blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Peroti Liesbeth

Suriname Night ‘anders’ op Carifesta

door René Gompers
Het tot een reusachtig open theater opgebouwde Onafhankelijkheidsplein was woensdagavond tot de nok gevuld. Duizenden waren geweest om de ‘Suriname Night’ mee te maken. Het gastland heeft geprobeerd zijn beste culturele zijde te laten zien. Het publiek reageerde niet laaiend enthousiast. De meningen zijn gemengd over de mix die is gepresenteerd.
Vanaf de opening bij het presenteren van het volkslied was duidelijk dat de verschillende bevolkingsgroepen samen maar ‘anders’ zouden optreden. Het podium werd hierbij over de volle oppervlakte benut. De bevolkingsgroepen presenteerden zich met hun traditionele drummen, trommen en dansstijlen die op een gegeven moment in elkaar overgingen en etnische grenzen wegvielen. De ‘vertrouwde’ cultuuruitingen werden verheven tot één groot modern en abstract optreden van ‘eenheid in verscheidenheid’.
 Op muzikaal en vocaal gebied liet Suriname aan de wereld merken meer in huis te hebben dan folklore. Goed geproduceerde arrangementen tilden het kaseko, kawina, aleke en folklore een niveautje hoger door het met jazz en blues te vermengen. Denise Yannah, Raj Mohan, Ronald Snijders en vrouwenband Naks Makeda, onder leiding van Liesbeth Peroti, zorgden voor nette cross-overs waarop men nog steeds flink kon mee dansen of schudden. Een deel van het publiek liet dat duidelijk merken.
Op enkele organisatorische mankementen na was het publiek redelijk tevreden over de ‘Suriname Night’. Voor enkele Surinamers was het niet genoeg en “moest er nog meer gebeuren.” De buitenlandse gasten bleken onder de indruk te zijn van de culturele rijkdom. “Your culture is very rich. It was nice.”
[van Starnieuws, 22 augustus 2013]

 

Podiumartiesten spreken zich uit over huiselijk geweld

door Audry Wajwakana

Paramaribo – Veel zang, dans, toneel, gedichten en komedie tijdens het toneelspektakel in de Anthony Nesty Sporthal. Verschillende artiesten brachten vrijdagavond op hun eigen manier de boodschap over huiselijk geweld aan de bezoekers over. De vijf uur durende show werd door de stichting Kulturu Dyari in verband met Dag van de Vrouw georganiseerd.
Hier een scène van de opvoering Ik en mijn huis van Bribi Ministeries bij het toneelspektakel van Kulturu Dyari op de Dag van de Vrouw.  Foto: Claudio Barker
Zang
De zaal is nog niet voor de helft gevuld als de organisatie om acht uur de show aankondigt. Dit beeld verandert na ander half uur. Bijna alle zitplaatsen zijn bezet. Eén minuut stilte wordt in acht gehouden voor de overleden Venezolaanse president Hugo Chávez en slachtoffers die omgekomen zijn door huiselijk geweld. Humphrey and friends beet de spits af met zijn a capella versie van Amazing grace. In een prachtige medley brachten zij verder een ode aan de vrouw. Patrica van Dal bracht de vorm geestelijk geweld tegen vrouwen naar voren. Dat vertolkte zij met het Suripoplied Twarfu yari! Manlief gaat naar Nederland en belooft je te zullen halen, maar het blijft alleen bij de belofte. Dat is geestelijk geweld, want hij belt je ook steeds op met beschuldigingen dat je een ander vriendje hebt. Terwijl hij er zelf andere vrouwen in Nederland op na houdt.”
De sfeer zit er goed in als Damaru met zijn band The Love Messengers ‘Tuintje in mijn hart’ zingt en zijn fans aan het eind van zijn optreden trakteert met op een stukje kabulamuziek. Lisbetti Peroti en de vrouwengroep Naks Makeda oogstten veel applaus voor hun optreden. Op voortreffelijke wijze bracht zij het lied ‘Kruderi’ ten gehore, waarbij een danseres haar woorden in dansdrama vertolkte. “Er is overal veel geweld. Kruderi nanga yu gran tiri”, bezingt Peroti. Zelfbeheersing is het beste wapen tegen geweld.
Fosten prei
De F- club, een jongeren buurtorganisatie van de Nieuw Weergevondenweg, bracht onder leiding van Vasela Oosterwolde met een fosten prei [historisch stuk – red. CU] het verhaal van de slavin Alida. Alida’s borst werd door haar meesteres afgesneden vanwege jaloezie. “Dit is ook een vorm van huiselijk geweld, maar dan van vrouw op vrouw”, verduidelijkt Oosterwolde het verhaal. Ook Naks Wan rutu bracht middels zang, dans en drama de fosten prei met het thema ‘no naki, ma taki!’ Een drietal toneel optredens van verschillende groepen werd opgevoerd. Bribi Ministeries bracht in een sketch de negatieve gevolgen van verwaarlozing binnen het gezin. “Respect naar elkaar toe is heel erg belangrijk binnen een gezin”, legt conferencier Monica Drenthe uit. Terwijl toneelgroep Rahimal Buiten zich focust op de verwaarlozing van de vrouw door man stelt toneelgroep Asago de verwaarlozing van het gezin door de vrouw aan de orde. De verwaarlozing leidt in beide gevallen tot mishandeling.
De krachtige poëzievoordrachten van Sombra en Gilly Creebsburg kwamen ook aan bod. De Flip Dancers gaven een dansoptreden weg en komediant Ruben Silvin sprak ook zijn ervaringen met vrouwen. Het programma werd rond twaalf uur met een wervelende show van King Koyeba en Koloni afgesloten met hun hit ‘Lobi yu uma’.
[naar de Ware Tijd, 11/03/2013]

Land van Ame

Liesbeth Peroti en Henk Tjon

Bij de dertigste verjaardag van de Republiek Suriname, in november 2005, gaf de Nederlandse ambassade in Suriname het theaterstuk Land van Ame van Henk Tjon aan de Republiek Suriname cadeau. Het rivierwater, de zon en de Gonini-arend zijn de Surinaamse symbolen voor vitaliteit, vrijheid en bescherming. Deze drie maken een belangrijk deel uit in het mythologisch theaterstuk Land van Ame. De theaterproductie, mogelijk gemaakt door Karin Refos, was in feite ook een ode aan Henk Tjon, omdat in het stuk alles waarmee hij altijd bezig is geweest, min of meer samenkwam. Later sprak Tjon er nog vaak erover dat voor hem met Land van Ame een droom was uitgekomen. Hij had het stuk vaker en in meer landen willen vertolken.

Land van Ame was niet een project van Creolen, Hindoestanen, Javanen of welke andere etnische groep dan ook, maar van jongeren. Want 2/3 van de Surinaamse bevolking is jonger dan 25 jaar. Land van Ame gaat dwars door verschillende culturen en dwars door genres. Traditionele muziek, spel en dans worden gecombineerd met beeldende kunst en eigentijdse kunstvormen. Want de mensen van Land van Ame denken niet in hokjes, zij denken in cirkels.

Klik hier voor de site van Land van Ame

Slavernij naar Nieuw Amsterdam

Aspha Bijnaar bracht de NiNSee tentoonstelling Kind aan de Ketting naar het Openluchtmuseum Fort Nieuw Amsterdam in Suriname. DeSaN Productions deed de productie van de openingsact, bedacht het concept samen met toenmalig directeur Jean-Pierre de Keyzer. Liesbeth Peroti werkte dit concept artistiek en muzikaal uit.

Aspha Bijnaar

Foto’s door Hijn Bijnen van de nieuwe Facebookpagina Slavernij Online

Nina Simone (A)live: Theater over een vrouw met meerdere persoonlijkheden

door Stuart Rahan

Nina Simone was een grote persoonlijkheid, een voorbeeld en een inspiratiebron. Dat vindt zowel zangeres Sabrina Starke als zangeres/pianiste Liesbeth Peroti. Beidenspelen een deelrol in de theaterproductie Nina Simone (A)live van het MC Theater in Nederland. De zangeressen zijn vol lof over hun grote voorbeeld Nina Simone, maar geven tegelijkertijd toe te begrijpen dat zij geen makkelijke vrouw was om mee om te gaan. Hoewel geen van beide Nina Simone ooit live heeft zien optreden of persoonlijk heeft meegemaakt, blijkt haar verhaal bijzonder tot hun verbeelding te spreken. “In de zin van vakvrouw fascineert Nina Simone mij het meest”, vertelt Liesbeth Peroti vol bewondering in haar stem. Zij bleek de enige gegadigde om de rol van de grote zangeres en pianiste neer te kunnen zetten. Liesbeth Peroti werd vorig jaar door het artistieke theaterduo Maarten van Hinte en Marjorie Boston van MC Theater gevolgd en gevraagd om deze rol te vertolken. “Zij waren op zoek naar een drie-in-één-persoonlijkheid. Niet zomaar een pianiste en vocaliste, maar één met een klassieke inslag die ook nog kon acteren.”


Sabrina Starke als één van de vele gezichten van de legendarische zangeres en klassiek pianiste Nina Simone.

Weinig kennis

Vorig jaar stond Liesbeth Peroti, zelf woonachtig in Suriname, met haar eigen programma Lisibeti sings negro spirituals in verschillende theaters in Nederland. Tijdens deze tour werd de zoektocht beklonken en werd Peroti, terug in Suriname, benaderd. “Moet ik auditie doen?”, vroeg Peroti toen. “Nee, jij krijgt de rol”, was het korte en krachtige antwoord. Op de vraag hoeveel zij daarvoor zelf wist over deze bijzondere vrouw antwoordt Peroti kalm: “Weinig. Ik kende alleen het nummer ‘Don’t let me be misunderstood’, maar ik kan je aanraden een studie te maken van haar hele oeuvre. Ik heb zelf haar pianospel bestudeerd, haar muziek geanalyseerd. Verder heeft Nina mij geïnspireerd qua spel, componeren, en qua muziek maken vooral, het brengen van je teksten, hoe teksten te schrijven, te arrangeren. Ik zie haar als een echte docente, een hoogleraar die ik nu de afgelopen twee jaar heb gehad. A’e skoro mi ini a vak. En zeker als vrouw, want daar zijn er niet zoveel van in het vak. Ze speelt heel goed jazz, maar het is die fusie die ze maakt, die mij zo boeit.”


Liesbeth ‘Lisibeti’ Peroti tijdens één van de oefeningen van het theaterstuk Nina Simone (A)live dat op 10 mei in premiëre gaat. Foto: collectie Stuart Rahan.

Nina Simone heeft achtenveertig albums gemaakt en studeerde zeven uur op een dag. Intussen weet Peroti dus zoveel over de vakvrouw, zoals zij Nina Simone noemt, dat zij makkelijk in haar eentje het hele verhaal zou kunnen neerzetten. “Ik ben al anderhalf jaar in voorbereiding. Het is een heel interessante setting, klassiek spelen en acteren, maar vooral concentratie. Het gaat om veel stukken van Bach.”Het klassieke gedeelte van Nina Simone’s leven is altijd onderbelicht gebleven. De zangeres nam het iedereen kwalijk die in haar geen klassiek pianiste zag. In haar jongere jaren is de mogelijkheid om daarvoor te studeren haar ontnomen; ze werd afgewezen op het conservatorium in de tijd dat het segregatiesysteem in de Verenigde Staten nog in volle omvang bestond. Simone’s eerste confrontatie met de rassenscheiding was toen zij een presentatie hield en haar moeder, die op de eerste rij zat, plaats moest maken voor een blanke toeschouwer. Zij weigerde te spelen tot haar moeder haar plek terugkreeg. Daarmee was ook het zaadje geplant voor de zwarte activiste die Nina Simone vanwege haar populariteit op latere leeftijd ook werd.

Geschenk
De rol van Nina Simone wordt vertolkt door drie mannen en drie vrouwen die gezamenlijk haar persoonlijkheid in al zijn facetten neerzetten. De vrouwelijke en mannelijke, de zwarte en witte en geliefde en onmogelijke kant van haar. Voor Sabrina Starke komt deze rol als een geschenk uit de hemel. Begin vorig jaar sprak de krant nog met haar over een mogelijke tour met nummers van haar grote idool Nina Simone. Haar wens was ook om ooit te mogen acteren in een productie. De benadering door het MC Theater werd een optelsom van haar ambities. “We wisten niet van elkaar dat we met Nina Simone bezig waren. Pas op gesprek werd mij duidelijk dat het om Nina Simone ging. Ik zou het puur muzikaal ook al doen. Nu maak ik de combinatie met zang en theater, dat is veel beter. Een soort van voorproefje om met de tekst aan de slag te gaan.” Wat Sabrina Starke het meest boeit aan haar voorbeeld, zijn de woorden in haar teksten. “Woorden zijn krachtige dingen. ‘Mississippi Goddamn’ is zo’n voorbeeld van verantwoordelijkheid nemen voor je zwarte achtergrond.” Als zwarte zangeres is Sabrina Starke zich wel bewust van haar achtergrond, maar ze loopt er niet mee te koop. Zij is geen activiste, ook niet in haar huidige leven als populaire artieste. Voor haar is ‘I wish (I knew how it would feel to be free)’ het ultieme nummer. “Voor Nina Simone betekende vrijheid leven zonder angsten. Een duidelijke boodschap die ik meeneem in mijn eigen leven.” Ook Starke erkent dat Simone geen makkelijke vrouw was. Zij begrijpt haar: “Alles heeft zijn reden. Ik kan het wel waarderen. Voor mij was zij niet alleen mijn grote voorbeeld als vrouw maar ook qua zang en performance.”

Het theaterstuk Nina Simone (A)live gaat op 10 mei in première in het MC Theater in Amsterdam en loopt tot het einde van de maand mei. Daarna gaat dit theaterspektakel in oktober voor drie maanden op tournee door heel Nederland.

[uit de Ware Tijd, 09/05/2012]

Opera Fatu Doro

door Carry-Ann Tjong-Ayong

Thalia brengt ter gelegenheid van haar 175steverjaardag een opera. De regie, het libretto zijn in handen van de getalenteerde Alida Neslo. De perfect uitgevoerde muziek is van Pablo Nahar, Liesbeth Peroti en Marcia Reumel. Er is ook een fragment uit de Sroto Symfonia van Herman Snijders te horen.

Alida Neslo heeft hiermee bewezen dat Thalia en Suriname toe zijn aan nieuwe artistieke uitdagingen. De eerste Surinaamse opera  gebaseerd op een maatschappelijk probleem, de vrijlating van een criminele jongere en zijn vader uit de Santo Boma gevangenis en de moeizame terugkeer naar de maatschappij.

In 14 Bewegingen die parallel lopen met de 14 Kruiswegstaties van Jezus  wordt het verhaal van Ogri Boy weergegeven. Voor het libretto werd gebruikgemaakt van waargebeurde feiten, die werden opgeschreven door jongeren van het Resocialisatieproces te Santo Boma. Herkenbaar voor de toeschouwer, zoals de 300 seniore burgers die de generale repetitie bijwoonden opmerkten. Het complexe stuk vraagt er eigenlijk om meerdere malen te gaan kijken en luisteren. Dan vallen pas de teksten op die als inspratiebron psalmen hebben, de toegevoegde teksten van Ignatius de Loyola, de Stabat Mater en de Westafrikaanse schrijver-filosoof A. Hampate B. Uit alle Surinaamse culturen zijn de invloeden merkbaar. De hoofdrollen worden vertolkt door de speciaal uit Nederland overgevlogen Guy Sonnen (De Vader); Clinton Kaersenhout (De Zoon); Sandra Goedhoop (De Moeder). Tolin Alexander heeft een intrigerende rol als De Schaduw, die alle 14 Bewegingen met elkaar verbindt. Het koor, geleid door Mavis Noordwijk, zingt prachtig. Alida Neslo laat zien hoe je met een minimum aan middelen decor en costuums overtuigend kan waar maken. De muziek ondersteunt het geheel volkomen.

Cat 29/4 2012

Nina Simone (a)live

Van dinsdag 8 mei tm zondag 20 mei presenteert MC de nieuwe theatervoorstelling Nina Simone (A)live, geïnspireerd op het leven en werk van Nina Simone. De voorstelling gaat op 10 mei 2012 in première in het MC Theater in Amsterdam.

De Amerikaanse zangeres, die als Eunice Waymon ter wereld kwam en als Nina Simone wereldberoemd werd, spreekt nog steeds tot de verbeelding. Bevlogen, onvoorspelbaar en ongeëvenaard. Nina weigerde haar hele leven om aan de verwachtingen en definities van anderen te voldoen. Het ging ten koste van haar eigen geluk en die van haar familie, maar ze inspireerde mensen over de hele wereld, en het leverde haar eeuwige roem.

In Nina Simone: (a)live gaan zeven makers/performers op zoek naar het verhaal achter de muziek, op zoek naar Nina en de Nina in henzelf.
Met o.a. Sabrina Starke, Hans Dagelet, Gery Mendes, Aisa Winter, DJ Lovesupremem, Liesbeth Peroti en Alvin Lewis.

Di 8 tm zo 20 mei 2012 in het MC Theater, aanvang 20:00 u (20 mei om 15:00 u)
tickets: € 17,50

Surinaamse operazangeres in december in Suriname

Gabrielle Mouhlen

Paramaribo – Het Caribisch Muziektheater Gezelschap Singiprisiri ’96 organiseert in de maand december twee galajubileumconcerten. Speciale gast bij deze concerten die gehouden zullen worden in de St. Rosa Kerk, is de in Italie woonachtige Surinaamse operazangeres Gabrielle Mouhlen.

Met als thema ‘Thank you for the music’, zingt Singiprisiri ’96 op vrijdag 2 december onder andere composities van Herman Snijders en brengt ode aan de Surinaamse folkloristische muziek met een ala kondre-muziekrepertoire in een theatrale zetting, geschreven en geregisseerd door Sharda Ganga.

Gabrielle Mouhlen brengt van de componist Bellini uit de opera Norma de aria ‘Casta Diva’, uit de opera Aida van Verdi, ‘Ritona vincitor’ en een aria uit Bellini’s Tosca, ‘Vissi d’arte’, een heel klein voorproefje van haar recitalconcert op zondag 4 december. Vervolgens mogen de liefhebbers tijdens dat concert genieten van een operagala onder de noemer ‘I Am the Music’. De sopraan Gabrielle Mouhlen zal dan aria’s uit verschillende opera’s ten gehore brengen. Singiprisiri ’96 en gastkoor Voices in Praise zullen de muzikale sfeer verder verhogen.

Singi Prisiri met mentor Liesbeth Peroti

Singiprisiri ’96 is een gemengd vocaal ensemble in variabele bezetting. Een groep vocalisten, soms aangevuld met instrumentalisten, die projectmatig basis koorzang brengt van uiteenlopende genres, zoals folklore, gospel en klassiek. Deze groep heeft als hoofd drijfveren liefde voor muziek en artistieke groei. Het vocaal gezelschap werd door Mavis Noordwijk opgericht op 28 oktober 1996, als voortzetting van het artistieke en muzikaal-technisch werk dat zij in 1975 in koorverband in Suriname aanving. De muziekvreugde die met elkaar beleefd wordt wil men overbrengen op het luisterend publiek, vandaar de naam ‘Singiprisiri’. 96 refereert aan het oprichtingsjaar. S’96, zoals de groep kortweg genoemd wordt, heeft sinds ongeveer een jaar na zijn oprichting een twee koppige leiding, namelijk Mavis Noordwijk, die belast is met de artistiek leiding, en Liesbeth Peroti die voor bijsturing zorgt.

[bewerkt naar en ontdaan van geronk in een bericht uit de Ware Tijd, 12/11/2011]

Cassavedag op Vierkinderen

Een tentoonstelling en een culinair gedeelte behoren tot het hoofdmenu van de eerste K’saba Fair, die van 29 tot 31 juli wordt gehouden. Bezoekers mogen echter meer verwachten dan alleen stands op dit driedaagse evenement. Het uiteindelijke doel van de K’saba Fair, die op plantage Vierkinderen wordt gehouden, is de versterking van de cassavesector.

De officiële opening is op vrijdag 29 juli met speeches van hoogwaardigheidsbekleders uit Paramaribo en Para [ronk, ronk, ronk], daarna zal chefkok Tony bijzondere gerechten van cassave presenteren. Hoe die precies eruit zullen zien, is een verrassing. “In elk geval niet een traditioneel gerecht zoals telo”, zegt Sherida Mormon, de coördinator van de fair. Het muzikale gedeelte op deze dag wordt verzorgd door Liesbeth Peroti en Los Trios Amigos, die voor het eerst De K’saba Song laten horen. Over cassave en peprewatra valt een heleboel te vertellen en dat bewijzen storytellers Paul Middellijn uit Rotterdam en Arupa uit Para, met hun fictieve, nostalgische en traditionele verhalen over één van de hoofdingrediënten van onze keuken. De tentoonstelling begint op zaterdag met de presentatie en verkoop van diverse cassavesoorten en aan cassave gerelateerde producten en gerechten. Onder de standhouders is ook Celos met informatie aanwezig.

Daarnaast zijn er inheemsen met handgemaakte producten en tenminste één standhouder heeft barbequewild met cassave. De kasaba poku komt van Cojunto Promos, verder is er op die dag ook een show met traditionele klederdracht van verschillende bevolkingsgroepen. De fair wordt gehouden langs de Coropinakreek, waarin bezoekers mogen zwemmen en waarop boottrips gemaakt kunnen worden. “Voor deze recreanten staat er een grote tent – mensen mogen parasols en ligstoelen meenemen – en voor de seniore burgers hebben we een speciale tent opgezet”, zegt Mormon. Zij wijst erop dat er ook aan de kleintjes is gedacht. Een speeltuin en een kinderhoek waar kinderen tegen betaling educatief worden bezig gehouden, moeten de kleine bezoekers ook een leuke dag bezorgen. Het hoofdmenu van de K’saba Fair wordt op zondag, de laatste dag, vervolgd. In de middag van twaalf tot zes staan Amazone Drums en een capoeirashow op het programma. Verschillende inheemse bands, waaronder een vrouwenband uit Bernarddorp, zullen achtereenvolgens optreden. Daarna volgt de K’saba line-up, die bestaat uit populaire Surinaamse artiesten, zoals Enver, Poppe en No Limits. De tentoonstelling is dan afgelopen, maar het restaurant dat speciaal voor de fair is opgezet, blijft geopend.

[uit de Ware Tijd, 20/07/2011]

Wat doet de Stichting PCOS?

De Stichting Protestants Christelijk Onderwijs Suriname speelt een actieve rol in de leesbevordering in Suriname. Een greep:

a. Onderwijsleerproject Bouwrichting uitgevoerd in 1999/2000 te Pokigron en Abenaston; Succes: (hang)jongeren in de dorpen hebben onder deskundige leiding leren werken aan renovatie en uitbreiding van stenen en houten gebouwen. Werkgelegenheid: Bij bouwwerkzaamheden in het binnenland konden ze worden ingezet en jaren later konden ze als zelfstandige bouwwerkzaamheden verrichten.
b. Ey ta lesi, I ta sabi (Lezen betekent weten) uitgevoerd in 2000/ 2001 aan de Boven Suriname; Succes: Leesbevordering door spelend leren, spleen met woorden;
c. Kinderboekenfeest 2001 uitgevoerd te Botopasi, Abenastion en Pokigron; Leesplezier met creatieve werkvormen met Surinaamse kinderboeken!
d. Noodprogramma Herstel Schade Onderwijs Binnenland uitgevoerd van 2002-2004 in Brokopondo en Boven Suriname; begeleiding en coaching van leerkrachten op de werkvloer;
e. Alfabukuwosu (Alfabetisering en Dorpsbibliotheken) uitgevoerd 2004 – 2005 te Bronsweg, Pokigron en Botopasi; leesvoer voor dorpsgemeenschappen;
f. GRON (GRoei en ONtwikkeling) Marowijne Flora gebied, multidisciplinair programma met zorgstructuur (RT, Logopedie, Schoolmaatschappelijk werk, Algemeen maatschappelijk werk) om de kans op schoolsucces te vergroten;
g. Kindvriendelijke Scholen Binnenland uitgevoerd van 2006 – 2007 op 30 scholen in Brokopondo en Sipaliwini; schoolplannen;
h. De Boekenboot, een varende bibliotheek voor scholen aan de Boven Suriname, uitgevoerd in 2008/2009 aan de Boven Suriname;
i. Vroege Taalstimulering, de schooltaal voor ouders, peuters en kleuters via het ‘Amaisa’ stimuleringspakket; goede aansluiting bij de leefwereld;
j. Change for Children uitgevoerd van 2007 – 2010 te Kwamalasamutu, Dyumu en Abrabroki, multidisciplinair programma met Alternatief Curriculum voor risicoleerlingen ter voorkoming van dropouts; Persoonlijkheidsontwikkeling en verbeterd gedrag, verbeterde leerprestaties zijn het resultaat.

Andere projecten
De voornamelijk uit Saramakaners bestaande stichting Tooka organiseerde in de jaren 90 van de vorige eeuw Korenfestivals voor de koren in het Boven-Suriname-gebied. Het koorleven bloeide daardoor op en bijna alle participerende koren maakten tapes en later cd’s die aan de Saramaccastraat grif aftrek vonden. Vooral de koren Hati Kë uit Nw-Aurora, Tifeedi uit Botopasi en Kujakë uit Jaw-Jaw hadden veel succes. De dirigent van het laatste koor, Ricardo Mateda, kon mede dankzij Tooka en Lisibeti Peroti een muziekopleiding in de stad volgen en is nu door het RKBO aangesteld als muziekleraar in het gebied. In de middaguren draait hij zijn eigen muziekschool voor de kinderen uit de omgeving!
Dezelfde stichting Tooka maakte zich vanaf 1997 sterk voor het erkennen van de grondenrechten der Saramakaners, dat resulteerde in het vonnis van het Interamerikaans Hof voor de Rechten van de Mens, genoemd in de bijdrage van Richard Price in het aprilnummer van OSO.

[informatie van Christine Samsom]

Foto: @ Hijn Bijnen
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter