met ‘passie voor de natuur’. Ze hebben daarom deze keer een vriend meegenomen om te filmen op het Arapahu eiland met zijn betoverende natuurlandschap. Het korte promotiefilmpje, met een mix van mooie muziek en regenwoudgeluiden, zal worden geplaatst op hun website (www.wildlifephoto.de) en YouTube. “Er is al een Zwitsers toerbedrijf dat met ons wil samenwerken om de workshopreis te organiseren”, zegt Schonlau.
Daarmee eindigt het niet. “Dit is nog maar het begin”, zegt hij lachend en veelbetekenend. “Soms maken we elke dag dezelfde route in het regenwoud, maar het is nooit saai. Dat maakt het regenwoud zo speciaal. Zijn evolutie is onvoorstelbaar; achttien miljoen jaren oud. Je kan twee maanden doen over vijfhonderd meter, want elke dag zie je wat anders.”
[uit de Ware Tijd, 27/10/2013]
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter