blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Mexico

‘Waar de blanke top der duinen’

Chimamanda Ngozi Adichie: ‘Het gevaar van één enkel verhaal’

door Christine F. Samsom
Een collegezaal in Oxford-GB, met een paar honderd, afwisselend ademloos luisterende, schaterlachende en ontroerde toehoorders. Op het podium een prachtige, jonge vrouw, de in 1977 in Nigeria geboren schrijfster: Chimamanda Ngozi Adichie. De lezing is georganiseerd door de TED-conference en kan onder andere hier bekeken worden. TED staat voor Technology, Entertainment, Design en heeft als motto ‘Ideas worth spreading’ oftewel ‘Ideeën die het waard zijn verspreid te worden’. TED-conferenties worden sinds 1984 – eerst in Californië, maar nu over de hele wereld – gehouden, waarvoor sprekers worden uitgenodigd die iets te zeggen hebben, die nieuwe ideeën of projecten meer bekendheid willen geven. In achttien minuten mogen ze dat doen en Chimamanda doet het in 2009 op sublieme wijze.
 Ze begint met te vertellen over haar jeugd en haar grote bakru voor lezen en schrijven, over de Engelse en Amerikaanse kinderboeken die ze las en over de verhaaltjes die ze vanaf haar zevende voor haar moeder schreef en tekende, waarin alleen witte mensen met blauwe ogen voorkwamen, die appels aten, ginger-ale dronken, in de sneeuw speelden en over het weer klaagden. Op de achtergrond hoor ik Dobru zeggen: ‘De Rijn komt bij Lobith in ons land’, met de klemtoon op ‘ons’ en ‘De Batavieren zijn onze voorouders’, met de nadruk op ‘onze’. Vandaar de wrange grap die lang onder Surinamers in Nederland de ronde deed: ‘Ben jij wel eens in Zuid-Amerika geweest?’
Chimamanda denkt dus in haar kinder- en tienerjaren dat boeken over vreemdelingen moeten gaan en over situaties die in haar land niet voorkomen, waarmee ze zich niet kan identificeren. Totdat ze Afrikaanse schrijvers als de onlangs overleden Chinua Achebe en Camara Laye ontdekt en ‘een mentale verandering’ van haar inzicht in literatuur beleeft. Ze zegt letterlijk in haar toespraak: ‘Wat de ontdekking van Afrikaanse schrijvers voor mij deed, was dit: Het heeft mij gered van het hebben van één enkel verhaal van wat boeken zijn.’
Als Chimamanda in de VS gaat studeren, realiseert ze zich dat heel veel mensen ‘het gevaar van één enkel verhaal’ niet inzien. Dat gevaar zit hem in gebrek aan kennis, vooringenomenheid en macht. Ze geeft in haar lezing een aantal voorbeelden van één enkel verhaal: haar Amerikaanse kamergenote op de campus van de universiteit complimenteert haar met het perfecte Oxford-Engels dat Chimamanda spreekt, is teleurgesteld als Chimamanda een fan blijkt van Mariah Carey in plaats van de muziek van haar ‘stam’ te draaien, verbaast zich erover dat Chimamanda op een fornuis kan koken en denkt dat Afrika één land is, waar alleen maar ellende en misère is, in plaats van het op één na grootste werelddeel met meer dan vijftig onafhankelijke landen, waarvan Nigeria met 170 miljoen inwoners tot de grootste behoort en waar behalve die miserabele armen ook gewoon ontwikkelde, kunstzinnige, belezen mensen wonen, waar een geweldig gevarieerde muziektraditie bestaat en een omvangrijke filmindustrie: Nollywood. Het enige dat de medestudente voelt als ze over Afrika spreekt, is ‘neerbuigend, goedbedoeld medelijden’.
Maar Chimamanda zelf schaamt zich ook over haar eigen vooringenomenheid als ze een bezoek brengt aan Mexico. De Amerikaanse media hebben zo’n eenzijdig beeld geschapen van Mexicanen als één enkel verhaal over ‘mensen die het gezondheidssysteem zitten te flessen, stiekem de grens oversteken, gearresteerd worden aan de grens, dat soort dingen.’ Die mening herziet ze radicaal als ze met gewone Mexicanen te maken krijgt. Wat Chimamanda heel duidelijk maakt in haar toespraak: ‘Ik heb altijd het gevoel gehad, dat het onmogelijk is om een goed contact te hebben met een plek of persoon zonder verbondenheid met alle verhalen over die plek en die persoon. De consequentie van het enkele verhaal is dit: Het ontdoet mensen van hun waardigheid. Het belemmert onze erkenning van menselijke gelijkwaardigheid. Het benadrukt hoe verschillend we van elkaar zijn eerder dan hoe gelijkwaardig.
Hoe verhalen verteld worden, wie ze vertelt, wanneer ze verteld worden, hoeveel verhalen er verteld worden, dit alles is werkelijk cruciaal, ook in het onderwijs. Nog één keer Chimamanda Adichie: ‘Telkens als ik thuis ben, word ik geconfronteerd met de gebruikelijke oorzaken van irritatie voor de meeste Nigerianen: onze gebrekkige infrastructuur, onze mislukte regering. Maar ook met de ongelofelijke veerkracht van de mensen die opbloeien ondanks de overheid, eerder dan dankzij.’ Komt dat niet bekend over?
Het ministerie van Onderwijs heeft de macht om ons onderwijs te verbeteren. Wat is de bedoeling van de deskundigen (?) van de taskforce voorbereiding onderwijsinnovatie en het Basic Education Improvement Program (BEIP) die taalboeken uit Nederland laten komen die qua inhoud niet mogen worden aangepast aan de belevingswereld van het Surinaamse kind? Moeten onze kinderen weer gaan zingen ‘Waar de blanke top der duinen’ met als refrein ‘k Heb u lief, mijn Nederland’?

‘Moedigste Mexicaanse vrouw’ op New Yorkse toneelplanken

New York – De media omschreven haar ooit als de “moedigste vrouw van Mexico”, nu brengt een theater in New York het lot van Marisol Valles García op de planken. Vanaf 11 april vertoont theater La MaMa in Manhattan het stuk ‘So Go The Ghosts of México’.
 
Na de opvoering van 14 april is een interview met titelheldin Valles gepland. Valles had in oktober 2010 de post van politiecommissaris in haar geboorteplaats Praxedis G. Guerrero overgenomen. Nadat haar voorganger in de Noord-Amerikaanse grensplaats vermoedelijk door drugshandelaars werd onthoofd, verklaarde de destijds twintigjarige studente criminologie zich bereid de functie over te nemen. De vrouw werd echter ook door de drugskartels met de dood bedreigd en vluchtte een half jaar later naar de Verenigde Staten, waar ze asiel vroeg. De omgeving rond de stad Ciudad de Juárez – aan de grens met de Verenigde Staten – is de gevaarlijkste regio van Mexico. In heel het land zijn sinds 2006 al ongeveer 70.000 mensen het slachtoffer geworden van de bloedige drugsoorlog.
[van Demorgen.be]

Drie Mexicaanse liederen

De dageraad

Hij steeg op, reikte tot hier:
de ontzaglijke blauwgroene zwier,
nu eens vreedzaam, dan weer bewegend,
dan schuimend en zingend tussen de rotsen.
Boven hem uit ga ik vliegen
een vogel gelijk, azuurblauw gevederd.
Tot midden de wateren kom ik:
water van de bloemen, water van goud, van smaragd,
vanwaar ik zwemmende ga en weer kom
en kwakend de stralende eend passeer
die golft met zijn schitterende staart.
[Uit het Nahuatl]
Vergankelijkheid
Is het werkelijk dat wij de aarde bewonen? Ay!
Misschien voor altijd op aarde?
Zelfs de beste gesteenten splijten uiteen,
zelfs het goud vergaat, zelfs de kostbaarste veren verrafelen.
Misschien voor altijd op aarde?
Slechts een vluchtig moment zijn wij hier!
(Netzahualcóyotl, 1418-1472)
Nahuatl manuscript
Leven is lijden
Vergeefs ben ik geboren,
vergeefs ben ik beland
op deze aarde.
Ik lijd:
maar desniettegenstaande
ben ik hier toch beland
en toch geboren
op deze aarde
[Uit het Nahuatl, maar vermoedelijk van Otomi-oorsprong]
Het Nahuatl origineel luidt:
O nen nonlacat
o nen nonquizaco
ye nican in tlaltipac.
Ninotolinia:
in manel nonquite,
in manel nontlicat,
ye nican in tlatlipac.
[Interpunctie en regelindeling van A.H.]
Uit: Albert Helman: Mexico zingt; een bloemlezing uit de Mexicaanse lyriek sinds de 15de eeuw, In de Knipscheer, 1992

VS geeft grote collectie pre-Colombiaanse kunst terug

Amerikaanse autoriteiten hebben een enorme collectie van meer dan 4.000 pre-Colombiaanse artefacten teruggegeven aan Mexico. De collectie prehistorische voorwerpen omvat beelden, potten, bijlen en een Azteekse fluit. Functionarissen zeggen dat dit de grootste repatriëring van gestolen of geplunderde kunst in zijn soort is.

Het Amerikaanse bureau belast met de immigratie en de in-en uitvoerrechten (ICE) zegt dat de antiquiteiten tijdens onderzoeken zijn teruggevonden in verschillende Amerikaanse staten en Mexico. ICE onderzoekt de smokkel en diefstal van kunst en andere artefacten uit andere landen naar de Verenigde Staten.

Tussen de meest gewaardeerde artefacten die tijdens een ceremonie op het Mexicaanse consulaat in El Paso, Texas, werden overhandigd, waren een fluit uit het Azteekse tijdperk, koperen bijltjes, beelden en een Matate – een stenen handgereedschap dat wordt gebruikt om graan te malen. De collectie bevat ook 26 stukken pre-Colombiaanse aardewerk dat meer dan 1.500 jaar oud is. ICE zegt dat deze zijn teruggevonden tijdens een onderzoek in Montana.

Grootste collectie
“De plundering van culturele goederen is één van de oudste vormen van georganiseerde grensoverschrijdende criminaliteit en is uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen dat de grenzen overstijgt,” zei Janice Ayala, adjunct-directeur van ICE’s Homeland Security Investigations division.

De schat wordt beschouwd als de grootste die ICE tot nog toe in een keer heeft geretourneerd aan een land. Voorafgaand aan de grote repatriëring naar Mexico, had het agentschap al meer dan 2.600 items naar 24 landen teruggestuurd. In veel gevallen ontdekten agenten geplunderde oudheden tijdens douanecontroles op kruispunten langs de bijna 3.200 km lange Amerikaans-Mexicaanse grens. Ook tijdens het onderzoek van de bagage op de internationale luchthavens in Chicago en San Diego zijn antiquiteiten gevonden.

De 26 stukken teruggevonden aardewerk werden gestolen door een persoon die leden van de Tarahumara-stam – een groep van de inheemse bevolking in het noordwesten van Mexico – betaalde om graven in het Copper Canyon gebied van Chihuahua te gaan plunderen, zodat de items konden worden verkocht in een kunstgalerie, vertelde ICE.

Nog eens 200 Mexicaanse artefacten werden teruggevonden in Fort Stockton, Texas. Ze waren naar verluidt gesmokkeld naar de Verenigde Staten nadat ze in 2008 waren gestolen uit een particuliere collectie en museum in Cuatro Cienegas, in de staat Coahuila, ten zuiden van Texas.

[uit Starnieuws, 27 oktober 2012]

Carlos Fuentes overleden

De Mexicaanse schrijver Carlos Fuentes is dinsdag onverwacht overleden in een ziekenhuis in Mexico-Stad. Hij werd 83 jaar. Fuentes geldt als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Latijns-Amerikaanse literatuur. Zijn overlijden werd via Twitter bekendgemaakt door president Calderón, die hem onder meer omschreef als ‘een universeel Mexicaan’.

Ziekenhuis

Fuentes schreef meer dan twintig romans waaronder De dood van Artemio Cruz, De Jaren met Laura Díaz en De kop van de Hydra. In 1987 ontving hij de Cervantes Prijs, de belangrijkste literaire onderscheiding van het Spaanse taalgebied. Al zijn boeken zijn ook in het Nederlands vertaald.

De schrijver werd enkele dagen geleden opgenomen in het ziekenhuis. Hij had net het manuscript van een nieuwe roman ingeleverd en vertelde zondag in een interview dat hij direct aan de volgende roman ging beginnen. Bovendien werkte hij aan enkele artikelen over Europese politiek.
.

Adviesgroep

Fuentes was een van de meest vooraanstaande personen in de internationale literaire wereld. Bovendien ventileerde hij altijd zijn mening over de Mexicaanse en over de internationale politiek, omdat hij vond dat intellectuelen de plicht hebben zich in het debat te mengen. In veel van zijn romans staan de geschiedenis en de politiek van Mexico centraal.
Samen met enkele Latijns-Amerikaanse ex-presidenten maakte Fuentes deel uit van een adviesgroep van de VN over de internationale drugspolitiek. Die groep pleit nadrukkelijk voor het legaliseren van drugs om een einde te maken aan het geweld in landen als Mexico.
(Bron: Nos.nl)

Gruwelijke foto’s

Drugsoorlog Mexico

 

 

door Peter Vandermeersch

Het is altijd een moeilijke overweging voor de foto- en eindredactie van de krant. Publiceer je gruwelijke foto’s? Vele jaren geleden had ik een hoofdredacteur die het principe huldigde: de krant toont geen lijken. Dat is nobel. Want als kwaliteitskrant moet je niet willen scoren met gruwelijke foto’s van dode mensen.

Het gevolg van die beleidslijn: we dreigden (burger)oorlog en misdaad te ‘esthetizeren’. Bij een bomaanslag zag je wat scherven, een schoen, een kindermutsje. Je zag niet de harde werkelijkheid, namelijk dat bij een bomaanslag op een schoolbus kinderen uit elkaar worden gerukt.

Vandaag hebben we in NRC Handelsblad en op nrc.nl harde foto’s gepubliceerd. ‘Ze hangen aan bruggen’, zo luidt de aanhef van het begeleidend artikel. ‘Ze liggen in greppels. Ze zijn in vuilniszakken gestopt, in kofferbakken, intact of in stukken gehakt. In Mexico worden per dag tussen de 40 en 50 mensen vermoord’.

Mexico, want daar gaat ‘Het Grote Verhaal’ over, is sedert eind 2006 in de greep van een drugsoorlog. De dramatische tol: 47.515 doden. ‘De cijfers zijn een statische abstractie van een chaos aan geweld’, schrijft Amerika-redacteur Ykje Vriesinga. ‘Onder de doden zijn drugshandelaren, politieagenten, journalisten, gemeenteraadsleden, militairen, migranten, kinderen en toevallige voorbijgangers.’

De schaal waarop er gemoord wordt is te groot voor woorden. Daarom kozen we er vandaag voor om dat eens niet alleen in woorden te beschrijven, maar ook in beelden te laten zien. De fotoredactie maakte een keuze. Hard, confronterend, afstotelijk,… En wat misschien het ergste is: de foto’s vormen maar een beperkte afspiegeling van de gruwelijke werkelijkheid.

Of we met deze harde fotoreportage de juiste keuze maakten, weet ook ik niet. Journalistiek is zoeken, kiezen, twijfelen en jezelf in vraag stellen.

[van de blogspot nrc.nl>hoofdredacteur]

 

 

Mexicaanse brug hoogste ter wereld

Met zijn 403 meter zou de Baluarte-brug in de bergketen Sierra Madre Occidental met gemak de Eiffeltoren in Parijs kunnen overspannen. De vergelijking met deze Franse ikoon is vast geen toeval, want de Mexicaanse brug stevent het Franse Millau Viaduct voorbij als de hoogste kabelbrug ter wereld (in constructiehoogte). De Baluarte-brug heeft vanaf vandaag bij de officiële opening dan ook een vermelding in het Guinness Book of World Records gekregen. De brug verheft zich 390 meter boven de vallei.

 

2012 en de Maya

door Jeroen Heuvel

Zou dit de laatste kerstvakantie op aarde zijn? Volgens sommige mensen vergaat op 21 december 2012 de wereld, omdat dat de laatste dag schijnt te zijn in de kalender van de Maya. Hier volgt een leesverslag van twee boeken over dit onderwerp.

Maya 2012 – mysterie, geloof en wetenschap is een gezamenlijke uitgave van het Tropenmuseum in Amsterdam en het Museum Volkenkunde te Leiden. Het geeft een overzicht van de laatste wetenschappelijke kennis over de archeologische Maya en schetst een beeld van de hedendaagse Maya. Het gaat ook in op de wetenschappelijke en de New Age aspecten van 2012. In Spiritualiteit en het jaar 2012 beschrijft Loek Dullaart oude mythen waarin sprake is van toekomstige rampen en een ondergang, maar ook van een nieuw begin. Hij probeert de vraag te beantwoorden wat wij als mensen kunnen doen als voorbereiding op angstige voorspellingen.
“Wij zijn ons ervan bewust dat er niet één waarheid bestaat,” schrijven de auteurs van het museumboek. Zij geven daarom een overzicht van de interpretaties die verschillende onderzoekers en kunstenaars hebben gegeven van het 2012-fenomeen. Het boek bestaat uit twee delen. Eerst een overzicht van de Maya zoals zij waren en zijn. Deel twee gaat in op het 2012-fenomeen, met de presentatie van drie visies: de wetenschappelijke visie van Maya-experts, de meer spirituele benaderingen van newagedenkers en –onderzoekers en ten slotte de weergave van 2012 in film, theater en strips. Het full-colour boek beslaat 120 pagina’s, de titels van de hoofdstukken luiden: geografie en chronologie; steden en koningen, voeding en landbouw; handel, oorlog en balspel; kosmologie en goden; Xibalba, grafgiften en begravingen; het schrift; de kalender en – van hoofdstuk 9 – de hedendaagse Maya. Voor dit verslag is vooral het hoofdstuk over de kalender belangrijk, maar eerst wat inleidende informatie die misschien nodig is voor een beter begrip daarvan.
De vele Mayagroepen woonden (vanaf 1400 voor Christus) en wonen nog steeds in Mexico, Guatemala, Belize, El Salvador en Honduras. Het Mayagebied bestond uit kleine stadstaten die autonoom van elkaar bestuurd werden. Het centrum van een Mayastad werd gevormd door grote, indrukwekkende stenen gebouwen. Elke god had er zijn eigen tempel. Ook waren er paleizen voor de koning, de ajaaw (letterlijk ‘hij die schreeuwt’) en zijn familie. De Maya bouwden aquaducten om schoon water uit bronnen van buiten de stad naar de stad toe te leiden. De gewone mensen woonden aan de rand van het centrum, in lemen huizen met rieten daken.

 

 

De Maya aten voornamelijk maïs, aangevuld met bonen en pompoen, ook verbouwden ze tomaten, avocado’s, vruchten, chilipepers en maniok. Maya droegen alles zelf omdat er geen lastdieren waren zoals paarden, ezels of lama’s. Handelswegen liepen zowel over land als via het water, kano’s dienden als transportmiddel over de rivieren en langs de kust.
Volgens de Maya bestond de wereld uit drie delen: een onderwereld Xibalba genaamd bij de K’iche’-Maya bewoond door de overleden voorouders, een bovenwereld voor de goden en de hemellichamen; en als leefwereld van de mens een middenwereld. De scheppingsmythe van de Maya heet Popol Vuh, op internet is hiervan ook een vertaling in het Papiamentu van de allereerste pagina’s te raadplegen. Dit verhaal gaat over de goden die de wereld schiepen door hun woord, en de mens maakten uit maïs en goddelijk bloed. Het leven van de Mayagoden leek op het leven van de mensen. Ze moesten eten, ze maakten fouten en stierven als de mensen niet goed voor hen zorgden. Bij elk deel van het leven hoorde een specifieke god. De Zonnegod K’inich Ajaaw heeft een dubbel karakter: als hij ’s ochtends opkomt, is hij goed, de brenger van licht en leven. Als hij ondergaat, neemt hij licht en leven weg. De maangodin is een mooie jonge vrouw, vaak zittend op een halve maan afgebeeld. Meestal houdt zij een konijn vast, omdat de Maya in de maan het profiel van een konijn zien, zoals wij dat ook bij volle maan kunnen onderscheiden als we ons rechteroor naar de rechterschouder neigen.
Het Mayaschrift vond zijn oorsprong omstreeks de derde eeuw voor Christus. Pas sinds ongeveer 1950 werd het voor de huidige westerling mogelijk om iets van het Mayaschrift te lezen. In epigrafisch of schriftkundig onderzoek worden Mayaschrifttekens omgezet in de waardes die zij als woord of lettergreep hebben. Dit betekent dat zij worden omgezet naar onze letters, ons alfabet. Daarnaast zijn er nog een paar toevoegingen die specifiek zijn voor de Mayatalen.
In hoofdstuk 8 wordt de kalender uitgelegd. De Maya kenden minstens dertien verschillende kalenders. Die waren onder andere gebaseerd op de stand van de zon, de stand van de maan en de stand van Venus. Van sommige van deze kalenders is de betekenis nu niet meer bekend, maar drie kalenders van de klassieke Maya hebben onderzoekers kunnen ontcijferen: de tzolk’in kalender van 260 dagen, de haab’ kalender van 365 dagen die samen de Kalender Ronde vormden, die 52 jaar beslaat, en ten derde De Lange Telling kalender die het mogelijk maakte om langer dan de 52 jaar van een Kalender Ronde te tellen. De Lange Telling hield het aantal dagen bij dat verstreken was sinds de datum 13.0.0.0.0,4 Ajaw 8 K’umk’u, of in onze jaartelling 11 augustus 3114 v.C.

Monument 6
In deel 2 komt een natuurwetenschappelijke studie aan de orde naar de bewering dat er over een jaar iets bijzonders staat te gebeuren. De bron voor deze bewering is te vinden op de archeologische vindplaats Tortuguero, in de staat Tabasco, Mexico. Tientallen jaren geleden is daar een monument gevonden dat Monument 6 is genoemd. Hierop staat, zover bekend, de enige tekst die door de Maya is geschreven over 21 december 2012. Een van de schrijvers van dit boek, dr. Erik Boot, een wereldwijd bekende specialist op het gebied van de ontcijfering van Klassieke Maya teksten, gaat door middel van een nauwkeurige tekstuele analyse in op wat er precies vermeld staat op dit monument.
Van de vindplaats Tortuguero is nu weinig meer over, door plundering en omdat het gediend heeft als groeve voor een nabijgelegen cementfabriek. Monument 6 is bovendien in het verleden in verschillende fragmenten gebroken. Momenteel zijn er nog zeven fragmenten bekend, geïdentificeerd als fragment A tot en met G. Van deze fragmenten van Monument 6 bevinden zich er vier (A, C, D en G) in Mexico, B, E en F zijn via illegale kunsthandel in de VS terechtgekomen. Het eerste artikel dat fragment G (met de bewuste datum er op) beschrijft, werd in 1978 gepubliceerd. Van de 150 tot 200 hiërogliefblokken die er op Monument 6 geschreven staan, gaan alleen de laatste vier blokken over 2012. Door de breuken in het paneel is de cruciale passage zwaar beschadigd en zijn de wetenschappers afhankelijk van reconstructietekeningen en vroeger gemaakte foto’s. Hierdoor is het moeilijk de schrifttekens te identificeren. Maar op basis van het afwegen van de verschillende mogelijkheden kunnen enkele voorlopige lezingen gereconstrueerd worden. Naast de (in vertaling luidende) datum 20 december 2012 staat er: “gebeuren zal (dat) gezien wordt de presentatie van Balun Yokte’ K’uh in de grote ceremonie”. Baluun Yokte’ K’uh is een godheid die te maken heeft met de wisseling van tijdsperiodes en oorlogvoering. De conclusie van dit boek is dat in deze nieuwe analyse van de tekst geen enkele verwijzing staat naar het einde van de Mayakalender, een Apocalyps of een spirituele verandering, het is slechts een punt inde Mayakalender waarop de 13 bak’tun (een periode van 144.000 dagen) sinds 11 augustus 3114 v.C. compleet zal zijn. De telling van de dagen daarna gaat gewoon verder, de Maya plaatsten op een inscriptie in Palenque bij voorbeeld ook een datum in naar onze kalender omgerekend 4772 na Christus.

Spiritualiteit
Het boekje Spiritualiteit en het jaar 2012 van Loek Dullaart is dun, het beslaat slechts 48 bladzijden, maar het is een deeltje uit een reeks van zeven boekjes van hem over spiritualiteit & actualiteit. De ondertitel van de reeks luidt: Oude structuren omvormen, nieuwe vermogens ontwikkelen. In dit specifieke boekje gaat hij nog uit van het gegeven dat de Mayakalender daadwerkelijk eindigt op 21-12-2012, maar hij ziet nergens in de geesteswetenschap die hij heeft bestudeerd, een serieuze melding van een einde van de wereld. Integendeel, hij gaat er van uit dat het einde van de wereld zoals wij die nu kennen, nog een eon verwijderd is. Je kunt een ramp zien als een uitdaging. In dit boekje appelleert Dullaart vooral aan wat wij als individu kunnen doen om geen angst te hebben voor doemscenario’s. Hij laat zich voornamelijk inspireren door de geesteswetenschapper Rudolf Steiner die een kleine eeuw geleden zijn toehoorders het volgende beeld heeft voorgehouden (vertaling van Dullaart) – en ik vind dit een krachtig einde van dit leesverslag – :
“Het is belangrijk je goed voor te bereiden met spirituele kracht voor wat er nu op aarde gebeurt want er zijn veel storende krachten werkzaam op aarde. Het hele culturele leven, de beschaving op aarde zal in verval raken, als de mensen niet de spiritualiteit van de Michaëlische Christus-impuls ontwikkelen, als de mensen niet in staat zijn datgene in onze cultuur wat dreigt af te glijden, weer op te heffen. Vinden zulke eerlijk strevende mensenzielen elkaar die de spiritualiteit op deze wijze in het aardeleven binnen willen brengen, dan zal er een beweging naar boven zijn. Vinden zulke zielen elkaar niet, dan zal het verval verder gaan. De eerste wereldoorlog met al zijn kwade nevenwerkingen zal dan slechts de aanvang zijn van nog veel meer ellende. Want momenteel staat de mensheid voor een grote eventualiteit: voor de mogelijkheid om òf alles wat beschaving is in de afgrond te zien glijden òf het door spiritualiteit op te heffen en verder te voeren in de zin van deze Michaëlische Christus-impuls.”
Beste lezer, een vredige Kerst toegewenst.

Erik Boot, Laura van Broekhoven en Martin Berger, Maya 2012. Mysterie, geloof en wetenschap. 2011 KIT Publishers Amsterdam/ Museum Volkenkunde Leiden

Mexicaanse onderscheiding voor Kathleen Ferrier

CDA-politica Kathleen Ferrier ontvangt woensdag 26 oktober de Águila Azteca – de Azteekse Adelaar – uit handen van de Mexicaanse ambassadeur in Nederland. De ambassadeur prijst de politica namens president Calderón voor de manier waarop ze Latijns-Amerika op de politieke agenda in Nederland weet te houden.

Ferrier is blij verrast met de onderscheiding: “Een enorme verrassing en een heel bijzonder blijk van waardering. Voor mij is de Azteekse Adelaar opnieuw een bevestiging dat we de blik over de duinen en dijken van ons kleine land moeten richten, zeker ook richting Latijns-Amerika. Er is veel meer te doen met de banden die ons met dat continent verbinden.”

Het is de eerste keer dat een Nederlandse volksvertegenwoordiger deze onderscheiding van de Mexicaanse regering krijgt. In Nederland zijn er naast Koningin Beatrix, Kroonprins Willem-Alexander en Prinses Máxima vijf mensen Ferrier voorgegaan in het ontvangen van de onderscheiding.

[RNW, 26 oktober 2011]

 

2000 jaar oud Maya-paleis in Mexico ontdekt

 

Mexico-Stad — Een groep Mexicaanse wetenschappers heeft in het zuiden van Mexico een circa 2000 jaar oude tempel van de Maya’s gevonden. Dat hebben de autoriteiten in Mexico gisteren laten weten.

Het Mexicaanse instituut voor antropologie en geschiedenis (INAH) stelde dat de ontdekking van groot belang is voor het verkrijgen van inzicht in de architectuur van de Maya’s. Het paleis is blootgelegd in de archeologische zone Plan de Ayutla in de deelstaat Chiapas.

Luis Alberto Martos, die de leiding heeft bij de opgravingen in Plan de Ayutla, zei dat het paleis bestaat uit vertrekken met muren van bijna een meter breed. De wetenschappers vermoeden dat de zone een politiek centrum was.

Het grote rijk van de Maya’s strekte zich vanaf enkele honderden jaren voor Christus tot circa 900 na Christus uit over delen van Midden-Amerika en Mexico. Ze hadden de sterren al in kaart gebracht en waren zeer bedreven in de wiskunde.

[uit Amigoe, 1 september 2011]
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter