blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: essay

Het Nederlandse slavernijverleden als een kwal op het strand (II en slot)

door Hans Ramsoedh

In dit tweede deel bespreek ik de recente adviezen die op 1 juli 2021 zijn uitgebracht in het rapport van het Adviescollege Dialooggroep Slavernijverleden (Ketenen van het verleden, 272 pp.). Dit adviescollege is op 1 juli 2020 geïnstalleerd om te rapporteren over het Nederlandse slavernijverleden. Aanleiding voor de regering voor de samenstelling van dit adviescollege was haar voornemen om een dialoog te houden over het slavernijverleden en de doorwerking daarvan in de hedendaagse samenleving. In de optiek van de Nederlandse regering moet de dialoog leiden tot verbinding en een bredere erkenning en inbedding van het gedeelde verleden. Dit tweede deel sluit ik af met enkele slotopmerkingen.

read on…

Het Nederlandse slavernijverleden als een kwal op het strand (I)

door Hans Ramsoedh

De Nederlandse histori­cus Ernst Kossmann vergeleek eens de dis­cussie over de Neder­landse identiteit met een grote kwal op het strand: het is te ingewikkeld, te veelzijdig, te veranderlijk. Ga er mee om als een grote kwal op het strand. Deze metafoor van de grote kwal op het strand geldt sinds een decennium in zekere zin ook voor het Nederlandse slavernijverleden. Lange tijd werd er in Nederland het liefst met een grote boog eromheen gelopen.

read on…

Medardo de Marchena

Staatsgevaarlijk in koloniaal Curaçao

door Aart G. Broek
Het beeld van het koloniale verleden van Nederland kantelt. De bijstelling rechtvaardigt het vernoemen van straten, lanen en pleinen naar Medardo de Marchena én dat de beeltenis van hem in marmer, brons en olieverf her en der opduikt. Het mag niet bij een ets en een muurschildering – hoe geslaagd ook – blijven. Deze dwarsligger verdient meer aandacht.

read on…

Ziende, maar op de tast

Een verhaal dat 123 jaar wil overbruggen

door Michiel van Kempen

1.
Dit verhaal begint heel eenvoudig. Ik zit aan de ontbijttafel en kijk naar mijn zoontje. Hij eet zijn boterham niet op, hij houdt zijn hoofd stil en kijkt de tuin in, maar zijn ogen zien niets. Nu zou ik hem kunnen vragen wat er in hem omgaat en hij kan daarvan een heel beperkte weergave in woorden geven. Maar wat er precies in dat hoofd is omgegaan zal ik nooit weten. Hij droomt met open ogen en een droom kan nooit exact genoeg worden naverteld. Ik kan een hersenscan van hem laten maken, maar de print van zijn hersenstructuur zal me niet de informatie opleveren om hem te begrijpen. Hij draagt bovendien mijn genen niet. Hij is volledig soeverein – als ik er maar om denk dat hij op tijd eet.
‘Denk je aan je boterham? We moeten zo weg.’

read on…

Jules de Palm: The Dutch West-Indian Man

by Blake Sonnenfeld

A mention of Jules  de Palm as a great figure in Dutch-Caribbean literature is to underrate his almost hundred-year long life. To a great extent, De Palm personified the Dutch West-Indian colonial history. His literary links featured heavily on topics in Aruba, and Curaçao. His approach to Caribbean literature was undeniably transformational in its scope, but more so in its tendency of speaking directly to social consequences of colonial history through its characters, and in multiple Dutch colonial contexts. 

read on…

De geest van een gekoloniseerde

Over Badal van Anil Ramdas

door Cinzia Hooijer

In 2011 kwam Badal uit, de eerste en laatste roman van journalist en schrijver Anil Ramdas. In Badal blikt Ramdas terug op het leven van Badal, een migrant afkomstig uit Suriname die door zijn alcoholisme zijn huwelijk en loopbaan is verloren. Als voormalig succesvol journalist, essayist en programmamaker stond Badals carrière in dienst van het verwerven van een plek binnen de Nederlandse intellectuele elite. Zijn leven eindigt echter zonder dit doel behaald te hebben.

read on…

Genetica van een sombere cultuur

Het literaire werk van Surinaamse hindostanen in Nederland

door Michiel van Kempen

In 1986 vond in Paramaribo een opmerkelijke bijeenkomst plaats: het eerste congres gewijd aan het Sarnámi, de moedertaal van de Surinaamse hindostanen. Dat was zo bijzonder, omdat de culturele leidsmannen van de hindostanen – lees: de pandits, de priesters – nog bijna allemaal zo graag wilden vasthouden aan het Hindi, de linguïstische navelstreng met India. Een Hindi congres was er al eerder geweest in Suriname. Maar een congres gewijd aan de `boerentaal’, het Sarnámi, nooit eerder.

read on…

De onuitwisbare kenmerken van de zwarte stem

Over de stijl van Astrid H. Roemer

door Michiel van Kempen

Het creatieve werk van Astrid Roemer (* Paramaribo 1947) omvat tot op heden [1998 – red.*] 6 romans, 6 novellen, 4 dichtbundels, 4 toneelstukken, 1 verhalenbundel en 1 bundel columns. Verder zijn er nog verspreid verschenen essays, verhalen en vertalin­gen en een tiental niet-gedrukte theater­stukken. Met uitzondering van haar eerste dichtbundel en haar debuutroman Neem mij terug Suriname, publiceerde zij al haar werk bij Nederlandse uitgeverijen. Met dat oeuvre heeft zij een reputatie gevestigd van de meest spraakmakende Nederlandstalige schrijfster uit het Caraïbisch gebied.

read on…

Ini Statia – Patronen

Een persoonlijk verhaal

Opgedragen aan mijn oudste broer Rolando (Nando) R. Statia,
geboren op 9 augustus 1950 en overleden op 30 januari 2019
& aan mijn oma, Antolina (Nini) Reina-Cicilia,
geboren op 16 januari 1895 en overleden op 30 januari 1997. [1]

Woord vooraf

Dit persoonlijke verhaal is ontstaan uit de beantwoording van vragen die wij ons stelden in een pas opgerichte antiracismegroep op Curaçao, waarbij ik betrokken ben. We wilden van elkaar weten hoe het engagement van eenieder bij dit thema is ontstaan en gegroeid en welke levenssituaties, gebeurtenissen, schrijvers en andere personen daarop van invloed waren. Aangezien mijn herinneringen hieraan minstens tot mijn zestiende levensjaar teruggaan, is dit een beetje uit de hand gelopen en uitgedijd tot een langere tekst, die wellicht ook anderen kan interesseren of inspireren.

read on…

SMELTEN en WEGLEKKEN dus zet de zandloper klaar

Astrid H. Roemer over haar geboorteland

1.

‘Ze zaten gewoon op hun bank in de woonkamer, toen hij arriveerde met zijn vrouw en kind, moe maar voldaan na een heerlijke zomerse dag met de familie in de tuin van het ouderlijk huis in Apeldoorn. Het was vreselijk schrikken. Hij vroeg zijn vrouw om terug te gaan naar de auto met hun kind, maar de twee op de bank veerden tegelijk op en schoten naar zijn vrouw die ze vastpakten, niet echt ruw maar dwingend, en niet meer loslieten. Het kind dat nog geen jaar oud was maakte een vreemd geluid en hij boog naar zijn dochtertje toe maar nog voordat hij iets kon bedenken werd de kinderwagen door een van de twee naar de keuken geduwd, niet onverschillig en ruw: en beslist werd de keukendeur dichtgetrokken, zacht genoeg om het kind niet te doen wakkerschrikken. En binnen een klein uur was de executie voorbij.’

read on…
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter