blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Carvalho Hester

Dichter Lemuël de Graav (22) doet spoken word zonder handgebaren of clichématige cadans. „Ik wil dat mensen gewoon luisteren.”

Hij deed deze maand mee aan het Wereldkampioenschap Poetry Slam in Parijs. Lemuël de Graav doet spoken word op zijn eigen manier, zonder handgebaren, clichématige cadans of stereotiep activisme.

read on…

Amerikaanse woordvlugheid met de intonatie van de Caraïben

door Hester Carvalho

De op Trinidad geboren Nicki Minaj (26) was lange tijd slechts te bewonderen als gast op andermans liedjes. Ze was de ideale stem voor een pittig intermezzo in ballade, of een dankbare sparringpartner in een rapnummer. Want Minaj rapt op een uitzonderlijke manier: ze combineert de Amerikaanse woordvlugheid met de intonatie van de Caraïben. Dat leidt tot woordstromen die je bijna zeeziek maken, zo snel en tegendraads rinkelen de syllabes. En of het nu is in een liedje van Kanye West, Usher of Christina Aguilera, Nicki Minaj steelt de show. Zoals te horen is in het nummer Monster, een van de verbluffendste liedjes op de nieuwe cd van West, waarin behalve Minaj ook belangwekkende gasten als Jay-Z en zanger Bon Iver aantreden.

Minaj verhuisde op haar vijfde naar New York, waar ze in Queens een muzikale opleiding volgde. Haar kinderjaren waren getekend door de problemen tussen haar ouders. Om zich daartegen te wapenen bedacht Minaj het alterego Cookie, die de hoofdrol zou spelen in haar zelf geschreven liedjes. De alterego’s van Minaj kregen ook een bijbehorend uiterlijk; vandaar het uitdagend geverfde haar en de wisselende bizarre outfits.

Nu Minaj bekend wordt, is ze zich bewust van de invloed die haar uiterlijk op meisjes heeft. Daarover zei ze in een interview: “Ik heb heel bewust het aspect van ‘verleidelijkheid’ minder belangrijk gemaakt. Ik hoop dat mensen, en vooral jonge meisjes, inzien dat succes niet op sex-appeal gebaseerd kan zijn. Om het in dit leven te maken moet je meer in huis hebben.” Talent en doorzettingsvermogen, bijvoorbeeld. En daar heeft Minaj blijk van gegeven.

[aangeboden door oerdigitaalvrouwenblad, winternummer 2010/2011]

De zwarte randjes van het seksualiseringsdebat

Hoogleraar Liesbet van Zoonen: De zwarte randjes van het seksualiseringsdebat

Het seksualiseringsdebat, zo stelt hoogleraar Liesbet van Zoonen, gaat de laatste tijd vooral over de angst van ouders en opvoeders, maar ook van sociaal werkers en politici en nog wat andere mensen, over alle geseksualiseerde beelden die jongeren, en daarbij meisjes in het bijzonder, tegenkomen in de media. Jongeren moeten daarom mediawijs worden gemaakt. Daartoe heeft minister Plasterk een Mediawijsheid Expertise Centrum opgericht.
Van Zoonen meent dat er een hysterische toon zit in het seksualiseringsdebat. In de jaren zeventig en tachtig bestond al ditzelfde debat onder feministen. Dat ging ook over seksistische beelden en sexy beelden van vrouwen in reclames. Toen de videoclips opkwamen, waren al schaars geklede vrouwen als versiersel te zien. Het debat in de jaren zeventig en tachtig werd toen intensief onder feministen gevoerd, maar daarbuiten vonden velen het onzinnig. Men bestempelde het als preuts, en her en der werd de opmerking gemaakt dat sommige feministen deze kritiek ventileerden omdat ze zelf lelijk waren. Wat opvalt: dat debat heeft nooit een publieke status gekregen, het huidige heeft dat wel.Hester Carvalho: Bij Yo La Tengo is nu de verfijning aan de beurt

‘Onverwacht maakt de Amerikaanse band Yo La Tengo na vijfentwintig jaar nog de prachtige plaat Popular Songs. Dat is verrassend omdat dit de twaalfde cd is van de in 1984 door het echtpaar Ira Kaplan en Georgia Hubley opgerichte band, en je zou denken dat een groep muzikanten de definitieve vorm dan wel gevonden heeft. Maar Popular Songs is een breuk met het verleden. Waar Yo La Tengo vroeger vooral van zich liet horen met monotoon schrijnende gitaarbrouwsels, die soms uitmondden in een bak herrie, is nu de verfijning aan de beurt.’

Semira Dallali: Halfbloedjesland

‘Ooit maakte ik deel uit van een halfbloedjesgang. Het zal de zomer van 1977 zijn geweest. Een halfbloedje, zoals wij dat verstonden, was het gekleurde kind van een gekleurde niet-Nederlander – meestal de vader – en een Nederlandse moeder; de blondjes met dezelfde afkomst telden niet mee. De vaders van de verschillende bendeleden waren Spaans, Surinaams, Indisch en Tunesisch. Ik was het kind van de Tunesiër. Van de twee Spaanse bendeleden vraag ik me achteraf af of zij wel halfbloedjes waren.

Hoe dan ook, ze waren tintjezacht en hadden lang, zwart haar, zoals wij allemaal. Maar de gang hing als los zand aan elkaar en werd nog voordat de zomervakantie ten einde liep, ontbonden. Het probleem is namelijk dat het ene halfbloedje niet meer dan een nominale verwantschap heeft met het andere. En toch, is mijn ervaring, zoeken halfbloedjes elkaar altijd weer op.’

Collage: Tjebbe van Tijen

Dit allemaal en meer vanaf 25 september meer in het Herfstnummer van Oer Digitaal Vrouwenblad, zie de link aan de rechterzijde van deze blogspot.

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter