blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Rambaran Hari(dat)

Haridat Rambarans parivartan: zijn ontwikkeling van árya samáji hindoe tot atheïst (deel 6)

door Bris Mahabier

Episode 3: Hari in Nederland (vervolg)

Bris’ terugblik: groeiende intergenerationele kloof, stagnerende árya samájibeweging, veelzijdigheid van vier árya samáji pandits, behoudende Indiase geleerden en Swámi Agnivesh, een activist.

read on…

Haridat Rambarans parivartan: zijn ontwikkeling van árya samáji hindoe tot atheïst (deel 5)

door Bris Mahabier

Episode 3: in Nederland

Hari Rambaran: actief als leraar, studeert natuurkunde, speelt toneel, schittert als Sinterklaas en verlaat ASAN als bestuurder.

read on…

Haridat Rambarans parivartan: zijn ontwikkeling van árya samáji hindoe tot atheïst (deel 4)

door Bris Mahabier

Paramaribo-Nickerie: vice versa, resp. in 1964 en 1965: afwijzing van een gearrangeerd huwelijk; het burgerlijk- en het liefdeshuwelijk van Hari en Ilse; hun Vedisch rituele huwelijk in de Corantijnpolder; Ilse, een stadsmeisje, ervaart het Nickeriaanse polderlandschap; Hari als natuurkundeleraar op de prestigieuze Hendrikschool.

read on…

Haridat Rambarans parivartan: zijn ontwikkeling van árya samáji hindoe tot atheïst (deel 3)

door Bris Mahabier

Hari Rambaran aan het culturele front in Paramaribo:

Hari leert hawan doen en maakt mohanbhog; de eerste Holiviering op de SKS en de AMS in 1963; de acceptatie van Holiviering op middelbare scholen; de eerste Divalifakkeloptocht in Paramaribo in 1963; het toneelstuk Ghar ke bhed in o.a. Thalia; over boitikoelies, koelie-koelie sáni en zwarte Hindoestanen.

read on…

Haridat Rambarans parivartan: zijn ontwikkeling van árya samáji hindoe naar atheïst (deel 2)

door Brispath Mahabier

Hari Rambaran in Paramaribo: kweekschoolstudent en de eerste fietstocht naar Nickerie in 1962

8.1 Hari als kweekschoolstudent al een kleine cultuurdrager

De Surinaamse Kweekschool (SKS, opgericht in 1949, thans Surinaams Pedagogisch Instituut (SPI) geheten) in Paramaribo was een driejarige dagopleiding voor onderwijzers, vnl. voor het gewoon lager onderwijs (glo). Hari Rambaran studeerde aan deze onderwijsinstelling van 1961-1964.

read on…

Haridat Rambarans parivartan: zijn ontwikkeling van árya samáji hindoe tot atheïst (deel 1)

door Brispath Mahabier

Opgedragen aan Hari’s studiegroepvrienden: Gang Kalpoe, Roep Ramcharan en Jai Sukhraj. Met dank aan de informanten Roep Ramcharan, Parasargir Ishvardat, Lal Goerdayal, Brahmdat Rambaran en  Radha Rambaran.

Haridat in de zesde klas in de Corantijnpolder en op de mulo in Nieuw-Nickerie

1. Verantwoording van de inhoud

In dit biografisch artikel is getracht om globaal en selectief bepaalde delen van de school- en de studietijd van en de interessante religieuze route, die Hari(dat) Rambaran heeft afgelegd, vast te leggen.

read on…

Het hindoeïsme zonder God

Garant-Uitgevers nodigen u van harte uit op de middagconferentie: Het hindoeïsme zonder God van Haridat Rambaran.
Het is de mens die zichzelf deze opdracht tot groei geeft: hij voert immers niet de opdracht van ‘God’ uit, maar bepaalt zelf wat gedaan dient te worden en is ook zelf verantwoordelijk voor de gevolgen. Daarbij groeit hij, tot het levensdoel is bereikt. Wat het einddoel is, bepaalt hij ook zelf en hij doet er alles aan om het te realiseren.Voor hindoes ligt de bron van het heelal niet bij een opperwezen, maar bij de kosmos zelf. Het heelal, net als de mens, bevindt zich in een permanente staat van groei, ‘wording’. Kennis bestond al voor de manifestatie van de wereld en zal na het vergaan van de wereld blijven bestaan. Het is aan elk individu om deze kennis te ontdekken en er voordeel uit te halen, ‘te groeien’.

Ondanks de veelvormigheid van het hindoeïsme en de verscheidenheid van visies over geloofszaken vinden alle stromingen een gemeenschappelijke leidraad in de Veda’s en het Vendanta.
.
Haridat Rambaran was docent wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Hij bestudeert de Indiase talen en godsdiensten en de godsdienst als wetenschap. Hij is auteur van Levensbeschouwelijk hindoeïsme.
Datum: Dinsdag, 10 september 2013, 14.30 uur – 16.00 uur
Het Boekenpodium, Somersstraat 13-15, 2018 Antwerpen 
vlak bij Centraal Station en Parking Centraal
(routebeschrijving)
.
Deelnemen is gratis, aanmelden is noodzakelijk
Wilt u aanwezig zijn, klik dan hier,
of telefoneer naar Garant-Uitgevers: +32 (0)3 231 29 00.
Om meer te weten over het boek, klik hier 
Voor informatie over andere conferenties, klik hier.

