blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: column

‘Het draait er om eten’

door Nellie Bakboord

Als ik in Paramaribo de Centrale Markt bezoek doe ik dat bij voorkeur lekker vroeg. Wanneer bijna heel Paramaribo nog op haar linkerzij ligt. Half vier uur in de ochtend. Een prachtig tijdstip voor een warm ontbijt. De lucht is koel, en de meeste mensen op straat zijn ook vroege vogels. Althans dat vermoed ik. Op een dag besluiten Jill, Lilian en ik ruim voor het krieken van de dag ons maag warm te verwennen bij één van de talrijke kleine restaurantjes. Een beetje verscholen aan de rivierzijde. De ernstige waarschuwingen ‘niet zomaar op de markt te eten’ verwijzen wij naar het rijk der fabelen. read on…

Ieder zijn mening? Niet als het om racisme gaat

door Dalilla Hermans

Mona Eltahawy zou vanavond haar nieuwste boek komen voorstellen in De Balie in Amsterdam. Maar ze komt niet. Eltahawy is een Egyptisch-Amerikaanse journaliste, auteur en activiste. Haar uitgesproken feminisme is de stuwende kracht achter haar werk. read on…

Je bent christelijk, Europa, kijk niet weg

De brand in de Notre-Dame dwingt Europa ertoe in het reine te komen met zijn christelijke geschiedenis. Die is even verwerpelijk als grandioos, maar niet met terugwerkende kracht corrigeerbaar, schrijft . read on…

De duivel is zwart

door Raoul de Jong

De indiaanse overgrootmoeder van wie ik (naast mijn Nederlandse moeder) mijn blauwe ogen heb, is haar hele leven katholiek geweest. Daarom ging ik naar de zondagsmis in de grote, houten Sint Petrus en Pauluskathedraal in Paramaribo. read on…

Chris Polanen – Gesprek in de lucht

Na een vertraging van twee uur schuiven we het vliegtuig in en ploffen neer. Een beetje ongeduldig, maar ook opgelucht dat het eindelijk zover is. Mijn buurman is een jongeman met een gezicht zo glad als een baby, klompjes goud in de oren en massieve gouden ringen om de vingers. Vlak na het opstijgen bestelt hij bij een stewardess een whisky cola. Nog voordat ze terug is bestelt hij er bij een andere stewardess nog één. Direct nadat hij de eerste cup achterover heeft geslagen wordt de tweede bezorgd. Hij neemt een flinke slok, kijkt mij aan en glimlacht. read on…

Chris Polanen – Controle

Na tien dagen Suriname land ik op Schiphol. Maart. Grijs, grauw,kil. Elke Euro Suri weet dat hij zich mentaal goed moet voorbereiden op de terugkomst. Ook al woon je nog zo lang in Nederland en heb je nog zo vaak heen en weer gereisd. Terugkomen is zwaar. Als je boven het ondoordringbare wolkendek vliegt dat Nederland van de zon afschermt, ontwaakt er een monster. Sommigen noemen het heimwee. Ik vind die naam niet passen bij iets met zo een vernietigende kracht. read on…

De ondankbare zwarte vrouw een lesje leren

door Clarice Gargard

De Amsterdamse gemeenteraad trok deze week fel van leer tegen Sylvana Simons. De Bij1-leider had een spoeddebat aangevraagd over de verwarde jongeman die twee weken geleden door de politie werd doodgeschoten bij De Nederlandsche Bank in Amsterdam. Volgens Simons was er „een onnodig hoge hoeveelheid kogels” afgevuurd wat tot „ernstige zorgen” onder Amsterdammers had geleid.

Ik wil het hier niet hebben over de inhoud van de zaak, maar over de buitensporige publieke afrekening die Sylvana Simons ten deel viel. read on…

De kadaverlucht van de vooruitgang

door Tommy Wieringa

Ik vraag een dichteres wat ze denkt bij het woord ‘disruptie’. Ze vertelt over het gedicht The Spooks van Jack Underwood, waarin iemand een banaan injecteert met bloed en dan de reactie afwacht van degene die de banaan pelt en daarbinnen een gezwollen bloedader vindt.

Dat is het risico als je een dichteres vraagt naar haar eerste gedachten, dat ze je een bloedende banaan geeft. read on…

Geen leuke ervaring

door Hariëtte Mingoen

Vandaag deden wij boodschappen bij een van de vele supermarkten op Tamanredjo. Terwijl ik in de schappen keek, hoorde ik een vrouw gillen. ‘Eeh snesi pe ding badzeep de?’ klonk het heel luid. Ik keek op en zag een gangpad verder vanwaar ik stond een Javaanse vrouw. Ze was duidelijk een moslima, gekleed in lang gewaad en hoofddoek. read on…

Michael Slory: Alsof men alles loslaat

door Michiel van Kempen

Het gestommel in het dichte huis aan de Rembrandtstraat in Paramaribo-Noord begint zodra ik aan het hek heb gerammeld. Dat is een goed teken. Daarna hoor ik zijn vertrouwde stem en nog wat later wordt het gordijn van zijn neutenwoning opzijgeschoven en gluurt hij van bovenaf naar beneden: Michael Slory, dichter. Hij lijkt me van achter zijn gordijn te woord te willen staan, maar als ik zeg dat ik iets voor hem heb meegebracht, scharrelt hij ergens zijn sleutels tevoorschijn en hoor ik hem de met golfplaten dichtgetimmerde trap afdalen. De benedendeur zwaait open en daar staat hij in een knalgele, glimmende damesregenjas. Waar heeft hij die nou weer vandaan gehaald? read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter