blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Ecury Boy

WO II en Boy Ecury

Op vrijdag 6 mei 2011 organiseert het Kabinet van de Gevolmachtigde Minister van Aruba in samenwerking met de Vereniging Antilliaans Netwerk een bijeenkomst over de Arubaanse verzetsheld Segundo Jorge Aldelberto (Boy) Ecury. Tijdens deze bijeenkomst zal de Gevolmachtigde Minister van Aruba de heer Edwin B. Abath een inleiding geven over het oorlogsverleden van Aruba; de rol van de Arubaanse militie hierin en de betekenis van Boy Ecury in het Nederlands verzet in de oorlogsjaren.

Mevrouw Giselle Ecury zal een inleiding geven over de verzetsheld Boy Ecury gezien vanuit de familie Ecury.

Hierna wordt de film Boy Ecury (2002) van regisseur Franz Weisz vertoond. De film is geïnspireerd op het boek Boy, een Antilliaanse jongen in het Nederlands verzet van Ted Schouten.

Na afloop van het officiële gedeelte volgt een informeel gedeelte onder het genot van een drankje.

Locatie: De Balie (Leidse Plein)
Adres: Kleine Gartmanplantsoen 10, 1017 RR Amsterdam
Aanvang: 19:30 uur. Inloop vanaf 19:00 uur
Entree: € 10,- p.p. studenten € 5,- (op vertoon van collegekaart.)
U kunt zich uitsluitend aanmelden via:
: http://www.antilliaansnetwerk.nl/aanmelding-bijeenkomst

Live interview met Giselle Ecury

Op woensdagmiddag 12 mei 2010 wordt Giselle Ecury (geboren op Aruba) live geïnterviewd op RTV Alkmaar in het programma ‘Luisteren op locatie’ door Agnes Klitsie en Bert van Galen over haar roman Glas in lood en over haar oom Boy Ecury, de zwarte jongen die in Nederland verzetsheld werd en op 22-jarige leeftijd in 1944 werd geëxecuteerd.

De uitzending vindt plaats vanuit de Bibliotheek in het centrum van Alkmaar (Gasthuisstraat 2, 1811 KC Alkmaar) van 14.00 uur tot 15.00 uur Nederlandse tijd (09.00 uur tot 10.00 uur Antilliaanse tijd).

‘Luisteren op locatie’ is te beluisteren via de ether FM 105.3, kabel FM 103.3 en op internet
via: http://www.bibliotheekkennemerwaard.nl/radiouitzendingen
of via: http://www.rtv-a.nl/cms/index.php/dut/LIVE-RADIO

Het interview is nadien nog te beluisteren op:
http://www.rtv-a.nl/cms/index.php/dut/Radio/Uitzending-gemist

Giselle Ecury
Glas in lood
Roman. Nederland / Aruba
Ingenaaid, 360 blz.
ISBN 978-90-6265-645-5 € 18,50
http://www.indeknipscheer.nl/phpBB2/viewtopic.php?t=57922

Lees over Glas in lood:
http://www.damespraatjes.nl/content/view/622/1/

Zie voor Giselle Ecury over Boy Ecury ook:
http://caraibischeletteren.blogspot.com/2010/05/boy-ecury-een-monument.html

Boy Ecury: een monument

Boy Ecury, meer dan een foto in een album, een monument

door Giselle Ecury
.

Foto van het bidprentje van mijn oom Boy

Nederland viert op 5 mei haar Bevrijdingsdag. Voor ons land kwam 65 jaar geleden aan de Tweede Wereldoorlog een einde. De dag ervoor vindt in tal van plaatsen op ingetogen wijze de Dodenherdenking plaats.
Telkens weer is de hoeveelheid mensen die meeloopt in de te houden stille tochten verrassend groot, terwijl er steeds minder werkelijke ooggetuigen van dit drama zijn. De oorlog kent slachtoffers in de eerste, tweede en wellicht zelfs in de daarop volgende generatie. Kinderen van de destijds nog jonge meisjes en jongens worden ook ouder en realiseren zich wat hun vader en moeder, hun grootouders doorgemaakt moeten hebben in en na die periode. Daardoor hebben ook zij vanuit hun perspectief elk hun eigen oorlogservaringen om te overpeinzen.
Zo denk ik altijd aan mijn oom, Boy Ecury.
Diep onder de indruk was ik van het fotoalbum, dat mijn grootmoeder vrijwel direct uit haar oude kamferkist pakte, toen ik haar voor het eerst weer opzocht op Aruba. Ik was 18 en had wat onwennig plaats genomen op een schommelstoel in haar huis. De pijn was nog af te lezen van haar gezicht, terwijl ik haast devoot keek naar de afbeeldingen van de aankomst van Boy’s lichaam en de teraardebestelling met militaire eer. Het verlies van een kind kom je nooit te boven.
Ik heb in Den Haag gewoond, vlakbij Het Oranjehotel (de gevangenis in Scheveningen) en de Waalsdorpervlakte, waar Boy respectievelijk gevangen gezeten had en op 6 november 1944 gefusilleerd werd.

Uit het fotoboek van mijn grootmoeder: De teraardebestelling van Boy Ecury, april 1947.

Boy opereerde onder de naam Max Ernst. Hij heeft in de loop van zijn verzetstijd geweten, dat het hem heet onder de voeten zou worden. Op 25 september 1944 bracht hij zijn zussen Mimi en Baby in Voorburg een afscheidsbrief voor hun ouders. De meisjes hebben geprobeerd hun broer om te praten.
“Wie doet het dan wel? Niemand is afhankelijk van me, ik kan het doen,” was zijn antwoord.
Op 27 september schreef hij een laatste wilsbeschikking. Twee weken later probeerde Mimi nogmaals haar broer ervan te weerhouden door te gaan met zijn verzetswerk. In Rotterdam werd hij echter als lid van een knokploeg extra opgeleid om zijn gevaarlijke werk te kunnen doen.
Boy en zijn medeverzetsstrijders werkten onder grote druk. Regelmatig moesten ze onderduiken, maakten ze mee dat vrienden van hen gevangen werden genomen. Boy bleek meelevend voor de direct betrokken achterblijvers.
Op 5 november 1944 bezocht hij samen met een Nederlandse verzetsvriend de hoogmis in de katholieke kerk aan de Mathenesserlaan, dicht bij hun onderduikadres. Toen ze langs het hoofdkwartier van de SD liepen, werd Boy (alias Max) waarschijnlijk herkend. De jongens werden bestormd en meegenomen, zonder dat Boy het pistool dat hij op zak had, heeft kunnen gebruiken.
De metgezel (die het overleefde) vertelde later, dat Boy bereid was alles onder ogen te zien. Men wist teveel van hem af. Hij heeft de vijand toegegeven “hen te blijven bevechten”. Ze werden met zijn vieren in een cel opgesloten. Het werd avond. Een vijfde figuur werd tijdelijk aan dit groepje toegevoegd. Iemand die eveneens verzetsstrijder leek te zijn. In vertrouwen is erg veel uitgewisseld. Achteraf gezien te veel. De man werd weggeleid. Boy had sterk het gevoel, dat het nu dus af zou lopen – zijn leven. Hij had achter zijn daden gestaan, want tijdens deze oorlog had zich het grootste onrecht voltrokken dat hij zich kon indenken, doelend op de Jodendeportaties, een uiterste vorm van discriminatie. Hij had het gedaan voor Aruba, “want Aruba is toch Nederlands”. Die nacht zei hij “te zullen sterven met een glimlach op de lippen”.
De volgende morgen werden de jongens in staat van beschuldiging gesteld. Twee van hen kregen nog het voordeel van de twijfel. “Max” en de vierde man zeiden dat er niets in te brengen was tegen de beschuldigingen. Ze werden ter dood veroordeeld en op de Waalsdorpervlakte omgebracht.
In Nederland staat men er meestal niet bij stil, hoe het er vroeger aan toeging binnen het Koninkrijk, waartoe de Nederlandse Antillen en Aruba samen met Nederland behoren. Ik vermoed dat veel mensen zelfs niet beseffen dat de in het Caribisch Gebied liggende eilanden ooit zelfstandig waren. Ik zal daar nu niet over uitwijden. Dit artikel gaat immers over Boy en over de wijze waarop hij voor ons vaderland en onze vrijheid heeft gestreden ten tijde van oorlog. Wat hem bewoog en de tragiek die dit alles teweeg bracht.
In 1863 werd de slavernij afgeschaft. Slechts 59 jaar na dato werd Segundo Jorge Adelberto geboren, het zevende kind binnen het gezin Ecury: a Boy!
Ik noem dit getal 59 expliciet, omdat het niet veel afwijkt van de periode tussen het einde van de Tweede Wereldoorlog en nu. Er zijn altijd nog mensen die een ooggetuigenverslag kunnen geven over de oorlog en de bevrijding. Ongetwijfeld gold dat eveneens voor degenen die leefden in het tijdperk na de afschaffing van de slavernij. Er waren ook toen nog mensen die het aan den lijve hadden ondervonden. Die het uit overlevering konden navertellen.
Mijn vader Doe, die in 1911 geboren werd als het eerste kind van Dundun Ecury en Anna Ecury-Ernst vertelde me, dat hij opgevoed is met de wetenschap, dat alles wat “het moederland bracht” goed was. Hij genoot aanvankelijk onderwijs bij de Rooms-katholieke fraters en de nonnen die een strenge discipline aan de dag legden en die trots waren op het hoge niveau waarop zij lesgaven. Hem werd verzekerd, dat dit een voorrecht was en dat hij scherp moest opletten op school om de Nederlandse taal perfect te leren spreken en de grammatica onder de knie te krijgen. Alleen dat bood nieuwe kansen, een mooie toekomst en vooruitgang. Ook de gewoonten van de Nederlanders zou je moeten overnemen. Zoiets straalde klasse uit en ontwikkeling. Men geloofde er oprecht in, dat Nederland het goed voorhad met de Antillen en er was geen reden om het tegendeel aan te nemen. Zo gebeurde het, dat de kinderen Ecury van deze generatie allemaal de kans kregen een goede vervolgopleiding te genieten in het verre Nederland.
Met tegenzin vertrok Boy in juli 1937 per schip met zijn broer Nicky en zus Mimi onder begeleiding van mijn vader (hun broer Doe) naar Nederland voor verdere studie. Later volgde zusje Elvia (Baby). Zo vertrouwd als zij waren met het fenomeen huidskleur, zo onbekend was de Nederlander daarmee. Op zich begrijpelijk, want van televisie of ander veelvoorkomend beeldmateriaal was nog geen sprake. Veel mensen waren nooit verder gekomen dan de grenzen van de plaats waar zij woonden. Het overkwam deze Antilliaanse jongeren regelmatig, dat zij werden aangegaapt, dat er werd gelachen om hun wat vreemde uitspraak van het Nederlands en dat ze zelfs werden uitgemaakt voor ‘neger’.
Met het thuisfront hadden ze alleen contact via de post. Dit werkte traag. De oorlogsdreiging werd onderschat, de kinderen konden niet meer terug naar Aruba. Boy Ecury vond alles wat de bezetter ons land en de mensen aandeed onrechtvaardig. Het maakte hem oprecht woedend en hij was opgelucht dat hij zijn machteloosheid kon omzetten in daadkracht. In koelbloedigheid was hij bereid te vechten voor de vrijheid, de vrijheid van anderen, van alle Nederlanders.


Uit het fotoboek van mijn grootmoeder: de repatriëring van het stoffelijk overschot van Boy Ecury. Een brief van Koningin Wilhelmina. (Klik op de foto voor een leesbaar formaat.)

Ik vind het wrang ermee geconfronteerd te worden, dat er tegenwoordig door verschillende Nederlandse politici over de Antillen zo negatief gedacht en gesproken wordt, waarbij geld het meest belangrijke lijkt. We vormen met elkaar één Koninkrijk en moeten met elkaar de gerezen problemen respectvol oplossen, onze verantwoording nemen. Toen na de oorlog het lichaam van Boy gevonden en geïdentificeerd was, werd hij in de Chapelle Ardente in een barak van het voormalige concentratiekamp te Amersfoort opgebaard in een kist die bedekt was met de Nederlandse vlag onder een portret van Koningin Wilhelmina. Gestorven voor ons aller vaderland net als vele anderen. Het is goed om op 4 mei zelfs na 65 jaar te blijven herdenken dat er ook op de Antillen direct betrokkenen waren bij de Tweede Wereldoorlog, om stil te staan bij die eenheid van onze volkeren en het positieve dat daarvan uitging. Ik ben dat in elk geval verplicht omwille van de vrijheidsstrijd die mijn oom Boy heeft geleverd tegen zo een hoge prijs. Voor iedereen die na zijn dood werd geboren.

Voor dit artikel heb ik geraadpleegd:

Boy. Een Antilliaanse jongen in het Nederlands verzet
Ted Schouten, 1985
Charuba/Oranjestad
Leopold/Den Haag
Boy Ecury. Een Antilliaanse jongen in het verzet
Ted Schouten 2003
Walburg Pers

Op basis van dit boek heeft de Nederlandse auteur Arthur Japin een scenario geschreven voor de film Boy Ecury onder regie van Frans Weisz. In 2003 kwam deze film uit. Hij heeft diverse prijzen gewonnen.

Pim de la Parra maakte film met Boudewijn de Groot

Made in Utrecht is een nieuw filmfestival van Filmtheater ‘t Hoogt en HKU Lectoraat Kunst & Economie.

13 januari: Opening expositie over filmaffiches
17 januari: Films en een rondetafel over het filmklimaat in Utrecht
18 januari: Films en workshops film/media en ondernemerschap
19 janauri: Films en een rondetafel met beslissers en opinieleiders

 

Festivallocaties:Filmtheater ‘t Hoogt en HKU

Gast-filmproductiehuis: Memphis Film & Television

COMEDY FILM VAN PIM DE LA PARRA MET BOUDEWIJN DE GROOT IN DE HOOFDROL

Pim de la Parra heeft in 1990 een dolkomische film gemaakt = geproduceerd door Sherman de Jesus -met Boudewijn de Groot in de hoofdrol. Ook voor andere Nederlandse muzikanten zijn in Let the music dance rollen weggelegd, onder meer voor Hans Dulfer, Henny Vrienten en Ben Cramer. Als een lied moet worden gemaakt over de Europese eenwording zijn de muzikale rapen gaar. Er is nu een nieuwe kopie gemaakt van de film, die op het Utrechtse festival zal worden vertoond op maandag 18 januari om 14.00 uur.

 

De pers over deze film:
• Eén van de leukste Nederlandse films van het jaar
• Boudewijn de Groot debuteert als acteur verrassend goed.

 

FILM OVER NAPELS VOOR ITALIË-LIEFHEBBERS

 

Filmmaker Vincent Monnikendam heeft met zijn film Zielen van Napels op geheel eigen wijze deze wereldberoemde stad met al zijn uitersten verkend.

 

De pers over deze film:
“Zielen van Napels is een bewogen portret van de bewoners van deze bijzondere stad, intelligent in beeld gebracht en rijk aan inhoud, zonder moralistich commentaar.”
FILM OVER BOY ECURY, DE ARUBAANSE VERZETSSTRIJDER IN WO II

 

Het verhaal van de 22-jarige Arubaanse verzetsstrijder Boy Ecury mag niet vergeten worden. De beroemde Nederlandse filmregisseur Frans Weisz heeft een film over deze in 1944 doodgeschoten held gemaakt. Deze film maakt het mogelijk om onze kennis over WO II te verdiepen aan de hand van het te korte leven van een Arubaan die als jongen van 15 naar Nederland kwam.

 

Voor verdere informatie en reserveringen klik hier
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter