blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Ganga Bish

Suriname, niet klaar voor de onafhankelijkheid

door Bish Ganga

Bovengenoemde woorden sprak oud-minister Jan Pronk (1940) in een radio-interview[i] ter gelegenheid van het verschijnen van zijn boek Suriname, van wingewest tot natiestaat. Het boek gaat over de totstandkoming van de onafhankelijkheid van Suriname op 25 november 1975. Pronk zegt dat eigenlijk geen enkel land ooit klaar is voor de onafhankelijkheid en verwijst onder meer naar Afrikaanse landen die rond dezelfde periode onafhankelijk zijn geworden.

read on…

Het racismedebat in 2020 en de aanpak van OCW rond 1990

door Bish Ganga

Toen naar aanleiding van de dood van George Floyd in Amerika ook in Nederland de discussie over racisme en discriminatie oplaaide met daarbij een steeds luider wordende roep om een aanpak van de problemen, kreeg ik een gevoel van déjà vu. De situatie ruim een kwart eeuw geleden – jaren negentig van de vorige eeuw – was voor het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (OCW) reden om te onderzoeken wat de beste aanpak zou kunnen zijn.

read on…

Mijn herdenking anno 2020 van de Hindostaanse immigratie

door Bish Ganga

Lekker, roti!

Ik ben aan het (her)denken gezet door een appje van mijn dochter Usha dat zij roti zou gaan bakken. Iets later op de dag stuurt zij de volgende foto.

read on…

Sarnāmi, óók een Surinaamse taal

door Bish Ganga

Met enige regelmaat kun je in Suriname en Nederland mensen horen zeggen dat ‘Suriname de ándere Verenigde Naties van de wereld is’. Ook de vreedzame Surinaamse samenleving wordt vaak geroemd. Dan wordt verwezen naar de synagoge die naast een moskee staat. Met deze kenmerken van Suriname is onlosmakelijk de cultuur- en taalsituatie van het land verbonden. Het land is immers rijk aan culturen en talen. Het Surinaams-Nederlands is weliswaar de voertaal, maar daarnaast worden er andere talen gesproken. Zo kun je op de Centrale Markt van Paramaribo het Sranan Tongo, het Sarnāmi, het Surinaams-Javaans en het Braziliaans (Portugees) horen, naast uiteraard de Indianen- en Marrontalen uit het binnenland.

read on…

De Grote Suriname Tentoonstelling, een impressie

door Bish Ganga

De opzet

De tentoonstelling is kleurig en groots opgezet. Kosten noch moeite zijn gespaard om een mooie tentoonstelling te maken. Bij het binnenstappen van de expositieruimte waan je je al meteen in het tropisch regenwoud. Op de achtergrond hoor je diergeluiden en zoals in het echt voert de grietjebie de boventoon.

read on…

Munshi Rahman Khan: een nieuwe druk?

Het dagboek van Munshi Rahman Khan zit boordevol informatie over de Hindostaanse immigratie. Helaas is het boek, dat werd uitgegeven in 2003, bijna niet te vinden. Het exemplaar dat ik via de bibliotheek kon bemachtigen, was ‘stuk’ gelezen. Met uitzondering van Bol.com – waar één tweedehands exemplaar al tijden te koop staat voor een woekerprijs van € 74,95 – is het in geen enkele boekwinkel te krijgen. Met deze boekbespreking wil ik weer de aandacht vestigen op het boek en de bezitters van het auteursrecht oproepen het opnieuw uit te geven. Dan kan de gelegenheid te baat worden genomen om de storende taalfouten te corrigeren en de gehele tekst opnieuw te redigeren om de leesbaarheid te verhogen. Het boek is uniek en de inhoud authentiek. Het moet daarom laagdrempelig verkrijgbaar zijn. read on…

Avond Schrijversgroep ’77

Op woensdag 24 april 2019 zet Schrijversgroep ’77 enkele auteurs in de bloemetjes. Bish Ganga was op 2 april jarig, Usha Marhé op 4 april en Audrey Liauw is op 24 april jarig. read on…

Avond Schrijversgroep ’77

Op woensdag 31 oktober aanstaande organiseert de Schrijversgroep ’77 een bijeenkomst met extra aandacht voor nieuwe boeken. read on…

Bish Ganga presenteert boek in Tori Oso

Bish Ganga zal zijn boek De Rechteroever van de Saramaccarivier op woensdag 31 oktober presenteren in Tori Oso. Dit doet hij in samenwerking met de Schrijversgroep ’77. In dit boek wordt via korte verhalen iets van de sfeer en ‘couleur locale’ van destijds opgeroepen, zodat de lezer een idee krijgt van hoe het was aan de rechteroever van de Saramaccarivier. read on…

Schetsen van de rechteroever van de Saramaccarivier

door Michiel van Kempen

Vijftig, zestig jaar geleden was de rechteroever van de Saramaccarivier opgedeeld in genummerde percelen bewoond door Hindostanen, Javanen en Creolen. De plaatsjes droegen de namen van de vroegere plantages: De Volharding, Carel François, Monkshoop, De Eendracht, Sara Maria, Broederschap, La Prévoyance, De Dankbaarheid, Bombay, Huwelijkszorg, Hildesheim. Er waren wel wat paadjes, maar een weg was er niet. De mensen verplaatsten zich over de rivier, ze verplaatsten zich met hun bootjes met het getij mee of tegen het getij in, slechts weinigen bezaten een buitenboordmotor. Die inmiddels zo goed als geheel verdwenen wereld, heeft Bish Ganga neergelegd in een bundel met korte verhalen, De rechteroever van de Saramaccarivier. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter