blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Parra Bodil de la

Bodil de la Parra brengt Het verbrande huis tot leven

Bodil de la Parra is opgegroeid in Amsterdam, maar is ook thuis in Paramaribo, de stad waar haar vader Pim alweer vele jaren woont. Als kind logeerde zij regelmatig bij de tantes Gus en Pop, in het familiehuis aan de Zwartenhovenbrugstraat, boven Drogisterij De la Parra. Ze sliep er onder één klamboe met haar neefjes en raakte vertrouwd met haar norse opa, de apotheker R.L. de la Parra. De tantes kookten de heerlijkste gerechten en hielpen de klanten in de drogisterij. Later draaide hun nichtje de drogisterij; haar deur stond altijd open – ook voor familie uit het buitenland. Ruim zes jaar geleden is het pand volledig uitgebrand – in één klap ging meer dan een eeuw aan tastbare geschiedenis in vlammen op. De verhalen leven voort, laat De la Parra van 31 januari tot en met 3 februari zien in de voorstelling Het verbrande huis. read on…

Het verbrande huis, een Surinaamse familiekroniek van Bodil de la Parra

Op zaterdag 20 oktober is Bodil de la Parra te zien in het Isala Theater in Capelle aan den IJssel met het indringende theaterstuk ‘Het verbrande huis, een Surinaamse familiekroniek’ Hierin vertelt de dochter van regisseur Pim de la Parra vol vuur en emotie over haar Surinaamse verleden. read on…

Woiski vs. Woiski | Orkater & Bijlmer Parktheater

“BB met R dat is Bruine bonen met rijst…” Wie kent deze tophit uit de jaren 50 van Max Woiski niet?

Max sr. kwam in de jaren dertig, als een van de eerste Surinamers naar Amsterdam en opende daar zijn eerste nachtclub. Hij en zijn zoon Max jr. moesten zien te overleven in het witte Nederland. Waar Max sr. zich met charme en bluf weet aan te passen en daar gelukkig mee lijkt te zijn, komt Max jr. in verzet. Op een avond in nachtclub La Cubana, komt hun strijd in een beslissende battle tussen muziekstijlen en karakters tot een hoogtepunt. read on…

‘Ik wil een feestje dat ontaardt in grote chaos’

door Herien Wensink
Het was een wild plan, van theaterproducent Inge Bos van Bos Theaterproducties: zij wilde een stuk met 25 vrouwen op toneel. Beoogd schrijfster: Bodil de la Parra. „Toen ze dat opperde, moest ik heel hard lachen.” read on…

Taal – blijspel – Spinozapremium

door Carry-Ann Tjong-Ayong

Van een conferentie over meertaligheid in Suriname tot een blijspel van Bodil de La Parra over vrouwen die mannen bekritiseren en tussendoor op internet lezen over de toekenning van de Spinozapremie aan o.a. een vrouwelijke hoogleraar Jeugd en Media in Amsterdam, dat zijn stappen met zevenmijlslaarzen. Maar dat is nou de zegen van internet. Je kunt je hier of daar overal in storten en van alles op de hoogte blijven.

Nou kon ik altijd al tien dingen tegelijk doen in tegenstelling tot mijn man die liefst 1 ding doet en dan ook heel goed. Als kind oefende ik in het schrijven van de tekst van een liedje en tegelijk een ander zingen. Van die dwaze dingen die kinderen doen. Maar het scherpte mijn geest en vooral mijn geheugen, wat weer handig was bij het leren van een proefwerk. Mijn jongere broer en ik staken elkaar de loef af bij het snel opzeggen van alle rugtitels van de Winkler Prinsencyclopedie in mijn vaders boekenkast. Zo leerden we al op drie- en vierjarige leeftijd lezen en dat leverde ons levenslang plezier op.

Maar om terug te komen op de conferentie met als thema “ordening van meertaligheid”, die het sluitstuk vormde van zeven weken consultaties over talen in Suriname. Talen zijn mijn hobby en ik vind het jammer dat ik nu pas in Suriname ben, zodat ik alleen de slotconferentie kon bijwonen. Hoewel ik mij niet voor 15 juni had opgegeven kreeg ik van die aardige meneer Roozen, die ook dagvoorzitter was, een Vipplaats op de eerste rij toegewezen, met extra stoel voor Wim, waar ik ook mijn blocnote kon neerleggen en in de pauze een broodje en een pakje mangojuice, die dezelfde heer attent verzorgde. Zo’n plaats heeft voordelen en nadelen. Je kunt alles op het podium goed volgen, maar je zit pal onder de ijskoude airco en je ziet niet wie er achter in de zaal zitten. Veel vrienden bleek bij de karige lunch, die Hr. Roozen schertsend een hapje noemde, wat het ook was.

De conferentie werd geopend met woorden van minister Raymond Sapoen van Onderwijs en Stanley Sidoel van het Directoraat Cultuur. De Taalraad onder de deskundige leiding van “oom “ Hein Eersel hield een aantal inleidingen, over talen, democratie en taalrechten (hijzelf verwees in dit verband naar artikel 8.2. van de grondwet, het enige artikel waar het woord taal in voorkomt en stelde onder meer dat iedere burger het recht heeft de eigen taal te gebruiken en daarin niet belemmerd mag worden door bv overheidsinstanties aan loketten.
– talen in historisch perspectief door Lila Gobardhan-Rambocus, die aagaf hoe de meertaligheid zich vanaf de vroegste tijden met één bevolkingsgroep, de reeds meertalige Inheemsen, ontwikkelde. Volgens haar zal de meertaligheid altijd blijven bestaan en het Nederlands, dat eigen is geworden, zeker nog 100 jaar. Wij hebben 23 verschillende talen hoorde ik tot mijn verwondering. Jaren geleden woonde ik in Leiden een interessante conferentie bij over talen in Suriname, waar ik leerde dat er alleen al 35 Inheemse talen in Suriname zijn. Met alle andere gesproken talen er bij zou je dus al over de 40 komen. Maar misschien zijn er inmiddels al weer talen verdwenen.
– standaardisatie en standaardisering van talen door Renate de Bies, die ook het woordenboek Surinaams Nederlands heeft samengesteld en die het aanschouwelijk illustreerde, door de vergelijking te trekken met kippen voor de consumptie, maar daardoor de noodzaak er toe goed duidelijk maakte. Vier fasen zijn nodig om een taal te standaardiseren: selectie, beregeling, uitvoering en onderhoud;
– landen met meer dan ‘’en officiële taal, zoals India, Zuid-Afrika en de Antillen werden toegelicht door Bholanath Narain;

– en tenslotte gaf Paul Middellijn op zijn eigen wijze een statement over de wenselijkheid van het Engels en desnoods het Spaans als officiële voertaal in plaats van het Nederlands dat afgebouwd dient te worden. Hij gaf voorbeelden van woorden in het Surinaams-Nederlands die uit het Engels of Spaans komen en wees op het economisch belang in de regio.

In de discussie met de zaal kwamen de diverse visies nog meer tot uiting en voordat de taalwet een feit is zal er nog heel wat water door de Suriname-rivier stromen.

Verfrissend was het blijspel Onder vrouwen over mannen van Bodil de la Parra, het regiedebuut van Helen Kamperveen. Drie voortreffelijke jonge actrices, waarvan twee van Helen’s theaterschool gaven vol humor en zichtbaar plezier hun visie op de Surinaamse man. De zaal voor meer dan 90 % gevuld met vrouwen in alle leeftijden genoot zichtbaar en hoorbaar en zelfs het handjevol mannen, zoals de mijne, die als excuus had dat hij mijn rolstoel moest “stoten”, kon om de pittige grappen lachen. Ik had mijn vaste VIP-plaats als gast en hoefde dus niet naar boven te worden gedragen. Het Patronaat heeft een oprit en een rolstoeltoilet had Helen mij trots verteld.

Maar de Mgr. Wulfingstraat veranderd helaas erg nu de drie huisjes met erven bij de brug over de Sommelsdijksekreek getransformeerd zijn tot parkeerterrein met portier voor het in aanbouw zijnde, vier verdiepingen tellende kantongerecht naast het Patronaat. Liever had ik gezien dat de RK meisjesscholen, de Hoedenvlechtschool en de Paulusschool gerestaureerd waren. Maar ook het bisdom lijdt onder de malaise en de regering bouwt wat zij wil. Toch denk ik dat ik liever een regeringsgebouw hier zie dan een zeshoog Chinees warenhuis., zoals er overal in de binnenstad en aan de rand van de stad oprijzen… Dat heet vooruitgang, waarbij het vooruitdenken wordt vergeten.

Op ‘Utrechtse Vrouwen spreken’ (Linked In) ontdekte ik een blog ‘Kopstukken in Komkommertijd’, van Sylvia Valkenburg, over haar zus, prof. dr. Patti Valkenburg, die als enige vrouw tussen drie laureaten, winnaar van de Spinozapremium is, een prestigieuze wetenschappelijke prijs van 2,5 miljoen euro, voor haar onderzoek naar Jeugd en Media. Sylvia beklaagt zich over de beperkte aandacht van het NOS-Journaal, dat het feit bovendien linkt aan domme studenten.

Knap stukje acteerwerk

Première Onder vrouwen, over mannen

door Rosita Leeflang

Paramaribo – Daar gingen na afloop van de première vrijdag vele gesprekken over: de dames in de productie. Onder vrouwen over mannen zetten een knap stukje acteerwerk neer. De manier waarop ze emoties kunnen weergeven, maar ook kunnen wisselen van sekse, levert vaak komische momenten op. Maar wie goed kijkt, weet dat Hilkia Lobman, Cher Spalburg en Marianne Cornet niet over een nacht ijs zijn gegaan om de karakters die van ze worden gevraagd neer te zetten.
.

Marianne Cornet (m) voelt zich ongemakkelijk wanneer de twee ‘heren’Cher Spalburg (l) en Hilkia Lobman – openlijk met haar beginnen te flirten en ze geen kant op kan.

De productie wordt in iets langer dan een uur neergezet. Een echte verhaallijn is er niet, maar toch zijn de gebeurtenissen met elkaar verweven met een spannend verloop en een verrassend eind. De drie vriendinnen zitten vaak met elkaar te praten over hun eigen relaties en schromen niet elkaar uit te lachen wanneer het op dat stuk minder goed gaat met de ander. Adviezen worden over en weer gegeven, met resultaten die worden geëvalueerd. Er wordt gedanst, gezongen, gelachen, gehuild, geëvalueerd en gedronken. Ook de visie van de man komt voorbij. Zoals die onderling praten over de vrouw, maar ook naar haar kijken wanneer die voorbij komt. Door middel van informatieve tv-programma’s wordt er van alles behandeld.
.
Onder vrouwen over mannen leeft en houdt je aandacht constant vast. De begeleiding van de liveband geeft daar extra dimensie aan. Zoals regisseur Helen Kamperveen had aangegeven zijn de scherpe kantjes ervan afgehaald. Hier en daar wordt er ‘plat’ gesproken, maar niet ordinair. Wanneer de Ware Tijd enkele mannen aanspreekt na de voorstelling, moeten zij hartelijk lachen wanneer wordt gevraagd of zij zich aangesproken voelen. Bijna unaniem is het antwoord ‘neen hoor, ik heb zeer genoten’. Naast het acteerwerk van de drie dames, is regisseur Edwin Gefferie onder de indruk van het geheel, zoals de belichting en het geluid. “Knap gedaan hoor.” Speciaal voor de première is tekstschrijver Bodil de la Parra overgekomen. “Ik ben zeer trots op wat Helen en haar team vanavond hebben neergezet.”

De voorstellingen voor het komend weekend zijn inmiddels uitverkocht. Producent Ann Hermelijn zegt dat er nog meer voorstellingen komen in mei. Wie wil genieten van een komische avond, kan zich dus alvast warm maken om een kaartje te bemachtigen. Vooral de ‘pittige’ verrassing bij het verlaten van de zaal van Jeugdtheaterschool On Stage, zal maken dat je nog een paar dagen discussiestof zal hebben.

[uit de Ware Tijd, 11/04/2011]

Foto’s: @ Stefano Tull

Op hol geslagen publiek bij try out Onder vrouwen over mannen

“It’s ladies night and the feeling’s right, ow yes it’s ladies night, ow what a nightŠ” weerklinkt door de luidsprekers bij het begin van het nieuwste muziektheater van Helen Kamperveen, Onder vrouwen over mannen. Het lied wordt gezongen door een live band, bestaande uit drie mannen en een zangeres. Je zou denken dat deze drie muzikanten de enige mannen in de zaal zijn, maar nee, er zijn nog behoorlijk veel andere mannen te spotten. De actrices komen het podium opgelopen en het publiek gaat al meteen uit zijn dak. Onder vrouwen over mannen vertelt, aan de hand van korte samenhangende scènes, de liefdes-, seks-, en relatieproblemen van drie jonge vrouwen. De actrices Marianne Cornet, Hilkia Lobman en Cher Spalburg kunnen rekenen op bulderend gelach van het publiek.
.

V.l.n.r. Marianne Cornet, Hilkia Lobman, Bodil de la Parra en Cher Spalburg zijn zeer tevreden over de try out van het muziektheater Onder vrouwen over mannen.

“Het publiek deed heel leuk mee en dat geeft je meer kracht en spirit om door te gaan. Soms krijg je het gevoel om mee te lachen, maar je moet in karakter blijven”, vertelt actrice Marianne Cornet. Regisseur Helen Kamperveen vond het een goede try-out, maar zegt dat het applaus en het gelach een nieuwe moeilijkheidsgraad is voor de actrices. “We hadden niet verwacht dat er de hele tijd gelachen zou worden. Daarover heb ik net met de actrices gesproken. Je kan niet bij elke lach gaan wachten, want dan duurt de voorstelling dubbel zo lang en dan is het ritme van het stuk weg”, meent Kamperveen.

De catchy one-liners en sappige dialogen zijn van de hand van Bodil de la Parra. Zij heeft het stuk helemaal herschreven, volgens het oorspronkelijke concept, nadat ze gesprekken had met tien Surinaamse vrouwen. “Ik ben hartstikke trots. Het is goed gespeeld en goed geregisseerd. Wanneer ik morgen ook kom kijken, ga ik helemaal achterin zitten om het publiek te zien. In Suriname reageert het publiek heviger dan in Nederland, met meer geluiden en arm- en beenbewegingen. Het is gewoon een feestje”, zegt de la Parra. De actrices zelf zijn ook tevreden over hun prestaties na de zware repetities. “In twee weken tijd moesten we heel het script uit het hoofd kennen, zodat we konden spelen, want we hadden niet zoveel tijd. We hebben iets minder dan anderhalve maand gerepeteerd. De scène met het liedje Stand by me heb ik vaak moeten oefenen. Ik zing het liedje gedeeltelijk vals en ik barst in tranen uit. Dat is echt moeilijk voor me omdat ik zangeres ben”, vertelt Cornet. Onder vrouwen over mannen heeft de twee komende weekends zes speeldata in On Stage Theater, maar alle tickets zijn reeds uitverkocht. Kamperveen verzekert dat er in mei en juni meer voorstellingen zullen komen. “Mensen willen tegenwoordig gewoon lachen he. Er valt veel te lachen tijdens de voorstelling en er zit veel herkenning in. Dat is een formule die altijd werkt”, aldus Kamperveen.

[uit De West, 8 april 2011]

Bruisende ‘Ladies night’ in theater On Stage


door Diederik Samwel

Vanavond [8 april] gaat de muzikale komedie Onder vrouwen over mannen in première in theater On Stage. Een hilarische voorstelling van drie actrices die alle registers opentrekken.

Op de tonen van ‘Three times a lady’ schuifelt het publiek de zaal binnen. De band, achter op het podium, speelt ingetogen. Even later gaat het tempo omhoog met ‘Ladies night’ en wordt het nog swingender met ‘I’m every woman’. Dan, na een korte introductie van zangeres Helianthe Redan, staan de drie actrices al op het podium. Trots en uitdagend kijken ze de zaal in. Voor wie het nog niet door had: vanavond staat de vrouw centraal.


Een spelmoment uit de muzikale komedie. Van links naar rechts: Cher Spalburg, Hylkia Lobman en Marianne Cornet. (Foto: Mirjam Marks)

De dames kondigen een ‘informatieve informatieavond’ aan over vrouwenzaken als incontinentie, pijn tijdens het vrijen en verzakking van de baarmoeder. De zaal, voor driekwart gevuld met vrouwen, schiet meteen in de lach. Mogelijk ook een bevrijdende lach. Het stuk heet immers niet voor niets ‘Onder vrouwen over mannen’ en het publiek weet niet wat het te wachten staat en hoe confronterend de voorstelling wordt.

In de anderhalf uur die volgen blijft het tempo voortdurend hoog en valt er nog veel meer te lachen. De drie vrouwen voeren snedige dialogen waarin ze hun oersaaie seksleven doornemen, intieme verlangens uitspreken en de Surinaamse man op zijn nummer zetten. Nee, de ideale man bestaat niet, en al helemaal niet in Suriname. ‘Dream on baby’. Want wat valt er nou te kiezen? De Javaanse man is strontjaloers, de koelie zoekt zijn vertier in drank en bordeelbezoek, de creool is niet te vertrouwen, de Chinees werkt dag en nacht en die bakraman… Tsss. Mooie praatjes hangen ze op, maar die ketting die ze je cadeau doen blijkt gewoon van bladgoud. Mi taigi yu…

De drie vrouwen op het podium halen alles uit de kast. Ze lonken, draaien met de billen, laten tyuries knallen, drinken Borgoe-cola, gaan los op de dansvloer of geven een zwoele dansshow ten beste. Met evenveel overtuiging kruipen ze in een mannenrol, compleet met keurende blikken, zoetsappige verhaaltjes en vunzige gebaartjes.

De zaal houdt het niet meer en geeft open doekjes. Nadat Marianne Cornet hartverscheurend in tranen uitbarst tijdens het zingen van ‘Stand by me’. Of wanneer Hylkia Lobman als man compleet uit haar dak gaat wanneer zijn vrouw niet eens reageert op zijn bevel om als de bliksem djogo’s en sopi voor hem en zijn mati’s aan te rukken. Ook de derde actrice, Cher Spalburg, oogst bijval op het moment dat ze al haar agressie de vrije loop laat. Zo boos is ze over de Surinaamse man die altijd te laat thuis komt, om de haverklap uitloopt en niet eens een origineel smoesje kan verzinnen.

Een confronterende voorstelling? Naast gelach en gebrul klinken ook instemmende geluiden uit de zaal. “Ja, zo zijn ze, die mannen!”, fluistert een dame. De daverende lach lijkt niet altijd vrij van herkenning over de taferelen die zich op het podium afspelen. En of de Surinaamse man er zo bekaaid vanaf komt? Goed beschouwd gaat de voorstelling net zo goed over de Surinaamse vrouw waarbij de actrices hun best doen om elkaar en ook zichzelf te kijk te zetten.

Tijdens de try out zijn er zeker nog schoonheidsfoutjes. De grootste hindernis lijkt hoe de actrices hun timing aan de uitbundige reacties van de zaal kunnen aanpassen. Maar dat is een luxeprobleem dat vanavond tijdens de première waarschijnlijk al wordt opgelost.

De regie van Onder vrouwen over mannen is in handen van Helen Kamperveen. Het stuk is geschreven door Bodil de la Parra die zelf in de Nederlandse versie speelde en vanaf oktober een geheel nieuwe Surinaamse voorstelling in elkaar zette. De muziek komt voor rekening van de band van Jimmy Westfa (gitaar), Michel van Hetten (keyboard), Jered Eduard (drum) en zang Helianthe Redan. Behalve de première zijn ook de voorstellingen van zaterdag en zondag uitverkocht. Half mei volgen nog vier opvoeringen in theater On Stage.

[uit Starnieuws, 8 april 2011]

Bovenste foto: @ Stefano Tull

Onder vrouwen over mannen

Komisch verhaal met pittig Surinaams sausje

door Rosita Leeflang

Paramaribo – De actrices Marianne Cornet, Hilkia Lobman en Cher Spalburg spelen, zingen en dansen in de vrolijke muzikale komedie. Zij nemen hun mannen maar vooral ook zichzelf niet al te serieus. Onder vrouwen over mannen is de eerste grote productie die Helen Kamperveen regisseert in haar eigen theater. Ze vertelt hoe ze op het idee kwam en wijst naar een poster op de muur.

“Bodil de la Parra, de schrijfster, heeft in Nederland een paar jaar geleden een productie volgens hetzelfde concept gemaakt, waarmee zij naar Suriname wilde komen. De inhoud was mij iets te grof, ze ging praten met producent Ann Hermelijn en zij besloten met behoud van het Nederlandse concept een Surinaamse versie te laten schrijven, die met een Surinaamse cast gespeeld kon worden. De la Parra werd uitgenodigd voor het schrijven van de tekst. Vervolgens zijn er Surinaamse vrouwen gezocht die openhartig wilden praten met de schrijfster over hun relaties en gevoelens.
.

De drie vriendinnen die het zullen hebben over mannen en relaties in de voorstelling Onder vrouwen over Mannen.

Het werd een stuk over drie vriendinnen die vrijuit met elkaar praten over hun relaties, liefdesleven en verlangens. Karakter A, de meest geëmancipeerde van de drie, besluit uit haar niet bevredigende relatie te stappen en op zoek te gaan naar haar prins op het witte paard. Karakter B zit vast in een relatie waar intimiteit ontbreekt. Karakter C heeft een slaapverwekkende uitwerking op haar partners. Alle drie dromen van de ideale partner. Met ondersteuning van een live-band: Jimmy Westfa, Michel van Hetten, Jered Eduard en Helianthe Redan wordt deze muziektheatervoorstelling een swingende beleving.

“Het is een komisch stuk over the battle between the sexes, maar aan het eind komt het helemaal goed. De minimale leeftijd voor de voorstelling is achttien jaar, omdat er openlijk wordt gesproken over relaties en seks.” Kamperveen zegt dat bepaalde harde uitspraken zijn weggelaten. “Wij Surinamers praten verbloemend, dus hebben wij zaken zodanig verwoord dat je gelijk zal begrijpen waar het over gaat zonder dat we de dingen bij de naam noemen.”

De voorstelling duurt vijf kwartier, zonder pauze. Het wordt elke avond vanaf acht uur een lichte en vrolijke avond met muziek in On Stage. Kamperveen en de actrices hebben over deze voorstelling een pittige Surinaamse saus gegoten. Dat is in ieder geval al te merken aan de repetitie. De vrouwen zitten goed in hun rol en hebben er plezier in. Kamperveen knikt vaker goedkeurend, terwijl zij af en toe driftig schrijft op de vellen papier op haar schoot. Dat wil zeggen dat acteurs en band nog de laatste pingi’s zullen krijgen, waardoor het publiek vanaf vrijdag gegarandeerd is van een smaakvolle productie Onder vrouwen over mannen.

[uit de Ware Tijd, 06/04/2011]

Foto: collectie OnStage
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter