blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Mangroelal Ken

De semiotiek van de Koto-missi

door Ken Mangroelal

Kleding maakt de man en waarom ook niet de vrouw. Dat geldt zeker voor mijn middelbareschoolperiode beginjaren zestig in Amsterdam. Wij leerlingen moesten altijd pico bello ten tonele verschijnen. En met enige nostalgie denk ik terug aan mijn colbertjasjes met bijpassende vestjes daaronder. Roken was ook strikt verboden, zelfs in de straat van de school dicht bij het Concertgebouw. read on…

Lago Sportpark Aruba ‘50-‘60

door Ken Mangroelal

Zonder schroom durf ik te zeggen dat ik mijn loopbaan als schoenenpoetser begon. Twee van mijn ooms speelden cricket in het Lago Sportpark op Aruba en zij hadden mij als zesjarige, onwetend over kinderarbeid, de taak opgelegd hun witte cricketschoenen onberispelijk wit te houden. Zij leverden het witsel en ik het poetswerk voor een kwartje per paar. Ik was trots op hen want zij bekwaamden zich in een sport van enige imperial allure. read on…

De kwestie Stef Blok

door Ken Mangroelal

Een besloten bijeenkomst. Een ideale gelegenheid om vrijuit te spreken. Een geselecteerd gezelschap van toehoorders. Een genodigde spreker, Stef Blok, minister van Buitenlandse Zaken. Een aanhoudend hete zomer. Climate Change doet z’n werk. read on…

Stephan Sanders gaf vijfde Cola Debrot-lezing

Op vrijdag 16 februari 2018 gaf schrijver, columnist en programmamaker Stephan Sanders op verzoek van de Werkgroep Caraïbische Letteren de vijfde Cola Debrot-lezing in het OBA-Theater aan het Amsterdamse Oosterdok. Het was een zeer persoonlijk verhaal kleur en er wel of niet bijhoren, over etniciteit en drie werelddelen, èn over het Caraïbische gebied waar het gemengde, de creoliteit de essentie van de samenleving uitmaakt, maar waar van de andere kant ook een heel fijnzinnig racisme voortwoekert, voor elk kleurtype wel één, waardoor het sprookje van het probleemloze multiculturele voorbeeld ook hevig wordt verstoord. Na zijn lezing (tekst volgt spoedig) werd Sanders geïnterviewd door Michiel van Kempen; daarna kreeg het publiek gelegenheid tot vragen stellen. Een fotoreportage.

Klik hier voor de tekst van de lezing.

read on…

Ken Mangroelal – Zwevende identiteit

Tijdens de lezing van Stephan Sanders (vijfde Cola Debrotlezing vrijdag 16 februari 2018) kwam ik op de gedachte van een zwevende identiteit naar analogie van Schönbergs zwevende tonaliteit. In zijn Harmonielehre (Universal Edition 1922), behandelt hij op pagina 230 het verminderde septiemakkoord. Dit akkoord hoort thuis in de categorie van ‘vagierende Akkorde’. Dit type akkoord zal uiteindelijk leiden naar de opheffing van de tonaliteit. read on…

Ken Mangroelal – Eight micro fictional stories

Ken Mangroelal schreef voor de Argentijnse schrijver Sergio Gaut Vel Hartman acht microverhalen; ze mochten niet langer zijn dan 300 woorden. read on…

Ken Mangroelal – De blauwe bromvlieg

De ochtend begon met de jacht op de blauwe bromvlieg die via de openstaande keukendeur de woonkamer was binnen gesnord. Na een korte verkenningsvlucht landde hij op de boterham die ik op de eettafel had klaargezet voor mijn ontbijt. Toen ik met een bak koffie de woonkamer was binnengelopen, zag ik de hem met korte snelle beweginkjes kriskras over mijn boterham schieten. read on…

Ken Mangroelal – Mirjam

De winkelruimte om de hoek van de straat waarin hij woonde stond al een geruime tijd te huur. Drie bedrijven had hij in de loop der jaren zien komen en gaan. Eindelijk verdween het bordje te huur en een kringloopwinkel opende daar haar deuren. Al gauw werd de winkel plat gelopen door mensen die er wat kwamen kopen of brengen. Daar zag hij tot zijn vreugde de plek waar zijn niet-meer-gewenste boeken en spullen hun duurzame kringloopdans konden beginnen. read on…

Boerkaverbod revisited

door Ken Mangroelal

De gestalte of eerder het gedrocht dat zich in de vroege ochtend op de tramhalte bewoog bleek een vrouw in boerka. De ontroostbare diepzwarte kleur van het kledingstuk waarin de vrouw zich had verschanst deed pijn aan Jasnars ogen. Terwijl hij haar naderde vroeg hij zich af of hij haar wel kon aanspreken. De dame moest begrijpen dat ze zich weliswaar op een tramhalte mocht bevinden, maar onder geen beding aldus gekleed op de tram mocht stappen. Wist ze dat? Zat ze niet op een inburgeringscursus, waar ze iets over haar bewegingsvrijheid kon opsteken? En begreep ze voldoende Nederlands, om z’n uitleg als hij daartoe over ging, te kunnen vatten? read on…

Ken Mangroelal – Filosofie van het gelaat

Het was in Parijs op een symposium gewijd aan de filosoof Levinas dat ik Daniël, een oud-studiegenoot, tegen het lijf liep. Na het symposium gingen wij dineren in een restaurantje in het Quarier Latin. Tijdens het diner zwierf het gesprek over het symposium en al gauw over oude herinneringen. We begonnen net aan onze dessert toen Daniël vroeg: read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter