blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Mangroelal Ken

Ken Mangroelal – Yusufs dilemma

Het Moorse dorpje in Andalusië lag aan de voet van een heuvelketen waar bewolking en mist boven hingen. Niet ver van de kust waar dagelijks vissersboten de zee opvoeren en tegen de avond hun rijke buit aan vissen en schelpdieren in de kleine haven kwamen lossen.

Het was vroeg in de ochtend. Yusuf keek vanaf het balkon op naar de heuvels en werd opeens bevangen daar de grotten te gaan bezoeken. Eens af te wijken van zijn routineuze wandeltocht zou hem door een gebied voeren die hij nooit eerder had gezien en kon voor een verzetje zorgen.

read on…

Ken Mangroelal – De mieren van Herodotus

Het voorstel kwam van Borges. Hij wachtte mij op in Buenos Aires in een patio in een verafgelegen wijk niet minder Argentijns dat de chique buurten en waar de oude heren de tijd doodden met het spel dat truco heet.

read on…

Nieuw boek van Ken Mangroelal

Op 22 juni 2020 verschijnt de eerste dichtbundel van Ken Mangroelal met de titel Ik waan mij hier slechts. Achtenzeventig boeiende gedichten onderverdeeld in zes thema’s: Geliefden, Stad en Buiten, Geloof, Kosmos, Taal en Overschrijding.

read on…

Ken Mangroelal – Oude Liefde

Het schemerde nu
en in het wegstervende licht
veranderde ik
In een schimmige gestalte
en later in een ridder
van de nacht.
In mijn borst droeg ik
een minnelied
voor een oude liefde
een oude vlam
die in mijn binnenste
wakkerde.
Haar warme gloed
had niet ingeboet
en aan al haar zoet
deed ik mij wederom
te goed.
O, oude liefde
die niet roest.

read on…

Ken Mangroelal – Soldatchi (Heremietkreeft)

Hij beschermt zijn weke achterlijf
door te huizen in een slakkenhuis
en nu de tijd is aangebroken
om op zoek te gaan naar een
ruimer onderkomen
kruipt hij in de vroege morgen
moeizaam over het koraalrif en
door het zilte zand
Een tocht geleid door één gedachte:
wie zoekt zal vinden
en niet minder
want in de late middagschemering
staat hij voor een lege schelp
ruim genoeg voor zijn nu groter
achterlijf.
Na zijn intrek kijkt hij toe
wie het eerste toesnelt en maalt
naar zijn verlaten stekje.
Want ook hier is woningnood
en krapte op de schelpenmarkt.

read on…

Heilzame verwerking van het slavernijverleden voor ‘wit’ en ‘zwart’

Het zojuist verschenen boek Heilzame verwerking van het slavernijverleden voor ‘wit’ en ‘zwart’; een bijdrage vanuit de kerken is een initiatief van de Evangelisch-Lutherse Gemeente Amsterdam, de Evangelische Broedergemeente Amsterdam Stad en Flevoland en NiNsee, het Nationaal instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis, met medewerking van de Werkgroep Caraïbische Letteren. ‘Wit’ en ‘zwart’ hebben elkaar nodig om tot verwerking te komen. Dat is verbeeld op de omslag waar ‘wit’ en ‘zwart’ elkaar vasthouden.

read on…

Colleges over Caraïbische en Nederlands-Indische literatuur publiek toegankelijk

Op vrijdag 7 februari begint aan de Universiteit een nieuwe collegereeks – open voor publiek: Caraïbische dromen, verzorgd door prof. Michiel van Kempen. De colleges gaan overigens niet enkel over de literatuur van Suriname en de Caraïbische eilanden, maar ook over de Nederlands-Indische literatuur. Ook dit jaar zijn er weer verschillende schrijvers en gastdocenten aanwezig. De veertien colleges beginnen met de oudste koloniale literaturen en eindigen met de allernieuwste teksten.

read on…

Uitslag essaywedstrijd ‘Heilzame verwerking van het slavernijverleden’

Uitslag, bekend gemaakt in de Oude Lutherse Kerk, Amsterdam, 23 november 2019, van de essaywedstrijd Heilzame verwerking van het slavernijverleden voor ‘wit’ en ‘zwart‘, uitgeschreven door het NiNsee (Nationaal Instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis), de Evangelisch-Lutherse Gemeente Amsterdam, de Evangelische Broedergemeente Amsterdam Stad & Flevoland, met medewerking van de Werkgroep Caraïbische Letteren.

read on…

Ken Mangroelal – Watapana

Ik moet het eens hebben gevoeld mijn broze wortels eerst tastend dan van lieverlee diep gravend in de spaarzame vruchtbare aarde uitgezet tussen het vulkanisch gesteente van dit eiland. En met dezelfde levensdrang als de Watapana trotseerde ik de weerbarstige bodem om mij te verheffen en diep te buigen voor de goddelijke wind. En evenals het dorre landschap dat telkens om regen, het vochtige mana, smeekt, kijk ik op naar de hemellucht op hoop van zegen voor dit dorstige bestaan. read on…

Ken Mangroelal – Leguanen

Wat heb ik die achterna gezeten. Met buks en katapult hun vredige leven compleet verstoord. In Caribbean Rhapsody komen ze tweemaal voor. En bij mijn eerste terugkeer naar Aruba bezocht ik de eerste de beste mondi en riep luidkeels uit:

“Yuananan
Mi tey atrobe
Ma no spanta
Ma bolbe
Sin scopet.”

“Leguanen
Ik ben er weer
Maar schrik niet
Ik ben terug
Zonder mijn buks.” read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter