Op donderdag 27 mei 2021 ondertekenden Rita Rahman, voorzitter van de Werkgroep Caraïbische Letteren, en... Lees verder →
Posts tagged with: Haan Mieke de
1000 Dichters
Dit jaar vindt de 40e editie van het mooiste poëziefeest van Nederland, De Nacht van de Poëzie, plaats. Om dat te vieren pakt ILFU groots uit met de heerlijk megalomane tweeweken-durende manifestatie 1000 Dichters.
read on…Mieke de Haan – In de ring
Oog in oog
Verdoofd in trillende stilte
Tussen deze touwen
gelden de regels van het nu.
Hier schuurt huid op huid
van twee zielen
omringd door meedogenloze ogen
die schreeuwen
om drama en tranen
die hier niet en nu niet zullen vallen.
Het eelt van de vuisten
is liefdevol en strak verpakt
in vele meters oorlogsrekverband.
De geuren van de hetze zijn fris en opwekkend.
De kleur van het bloed altijd hetzelfde.
De rauwe wonden worden niet gevoeld.
De muziek pompt
als het razende hart van de strijders
de ruimte buiten deze touwen
vullend met adrenaline, champagne en grootse beloften.
[Geïnspireerd is op het vechten van Thomas Bridgewater die half Antilliaans is.]
Mieke de Haan – Jamila’s handen
Mijn handen weten veel.
Mijn handen weten
deeg te kneden
knollen te schillen
het vel van de melk te halen
vuur aan te maken
wangen te aaien
kruiden te plukken
wonden te verzorgen
Ze weten
tranen te drogen
voeten te wassen
vloeren te dweilen
geiten te melken
Ze weten
haren te verven
tapijten te knopen
bruidsjurken te borduren
kinderen te bewegen
mannen te beheersen
glazen te vullen
water te dragen
licht te vangen
woorden te stoppen.
Mijn handen weten veel.
Maar schrijven
met een kort potlood
van links
naar rechts
op lege witte vellen
aan gladde hoge tafels
grijpt mijn handen
naar de keel.
.
Mieke de Haan – Fata Morgana
Wat doe je
als de fata morgana
achter heuvels
zichtbaar wordt?
sta je stil?
loop je door?
kus je de aarde?
denk je dan
dat het een valstrik is van God
gooide Hij een stukje hemel
in het zinderende zand
dat bij al teveel dorst en verlangen
verschijnt
en genadeloos verdwijnt?
bij welke stap
vervliegt de hoop
daar te zitten
onder bomen
in de schaduw van de troost?
drogen de tranen dan
voordat ze vallen?
.
Mieke de Haan – Muggenrivier
Aan de oeverrand
van jouw benedenloop
zitten we loom
nachtlucht in te ademen
laten onze voeten door je aaien.
Morgen draag je ons terug
onder je oksels strak omhoog
dan laat je ons vallen op het zand.
Bulterig, bloot en schoon
trachten wij aan jou te ontsnappen.
Maar bij terugkeer in de stad
haal je ons in
grijpt ons weer
bij de lurven.
We draaien koortsig
onze ogen hemelwaarts
jij dwingt ons
Luku mi!!!
Bitter zweet verdampt in lakens.
Spreken kost veel.
Een verloren zakdoek zoeken
lukt niet meer.
Maar op de koele ziekenzaal
houdt engel S. de hele lange nacht
zijn hand op mijn gesloten ogen.
Jij stroomt door mijn aderen
Ik krijg je er niet meer uit.
RSS
Facebook
Twitter