Kahe gaile Bides

Brits-Indische contracten. ca. 1890

door Hari Rambaran

Onlangs verscheen bij Mango het Engelstalige bronnenboek Kahe gaile Bides. Dit boek geeft inzicht in de migraties van Hindustani’s uit het Bhojpuri sprekende deel van India als contractarbeiders naar diverse landen en van hun nakomelingen uit Suriname naar Nederland. Het boek is gemaakt in het kader van het project Kahe gaile Bides – Bhojpuri cultuur en de diaspora en de tentoonstelling daarover, gehouden in augustus 2006 in Allahabad. Mousumi Majumder fungeert als de eindredacteur. Anderen die aan dit boek hebben meegewerkt zijn Badri Narayan Tiwari en Nivedita Singh uit India, Sahiensha Ramdas en Maurits Hassankhan uit Suriname, en Narinder Mohkamsing, Elizabeth den Boer en Chitra Gajadin uit Nederland.

De in de boektitel gestelde vraag ‘waarom vertrok je naar vreemde landen?’ wekt de verwachting dat iemand daar een antwoord op geeft. Dat gebeurt echter niet expliciet in het boek. Wel wordt aan de hand van historische gegevens, persoonlijke verhalen en anekdotes, een beeld geschetst van de omstandigheden in het Bihar en omstreken in het toenmalige Brits-Indië, waardoor mensen vanaf de negentiende eeuw hun woongebied, familie en vrienden verlieten om elders in vreemde streken een emplooi te vinden op plantages die door koloniale mogendheden overal in de wereld in hun wingewesten waren aangelegd. Door de persoonlijke verhalen heen proeft de lezer de pijn en het verdriet bij de achterblijvers en ook bij hen die vertrokken. De door wervers voorgespiegelde vooruitzichten pakten de ene keer anders uit dan werd verwacht en een andere keer bracht de migratie ook wel uitkomst in de niet altijd rooskleurige omstandigheden waarin men daarvoor in Brits-Indië verkeerde. De inhoud van het boek overziend, zou de naam ‘kaise gale bidesavá’ [hoe ben je vertrokken?] toepasselijker kunnen zijn voor deze publicatie. Het boek vertelt immers eerder hoe de werving, de reis en het verblijf in den vreemde verliep dan waarom men vertrok. Hoe de migratie verliep proef je namelijk in de opgenomen liederen en gedichten.

Het boek telt zeven hoofdstukken. Het eerste hoofdstuk schetst de omstandigheden in het Bihar en omstreken zelf en geeft een idee ten aanzien van de werving van de arbeiders. In het tweede hoofdstuk zijn persoonlijke verhalen opgenomen. Deze verbeelden de ontberingen van mensen die vertrokken en van hen die achterbleven.
Hoofdstuk drie schetst de aankomst en het verblijf van Hindustani’s in Suriname en van de omstandigheden waarin de contractarbeiders werkten. Hoofdstuk vier gaat in op het vertrek van Hindustani’s naar Nederland. In hoofdstuk vijf gaan de auteurs op zoek naar culturele sporen en resten van ‘Bhojpuri-cultuur’ bij de nakomelingen van de Hindustani’s; overblijfselen die herinneren aan wat de contractarbeiders aan cultuurgoed meebrachten. De auteurs gaan daarbij in op de drie basisbehoeften in: roti, kapará en makaan (voedsel, kleding en woning).
Hoofdstuk zes geeft een schets van de relatie tussen het Bhojpuri, het Sarnámi en het Nederlands. Het zevende hoofdstuk geeft enig inzicht in de relatie tussen India en Suriname ten aanzien van de Bhojpuri volkscultuur. In dit laatste hoofdstuk is aandacht besteed aan muziek, toneel en andere literaire uitingen van Hindustani’s in Suriname. Ter illustratie enkele gedichten en liederen opgenomen.

Foto links: Raswantia, foto van Eugene Klein, ca. 1915

Als bronnenboek maakt de uitgave de verwachting waar. Men treft tal van verwijzingen aan naar andere publicaties, terwijl achter in het boek een lange lijst is opgenomen van allerlei literatuur, hoewel van al die publicaties niet duidelijk is wat ze bijdragen aan de inhoud van dit boek zelf. Wel helpt de lijst de geïnteresseerde lezer verder in haar of zijn zoektocht naar gegevens over de Hindustani’s, die – wel of niet als contractarbeider – uit het Bhojpuri-gebied of uit Suriname, elders een nieuw bestaan opbouwden en van wie een deel nooit is teruggekeerd naar de geliefden die achterbleven, maar die nooit uit hun gedachten zijn verdwenen. Een Bhojpuri-volk levend in heimwee!

Mousumi Majumder (red.), ‘Kahe gaile Bides’; Where did you go? On Bhojpuri migration since the 1870s and contemporary culture in Uttar Pradesh and Bihar, Suriname and the Netherlands. Allahabad: Mango books, 2010. 185 p., ISBN 978 81 906804 3 1 en ISBN 978 90 6832 740 3, prijs € 22,55.

[uit Oso, 2011, nr. 2]

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter