blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Mangroelal Ken

Ken Mangroelal – Soldatchi (Heremietkreeft)

Hij beschermt zijn weke achterlijf
door te huizen in een slakkenhuis
en nu de tijd is aangebroken
om op zoek te gaan naar een
ruimer onderkomen
kruipt hij in de vroege morgen
moeizaam over het koraalrif en
door het zilte zand
Een tocht geleid door één gedachte:
wie zoekt zal vinden
en niet minder
want in de late middagschemering
staat hij voor een lege schelp
ruim genoeg voor zijn nu groter
achterlijf.
Na zijn intrek kijkt hij toe
wie het eerste toesnelt en maalt
naar zijn verlaten stekje.
Want ook hier is woningnood
en krapte op de schelpenmarkt.

read on…

Heilzame verwerking van het slavernijverleden voor ‘wit’ en ‘zwart’

Het zojuist verschenen boek Heilzame verwerking van het slavernijverleden voor ‘wit’ en ‘zwart’; een bijdrage vanuit de kerken is een initiatief van de Evangelisch-Lutherse Gemeente Amsterdam, de Evangelische Broedergemeente Amsterdam Stad en Flevoland en NiNsee, het Nationaal instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis, met medewerking van de Werkgroep Caraïbische Letteren. ‘Wit’ en ‘zwart’ hebben elkaar nodig om tot verwerking te komen. Dat is verbeeld op de omslag waar ‘wit’ en ‘zwart’ elkaar vasthouden.

read on…

Colleges over Caraïbische en Nederlands-Indische literatuur publiek toegankelijk

Op vrijdag 7 februari begint aan de Universiteit een nieuwe collegereeks – open voor publiek: Caraïbische dromen, verzorgd door prof. Michiel van Kempen. De colleges gaan overigens niet enkel over de literatuur van Suriname en de Caraïbische eilanden, maar ook over de Nederlands-Indische literatuur. Ook dit jaar zijn er weer verschillende schrijvers en gastdocenten aanwezig. De veertien colleges beginnen met de oudste koloniale literaturen en eindigen met de allernieuwste teksten.

read on…

Uitslag essaywedstrijd ‘Heilzame verwerking van het slavernijverleden’

Uitslag, bekend gemaakt in de Oude Lutherse Kerk, Amsterdam, 23 november 2019, van de essaywedstrijd Heilzame verwerking van het slavernijverleden voor ‘wit’ en ‘zwart‘, uitgeschreven door het NiNsee (Nationaal Instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis), de Evangelisch-Lutherse Gemeente Amsterdam, de Evangelische Broedergemeente Amsterdam Stad & Flevoland, met medewerking van de Werkgroep Caraïbische Letteren.

read on…

Ken Mangroelal – Watapana

Ik moet het eens hebben gevoeld mijn broze wortels eerst tastend dan van lieverlee diep gravend in de spaarzame vruchtbare aarde uitgezet tussen het vulkanisch gesteente van dit eiland. En met dezelfde levensdrang als de Watapana trotseerde ik de weerbarstige bodem om mij te verheffen en diep te buigen voor de goddelijke wind. En evenals het dorre landschap dat telkens om regen, het vochtige mana, smeekt, kijk ik op naar de hemellucht op hoop van zegen voor dit dorstige bestaan. read on…

Ken Mangroelal – Leguanen

Wat heb ik die achterna gezeten. Met buks en katapult hun vredige leven compleet verstoord. In Caribbean Rhapsody komen ze tweemaal voor. En bij mijn eerste terugkeer naar Aruba bezocht ik de eerste de beste mondi en riep luidkeels uit:

“Yuananan
Mi tey atrobe
Ma no spanta
Ma bolbe
Sin scopet.”

“Leguanen
Ik ben er weer
Maar schrik niet
Ik ben terug
Zonder mijn buks.” read on…

Michiel van Kempen over Surinaamse literatuur – een verslagje

Op zaterdagmiddag 1 juni 2019 was Michiel van Kempen, hoogleraar Nederlands-Caraïbische letteren aan de Universiteit van Amsterdam, te gast bij de Werkgroep Caribische en Aziatische Cultuur Nijmegen met een dubbele lezing over de geschiedenis van de Surinaamse literatuur read on…

Caribbean Rhapsody van Ken Mangroelal

Herinneringen als momentopnames vormen de basis voor de net verschenen bundel Caribbean Rhapsody van Ken Mangroelal. Scènes uit een leven verhaald in een vertelstijl die poëzie en proza samensmeedt. Neemt je mee in de intieme sfeer van de schrijver. read on…

Ken Mangroelal – Een buurman

Tussen de post lag een envelop met de bekende zwarte rand. Iemand overleden, maar wie? Jasnar keek naar de envelop en zag dat z’n achternaam fout gespeld was. Dat was niet ongebruikelijk. Met hoge waarschijnlijkheid kon hij dus stellen dat ’t geen familielid betrof. Dit soort van envelop deed hem altijd schrikken, daar zijn familie in het buitenland woonde. En binnen zijn familie was het gebruikelijk dat je overkwam om naaste familieleden de laatste eer te bewijzen. Hij moest er altijd voor zorgen dat hij voldoende geld op een rekening had staan voor het geval hij een vlucht moest boeken. read on…

Ken Mangroelal – Op naar Nirvana

We kwamen op de hoek van de straat naast elkaar te staan bij het stoplicht en wachtten het moment af waarop wij veilig konden oversteken.
Ze had al twee keer schuins naar me gekeken. Een vrouw van rond de zeventig ingepakt in een donkergroene winterjas met bontkraagje met een daarbij passende gebreide muts over haar voorhoofd en half over haar oren getrokken. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter