blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Kallasingh Goeroedath

Edgard Pandays en zijn Pandero

door Amar K. Soekhlal

Toen ik in 1974 naar Nederland kwam, waren er een paar bandjes die in heel Nederland optraden. Ik reisde ze vaak achterna om het Surinaams thuisgevoel te ervaren. In de diverse steden had je verschillende muziekformaties met bekende zangers en zangeressen. Deze bands hebben een grote bijdrage geleverd aan het creëren van een thuisgevoel in Nederland. Ik zal dit jaar beginnen om een aantal van die markante figuren uit die periode te portretteren. Ik begin vandaag met de heer Edgard Panday van de band Pandero.

read on…

Haridat Rambarans parivartan: zijn ontwikkeling van árya samáji hindoe tot atheïst (deel 3)

door Bris Mahabier

Hari Rambaran aan het culturele front in Paramaribo:

Hari leert hawan doen en maakt mohanbhog; de eerste Holiviering op de SKS en de AMS in 1963; de acceptatie van Holiviering op middelbare scholen; de eerste Divalifakkeloptocht in Paramaribo in 1963; het toneelstuk Ghar ke bhed in o.a. Thalia; over boitikoelies, koelie-koelie sáni en zwarte Hindoestanen.

read on…

Goeroedath Kallasingh: zanger en toneelschrijver

Jay Jay Surinám(2X), Jay Jay Surinám(2X)

Een leuke meezinger die wel bij vele Surinamers bekend zal zijn. Minder bekend is misschien de schrijver Goeroedath Kallasingh. Goeroedath Kallasingh is geboren op 23 november 1935 te Domburg en is overleden op 23 april 1998 te Den Haag. Zijn grootouders kwamen op 24 mei 1916 in Suriname aan. Na de geboorte van Goeroedath Kallasingh vertrok zijn moeder met hem naar de plantage Vreeland in de omgeving van Laarwijk.

Hierna verhuisde de familie verder naar Cinwá kandál (Leiding 21). In een later tijdstip woonde de familie aan de Burkhardweg (Paramaribo). In het dagelijkse leven was Goeroedath laborant bij Agrarische Technologie en parttime announcer bij Radio Radika.

 

Op jonge leeftijd toonde Goeroedath Kallasingh veel belangstelling voor zang en muziek. Op het moment dat hij liederen van de legendarische zanger Hemantkumar (India) op de radio hoorde, werd hij onrustig en zong mee. Zijn eerste lied ná ye hogá, ná táre rahenge/Hemantkumar zong hij op 14 jarige leeftijd bij Avros Radiostation. Zijn eerste optreden was samen met Hemantkumar in Suriname; ze zongen het lied: Jagat bhar ki roshni ke liye.

In een later stadium legde hij enkele liederen vast op een emi- grammofoonplaat.. Hiermee oogstte hij enorm veel populariteit onder de Hindostaanse gemeenschap. Hierna stapte hij over naar het schrijven van toneelstukken en hij regisseerde die ook. De ‘pakkende’ titels voor zijn toneelstukken en de manier hoe hij het dagelijkse leven uitbeeldde sprak een ieder aan en men was dol op zijn toneelstukken. Goeroedath Kallasingh heeft ook gestimuleerd om in de verschillende moedertalen te communiceren. Zo gebruikte hij het Sarnami (spreektaal) als communicatietaal in zijn toneelstukken in plaats van het Hindi (officiële taal). Voor deze stap kreeg hij veel bijval van de sociale en culturele vereniging Jag-Riti. Zijn populariteit kende geen grenzen. Zijn liefde voor Suriname was niet te evenaren. Vanuit zijn culturele vriendenkring werd hij gevraagd om het Volkslied van Suriname in het sarnámi te schrijven. Hij schreef Jay Jay Surinám, Surinám hamárá pyárá desh en Hum hai Surinám ke larke. En hierin zag je zijn verbondenheid met Suriname.

Bron:
– Nationaal Archief Suriname (Hassankhan,M.S. en Sandew Hira, Paramaribo-Den Haag1998, Historische database van Suriname, de gegevens over de Hindostaanse immigratie, vol.4, pag. 210, Amrit-Imwo-Nauyuga;
– Vraaggesprek/interview met Krishna Koemarie Kallasing, dd. 250412, Burkhardweg no. 1
– DWT, ‘de buitenvrouw, 2 april 1969

[uit de Ware Tijd, 19/05/2012]

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter