blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Calmes Eric

Easy Man Ronald Snijders online

PARAMARIBO – De documentaire Easy man: The story of Ronald Snijders over de bekende Surinaams-Nederlandse musicus is nu ook online te zien. “Absoluut. We leven in een tijdperk waarin de snelle bereikbaarheid een veel directere rol speelt. Beeld staat daarin centraal. Je kan je er niet meer afzijdig van houden, ook niet als artiest. De mens is en blijft nieuwsgierig en kiest voor het swipe-gemak”, reageert Snijders tegenover DWT over de online beschikbaarheid van zijn filmportret. read on…

Klassieke en populaire composities uit Curaçao in Concertgebouw, Amsterdam

Op dinsdag 31 mei 2016  vindt in het Concertgebouw, Amsterdam, de uitvoering plaats van: Classic & Popular Compositions from Curaçao; voor kaarten klik hier door. Diverse artiesten brengen onder begeleiding van het Metropole Orkest en onder leiding van Maurice Luttikhuis een muzikaal eerbetoon aan Curaçaose componisten Jacobo ‘Coco’ Palm en zijn familie en Rudy Plaate. Onder anderen Izaline Calister, Maruja Bogaard, Randal Corsen, Norman Morón, Eric Calmes en Pernell Saturnino zullen tijdens dit concert optreden. De presentatie van de avond is in handen van Jandino Asporaat. read on…

Curaçaos conservatorium

Persconferentie over de start van het Curaçaos Conservatorium: een mooi positief initiatief! (9 april a.s. van 10.00-14.00 open dag te UoC!) read on…

Diaspora Orchestra wacht nog steeds op betaling vanuit Suriname

by Iko Foundation

Op uitnodiging leverde IKO Foundation een bijdrage aan het Caribisch Festival CARIFESTA XI in Suriname voor het onderdeel ‘Arts & Culture in Diaspora’. Speciaal daartoe werd het Diaspora-orkest geformeerd. Een unieke samenstelling van een aantal van de meest toonaangevende lokale en internationale in Nederland wonende musici met een Caribische herkomst. Hiermee werd een belangwekkend beeld geschetst van de ‘state of the art’ waar het betreft de ontwikkeling van Caribische muziek in Diaspora. Het Diaspora Orchestra verzorgde concerten, workshops op het conservatorium en CCS en participeerde in Jam-sessions. read on…

Aftrap Suriname Jazz Festival 2014 succesvol

door Carlo Jadnanansing

Op donderdag 23 oktober 2014 vond de aftrap plaats van de Suriname Jazz Festival 2014 in Hotel Krasnapolsky. Het festival duurt van 23 oktober tot en met 26 oktober en vindt op verscheidene locaties in Paramaribo plaats. De participanten zijn jazzmusici uit Brazilië, USA, Curaçao, Frans – Guyana en uiteraard ook van eigen bodem. Alle participanten werden in gelegenheid gesteld om op de openingsavond in hun kort hun kunnen te demonstreren aan het goed opgekomen publiek. De meest klinkende naam voor ons in Suriname was de alom bekende Ronald Snijders, virtuoos op de dwarsfluit. Hij is één van de musici die de kaseko jazz internationale bekendheid heeft gegeven. En tevens is hij een performer die zijn eigen composities schrijft en speelt. read on…

Curaçao Jazz All Stars: Avond vol melancholie

door Jeroen Jansen

Wilemstad – Ruim 700 mensen bezochten dinsdagavond bij Avila het concert van de Curaçao Jazz All Stars. Om de rijkdom van de Curacaose Jazz te vieren, maar ook om stil te staan bij vijf jaar Curaçao North Sea Jazz. Een ‘feel good’ avond, met muzikale vrienden van weleer, prachtige composities en uiteindelijk een dansende menigte en een Tambu. Een verslag van een belangrijk concert. read on…

Kwaku afgesloten

“Visionary Voices” met zanger Robert-Harman Sordam en verder Robin van Geerke, Eric Calmes, Yoran Vroom, Michael Simon, Gerardo Rosales gisteren, 4 augustus 2013, op de slotdag van het vernieuwde Kwaku Festival in Amsterdam.

 

Curaçao Night in San Francisco

San Francisco, The Golden Gate Bridge. Foto © Michiel van Kempen

Willemstad — Curaçao zal tijdens de museumactiviteitenreeks ‘Orange Nights at the Young’ in de Amerikaanse stad San Francisco op 17 mei in de spotlights staan. Een avond die in het teken staat van de Curaçaose cultuur met exposities van Bea Moedt, Brett Russel en optredens van Kuenta i Tambu (KIT) en Futuro i Memoria di Kòrsou. Trekker van deze exposure is Natasha Chatlein.

‘Orange Nights at the Young’ is in het kader van de collectie-uitwisseling van het prestigieuze Koninklijk Kabinet van Schilderijen, het Mauritshuis in Den Haag, met het vooraanstaande ‘The Young Museum’. Onder andere het bekende Vermeer-schilderij ‘Het meisje met de parel’ wordt tentoongesteld. Tot en met eind mei zal er iedere vrijdagavond een culturele activiteit plaatsvinden in het museum. De aftrap vond afgelopen vrijdag plaats.
Het Nederlandse consulaat in San Francisco is het brein achter de Nederlandse culturele avonden. Tijdens een van de brainstormsessies schoof Chatlein, die bij de Netherlands Office of Science & Technology werkt, Curaçao naar voren. Volgens haar kan het eiland profiteren van deze exposure. De Bay Area die strekt van San Jose tot Berkley, telt zo’n 60.000 mensen met Nederlandse roots, maar kent ook een hoge concentratie van universiteiten en high-tech bedrijven zoals Google en Microsoft en personen die veel te besteden hebben, vaak ook met een avontuurlijke inborst en die nieuwsgierig zijn naar andere culturen. Het eiland zou volgens Chatlein meer aandacht aan deze potentiële toeristen moeten besteden.

Blue Curaça
o
Het culturele programma van de Curaçao Night bestaat uit een mix van traditionele en moderne cultuur. Bassist Eric Calmes, gitarist Jean-Jacques Rojer en percussionist Vernon Chatlein zullen speciaal voor deze gelegenheid een trio vormen. De mazurka’s en danza’s die zij ten gehore zullen brengen steken mooi af tegen de tambú van KIT. Verder zal er een ‘maradó di lensu’ aanwezig zijn. De diversiteit van het eiland wordt visueel verteld aan de hand van de fotoserie ‘Coming from where I’m from’ van Brett Russel. Bea Moedt toont de pracht en praal van het eiland. Daarnaast wordt er op 3D-schermen een documentaire over schrootkunstenaar Yubi Kirindongo vertoond en een video over Green Town.
De Hollandse menukaart zal voor die week ook kriyoyo gerechten bevatten. Naast hutspot kunnen de bezoekers kiezen uit stoba met funchi en keshi yená. Met de likeuren van Landhuis Chobolobo wordt er een speciaal cocktail gemaakt, net iets anders dan de bekende Blue Curaçao. Bovendien zal er een video van de productie bij Chobolobo worden vertoond.

Sponsorin
g
Het evenement rekent op sponsors als Curaçao Tourist Board, Maduro & Curiel’s Bank, het Prins Bernhard Cultuurfonds Caribisch Gebied en de Curaçaose regering. Zo niet, dan wil Chatlein het programma via crowdfunding realiseren. Voor meer informatie kan men contact nemen met Chatlein via e-mail nchatlein@yahoo.com. Verder zitten ook Erika Römer, Susanne Capello en Allan Chatlein in de organisatie.
[uit Amigoe, 29 april 2013]

Trefossa, Dobru, Shrinivasi op muziek gezet

Dave MacDonald

Dave MacDonald & de formatie Tiri fu Bari spelen op het Keti Koti festival op 1 juli a.s. in het Oosterpark in Amsterdam nummers uit MacDonalds theatershow Odo switi no Todo en uit het crossover poetry project De Stilte van het ongesproken Woord. Gedichten van Trefossa, Dobru en Shrinivási zijn door Dave MacDonald op muziek gezet en vormen het fundament van zijn nieuwe repertoire.

Dave MacDonald, gitarist, songwriter is al enkele jaren bezig met het verwerken van cultureel erfgoed tot songs. Eerder werd door Dave MacDonald de CD Odo switi no todo uitgebracht waarin Surinaamse odo (spreekwoorden en gezegden) werden verwerkt tot songs.

In het project Silence of the Unspoken Word heeft MacDonald in samenwerking met pianist, componist Robin van Geerke een aantal gedichten van Suriname’s grote dichters Dobru (Robin Raveles) Trefossa (Frans Henri de Ziel) en Shrinivasi (Martinus Luchtman) op muziek gezet. Het werk van deze dichters mag zeker worden gezien als Cultureel Literair Erfgoed. Het thema emancipatie en zelfbeschikking komt veelvuldig voor in het oeuvre van deze dichters. De woorden die niet gezegd worden in de gedichten worden juist door hun afwezigheid benadrukt. Analoog aan deze visie gaf componist / gitarist Dave Mac Donald zichzelf de opdracht om op zoek te gaan naar de muziek die verscholen ligt in het metrum en tussen de regels van de gedichten om dat vervolgens vast te leggen in composities. De samenwerking met IKO foundation heeft er toe bijgedragen dat werd gekozen voor het zogenaamd crossover concept. Wat wordt hiermee beoogd? In eerste instantie willen IKO en MacDonald jonge talentvolle vocalisten de kans gegeven van dit uniek materiaal te proeven en hun eigentijdse interpretatie hiervan te geven. Ze willen het crossover concept doorvoeren en performers van verschillende culturele afkomst in elkaars taal laten zingen. Er wordt gebruik gemaakt van verschillende talen onder andere Engels, Nederlands, Sranan en Sarnami-Hindi. Ook worden combinaties van verschillende kunstdisciplines gemaakt zoals Poëzie, Improvisatiemuziek, Spoken word en Rap. De stijl waarin de liederen zijn gecomponeerd verschilt per lied. Enkele zijn qua stijl kaseko en Caraïbisch geïnspireerd, andere klinken weer een beetje jazzy.

Sanne Landvreugd, altsax
Met Lucas Shepherd, Claudio Ritfeld, Raj Mohan, Robert Harman Sordam, Kelita Gallant en Leonie Meijer + Robin van Geerke, Eric Calmes, Sanne Landvreugd, Yoran Vroom.

Datum: 1 juli 2012
Tijd: 17.00 – 19.00
Locatie: Tula~Boni Oso, Oosterpark Amsterdam

www.ketikotiamsterdam.nl

‘Ik probeer te doen waar ik goed in ben en ik denk dat het nooit genoeg is’

Interview met Manoushka Zeegelaar Breeveld

Manoushka groeide op in een gezin van drie kinderen in een omgeving van televisie en entertainment waardoor ze op jeugdige leeftijd begon met zingen, acteren en presenteren bij de STVS. In Nederland speelde ze in de tv-serie Blauw Blauw en is thans te bewonderen op RTL4 in de politieserie Grijpstra en de Gier. In het theater speelde ze o.a. in de Cosmic produkties De Koningin van Paramaribo en Romeo ‘n Juliette, a Caribbean Xperienze. Binnenkort begint Manoushka haar theaterstuk Vrij, een theatraal concert over zoeken en vinden en recentelijk bracht ze samen met haar band “Manoush” haar CD met de titel No Spang. [Toevoeging CU: Onlangs speelde zij in Sonny Boy.]

Manoushka, wil je ons vertellen waar je geboren bent?
“Ik ben geboren in Rotterdam, Alexander Polder aan het Jacob van Kampenplein om precies te zijn. Daar woonden mijn ouders en ik geloof dat daar ook een ziekenhuis is.”

Je bent in Nederland geboren. Vanwaar die affiniteit met Suriname?
“Ik ben in Suriname opgegroeid. Ik was drie jaar oud toen we met de boot van Nederland uit terug gingen naar Suriname. Op de boot vierde ik mijn derde verjaardag. Tot mijn twintigste heb ik in Suriname gewoond dus de belangrijkste jaren van mijn leven heb ik in Suriname doorgebracht.”

Met de boot? Hoezo met de boot?
De boot was goedkoper. Wij gingen met de boot meteen met de inboedel mee. Haha!”

Had je die affiniteit ook gehad als je daar niet gewoond had?
“Nou, ik weet het niet … ik denk van wel. Kijk, Suriname en Nederland zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden alleen vanwege het feit dat de helft van de Surinamers hier woont en de andere helft in Suriname dus de band die blijft altijd wel bestaan. Mijn eigen kinderen zijn hier geboren, groeien hier op en hebben toch een hele sterke band met Suriname. De affiniteit met Suriname blijft altijd, al is het alleen maar vanwege de familie.”

Hoe wil je je jeugd in Suriname het beste beschrijven?
“Prettig, hahaha … nou het was altijd zo relaxed. Alles ging zo vanzelf, het weer was mooi, de zon scheen, alles gebeurde buiten en dat heb ik heel mijn jeugd als prettig ervaren. Ook de kleine gemeenschap, het is zo vertrouwd en iedereen kent iedereen. Er zitten ook vervelende dingen aan. Waar je je ook begeeft iedereen weet alles van je.. De sociale controle is erg groot en hier is het veel minder. Ik heb in Nederland jaren ergens gewoond en wist niet eens wie mijn buren waren. Ten eerste kwam ik alleen thuis om te slapen en te eten. Je leeft hier veel binnen waardoor het contact veel minder snel gelegd is. In Suriname leef je als één hele grote familie. Al die ‘plantage tantes en ooms’ zoals ik het noem … zelfs de buurvrouw noem je tante en dat is hier absoluut niet het geval.”

Wat boeit je in het leven?
“Hoe ik het zo aangenaam mogelijk kan doorbrengen in de korte tijd die ik te leven heb. Het op zoek gaan naar datgene wat het leven aangenaam maakt.”

Ben je religieus?
“Nee”

Heb je tegenslagen gekend in je leven?
“Ik denk niet meer of minder dan de gemiddelde mens. Wat heet tegenslagen? Het is ook maar hoe je het interpreteert of hoe je ermee omgaat. Tegenslagen voor mij waren de afwijzing voor de filmacademie waar ik eigenlijk voor naar Nederland kwam tot aan het zoveelste vriendje dat het uitmaakte, maar echt meeslepende dingen die mijn leven op een ontzettende manier hebben veranderd nog niet, nee.”

De filmacademie noemde je net?
“Daar kwam ik voor naar Nederland, want dat wilde ik, omdat mijn vader [Borger Breeveld – red. CU] dat gedaan heeft. Ik moest alles doen wat mijn vader deed.”

Oh?
“Jaaaa, ik was een papa’s meisje. Maar goed, dat wilde ik graag en dat is niet gelukt. Ik werd uitgeloot, niet toegelaten or whatever. Ik kon het jaar daarop wel het toelatingsexamen doen, maar ging naar de Haagsche Hogeschool om Culturele en Maatschappelijke Vorming te doen, voor tussentijds, maar vond dit zo leuk dat ik dacht; “fuck die hele filmacademie, ik ga dit gewoon afmaken.”

Doe je daar nu nog wat mee?
“Nee, maar ik merk, nu ik mijn eigen voorstelling aan het doen ben, dat allerlei productionele dingen op mijn pad komen die ik ook allemaal zelf moet regelen waarbij mijn studie wel van pas komt. Ik heb op de opleiding leren organiseren, leren beleid maken en pas het nu toe in de praktijk. Als je nu een hele grote ‘denkkronkel’ maakt dan heb ik de dingen die ik net noemde wel op de opleiding geleerd ja.”

Hoe zou je Manoushka Breeveld qua karakter het beste kunnen omschrijven?
“Wow, hahaha … het eerste wat mij te binnen schiet is ‘wer’ede’ [verwarrend, vermoeiend – red.]. Ik denk niet dat ik wer’ede ben, tenminste … ik heb zoveel lieve mensen om me heen dat, als ik wer’ede geweest zou zijn, ze niet zouden blijven hangen. Als ik één ding zou moeten opnoemen dan denk ik dat ik optimistisch ben. Ik ben een optimistisch mens.”

Mag ik stellen dat je een zelfverzekerde vrouw bent?
“Ik doe m’n best om zo over te komen. Over bepaalde dingen in het leven word ik wel zekerder ja, naarmate ik ouder word maar om algemeen te stellen dat daar een zelfverzekerde vrouw staat? Misschien dat ik wel zo overkom, dat denk ik wel maar ik ben lang niet zeker van alles wat ik doe.

Lag je ambitie altijd in de show- en entertaining biz?
“Nee, helemaal niet. Mijn ambities lagen in eerste instantie bij het maken van educatieve programma’s en dat middels televisie of radio, wat zou moeten gaan over hoe het leven eruit ziet, hoe we met elkaar omgaan en wat we er beter aan kunnen doen. Weten is leren, leren is weten en weten is kunnen omgaan met mensen. Tijdens mijn opleiding is dat gebleven. Ik heb Culturele & Maatschappelijke Vorming gedaan met als specialisatie educatie. Dat is ongeveer hetzelfde, alleen niet op televisie of radio. Ik organiseerde manifestaties en cultureel politieke podia om een groot publiek bewust te maken van de mondiale problematiek. Eigenlijk wil ik precies hetzelfde in het theater. Mensen bewust maken van dingen die er zijn, van culturele diversiteit binnen de kunsten. En dat lukt me het beste in het theater. Ik ben ook verliefd geraakt op het theater.”

Letterlijk verliefd?
“Jaaaa, het is echt een geweldig, groot, moeilijk, maar mooi huwelijk!”

Over je CD No Spang. Van waar eigenlijk die CD?
“De CD is eigenlijk ontstaan uit het programma dat we nu aan het maken zijn Vrij, een theatraal concert over zoeken en vinden. Ik was het stuk aan het schrijven, een stuk dat over mezelf gaat, mijn zoektocht naar vrijheid en hoe vrij ik werkelijk ben. Ik heb ervoor gekozen om het verhaal te vertellen aan de hand van de mannen in mijn leven die voor mij heel belangrijk zijn.”

Wat bedoel je daarmee?
“De grootvader, de vader, de minnaar, de zoon, Nederland als man, het theater als man. Maar waar het om gaat is dat ik mijn zoektocht beschrijf naar vrijheid en terwijl ik aan het schrijven was kwam ik erachter dat ik dit ook wel kon zingen. Zingen doe ik vanaf mijn achtste of zo. Ik heb veel gezongen in muziektheaterproducties en vind die combinatie van acteren en zingen erg leuk. Ik had dus liedteksten en Eric Calmes (bassist en muzikaal leider van de band) heeft daar prachtige muziek op gemaakt. Uiteindelijk hebben we besloten om van de ‘songs’ uit de voorstelling een volwaardige CD te maken. No Spang is eigenlijk een conclusie van Vrij. Het stuk gaat ook over hetgeen ik beoog in het leven, hoe ik dit korte leven zo aangenaam mogelijk doorbreng en dat is vooral door je niet al te druk te maken en dus vooral niet ‘te spangen’.”

Zijn dat allemaal zelf gecomponeerde nummers?
“Ja. Ik heb de teksten geschreven, Eric Calmes het merendeel van de composities en arrangementen. Robin van Geerke heeft één compositie geschreven en de arrangementen van twee bestaande Surinaamse kinderliedjes. Er staan dus twee kinderliedjes op die nu geen kinderliedjes meer zijn, maar die iets zeggen over mij en Suriname”.

Is het theaterstuk ook jouw eigen produktie?
“Ja, de tekst heb ik geschreven met hulp, commentaar en kritiek van een aantal mensen. Het is wel mijn ding en het is ook mijn verhaal.”

Theater, film, televisie. Als je zou moeten kiezen waar zou je keuze naar uit gaan?
“Dan kies ik voor het theater. Theater is een grote uitdaging. Film en televisie vind ik ook ontzettend leuk, maar in het theater kan ik echt mezelf kwijt. Teksten van anderen maken, vormen en spelen zoals ik denk dat het moet of afgaan op de visie van de regisseur die zegt dat het zo of anders kan. Zoeken en boetseren van een verhaal en mensen direct iets mee kunnen geven vind ik in het theater het beste lukken.”

Maar met film en televisie kun je toch veel meer mensen bereiken?
“Dat is zo maar bij theater is het zo direct en dat vind ik er zo mooi aan. Als je er gaat staan is dat ‘één take’ van begin tot eind. Dat je mensen met één take kunt blijven boeien en kunt raken tot aan het einde vind ik een enorme uitdaging. Theater zou ik te allen tijde met alle liefde kiezen, als ik moest kiezen.”

Wat doe je nu nog op het gebied van televisie en film?
“Ik heb net Grijpstra & De Gier, een politieserie op RTL4, gedaan”.

Moet je daar een casting voor doen of ben je gevraagd?
“Je wordt uitgenodigd om te komen casten, naast een heleboel andere mensen en blijkbaar vonden ze deze keer dat ik de beste was voor de rol.”

Je bent hiernaast ook moeder van twee kinderen. Hoe combineer je dat?
“Het is soms een beetje een ‘ge-doetje’, omdat het een praktisch ‘geregel’ is maar hoe ik het emotioneel regel is de kinderen zoveel mogelijk uit te leggen wat mama doet en waarom mama weg is. Als ik ga toeren in het theater ben ik om twee uur ‘s middags weg en om drie uur ‘s nachts thuis en zie ik ze alleen maar ‘s morgens bij het naar school brengen. Dan moet ik dus ‘s morgens, ongeacht de tijd dat ik in mijn bed lig, eruit als ik ze nog wil zien. Het is passen en meten. Het voordeel bij theater is dat het nooit het gehele jaar door is. Het hele seizoen werken doe ik bijna nooit.”

Heb je in je carière als artiest vervelende ervaringen gehad?
“Nee, nee. Weet je, er zijn weleens dingen waarvan ik denk; Waarom? Waarom doe ik dit? Er zijn veel dingen die ik gedaan heb waarvan ik dacht ‘mag ik naar huis, dit hoef ik niet te doen.’ Maar ja, je moet toch eten”.

Als je nou iets zou mogen terugdraaien in je leven wat zou dat zijn geweest?
“Mijn gunst … hahaha. Niets, omdat ik heilig geloof in dat niets voor niets gebeurt. Alles wat er met je gebeurt dat je daaruit zou moeten leren en daar ook een beter mens van wordt. Ik ben echt familie van mijn grootvader en ik ben niet eens religieus .. haha ..”

Wat is voor jou typisch Surinaams?
“Bruine bonen met rijst!”

Wat is voor jou typisch Nederlands?
“Typisch Nederlands? Open en bloot alles zeggen wat je wilt en wat je denkt. Ik ben het er niet altijd mee eens, maar dat vind ik nou iets typisch Nederlands. Er zijn manieren waarop je verschillende dingen tegen verschillende mensen zegt en kan zeggen. Ik vind dat Surinamers heel goed zijn in niet datgene zeggen wat ze eigenlijk bedoelen, maar omdat je elkaar zo goed kent, begrijp je elkaar wel. Het bespaart mensen een hoop pijn en ellende. Nederlanders gaan erg prat op ‘de dingen zeggen zoals ze zijn’. Dat is niet om iemand bewust te kwetsen, maar zeg het nou maar gewoon. Een soort van doe normaal dan doe je gek genoeg, zo iets. Dan weet je ook waar je aan toe bent. Op een bepaalde manier vind ik dat ook prettig, duidelijk.”

Ga je vaak naar Suriname terug?
“Elk jaar. Sowieso voor mijn familie, mijn ouders en jongste zus Nydia die sinds vijf jaar weer in Suriname woont.”

Heb je weleens heimwee naar Suriname?
“Ik kan hooguit heimwee hebben naar mijn moeder. Jetty Mathurin zegt altijd; ‘Je huis is waar je bed staat.’ Ik ben erg op mijn eigen huis gesteld dus ik heb niet echt heimwee zoals anderen dat vaak zeggen. Ik kan wel eens ontzettend heimwee hebben naar de zon; dat ik zoiets heb van; jeetje, kan de zon weer gaan schijnen? Van Suriname weet je zeker dat daar de zon schijnt.”

Als je in Suriname bent, waar heb je in Suriname dan het meest moeite mee?
“Meest moeite mee? Er zijn zoveel dingen. Ik weet niet waar het aan ligt, maar ik heb erg moeite dat de dingen zo langzaam gaan in Suriname. Met mijn verstand weet ik dat het aan drie miljoen factoren ligt en ik ben geneigd om de regering de grootste schuld daarvan te geven, maar ik denk ook dat het aan mensen persoonlijk ligt. Ik ben er elk jaar en ben altijd blij dat er van alles gebeurt. Surinamers zijn hele creatieve mensen als het gaat om overleven. Ik heb heel veel moeite met de regering die daar niet voldoende op inspeelt. Maar goed, dat is wat ik zie en het zal allicht aan drie miljoen dingen liggen.”

En in Nederland?
“Ik heb altijd ergens moeite mee maar daarentegen doe ik weer zelf een poging om er zelf iets aan te doen. Lang niet altijd, maar soms heb ik moeite met dat ellenlange bespreken en bepraten van alles en iedereen die zijn mening geeft. Het schijnt democratie te heten Ik heb niets tegen democratie, maar het kan soms erg ver gaan. Dat is misschien wel ergens goed voor, alleen zou het ergens moeten ophouden.”

Zou je ons wat verschillen willen opnoemen tussen het zakenleven in Nederland en dat van Suriname?
“Dat is niet zo moeilijk. In Suriname is alles heel erg op relaties gebaseerd. Jij kent die, de ander kent die en je regelt het. Hier spreek je het af.”

Hoe verschilt volgens jou de Surinaamse werkcultuur met dat van Nederland?
“Hier gaat het er in Nederland veel efficiënter aan toe. Het is niet altijd even leuk, maar zo is het wel.”

Welk advies zou je die mensen willen geven die een terugkeer naar Suriname overwegen?
“In de eerste plaats om niet ‘te spangen’. Het heeft niet zozeer met Suriname te maken, maar waar ter wereld jij je ook wilt vestigen dat je je verdiept in wat er daar gebeurt en dat je er niet met de pretentie heen gaat om eventjes te vertellen hoe het moet. Dat is voor niemand leuk en in de eerste plaats niet voor jezelf omdat er misschien wel een andere manier is waarop mensen met dingen omgaan en daar moet je je aan aanpassen. Dat geldt dus ook voor Suriname.”

Vind jij dat er in Suriname ook discriminatie bestaat?
“Is het daar niet uitgevonden? Dat denk ik wel, heel erg zelfs. Daar zijn wij Surinamers vrij goed in. Ik kan wel een reden verzinnen, maar er zal misschien wel iets historisch aan ten grondslag liggen. Natuurlijk is het sinds de onafhankelijkheid veel beter gegaan, maar er wordt keihard gediscrimineerd en al helemaal op etnische gronden. Dat komt voort uit de koloniale periode en dat is altijd zo gebleven.”

Denk je ooit terug te keren naar Suriname?
“Weet ik niet, heb ik nooit over nagedacht. Ik ben hier erg gelukkig, ik doe wat ik wil en zeker in mijn vak. Het culturele leven in Suriname ligt al geruime tijd behoorlijk stil. Er gebeurt langzaamaan wel van alles, maar ik moet ervan leven. Afgezien daarvan, ik ben hier nog niet klaar.”

Wat zijn jouw drijfveren?
“Hetzelfde eigenlijk dat me in het leven stuwt. Hoe breng ik het zo aangenaam mogelijk door. Het werk dat ik doe vind ik zo ongelooflijk leuk en ben er echt verliefd op. Ik houd er zodanig van dat het dè manier is om mijn leven in ieder geval zo aangenaam mogelijk door te brengen.”

Wat zijn je persoonlijke succesfactoren?
“Als in de X-factor? Hahaha. Ik probeer te doen waar ik goed in ben en ik denk dat het nooit genoeg is. Het talent dat ik heb meegekregen en het bescheiden succes dat ik beleef in mijn werk heb ik daaraan te danken.”

Zullen we ooit een autobiografie van je zien verschijnen?
“Nou, het theaterstuk Vrij is behoorlijk autobiografisch. Hahaha! Weet ik niet, wie zit te wachten op een autobiografie van een meisje uit Suriname … Hahaha”

Welk advies zou je studerende Surinaamse jongeren willen geven?
“Wow, ik kan alleen zeggen wat ik zelf gedaan heb. Zoveel mogelijk je tijd goed in te delen. En te studeren, want daar ben je uiteindelijk voor gekomen en dat is wat je blijkbaar ook wilt. Geniet volop van het leven, want daarin leer je vanzelf wel je grenzen kennen.”

Wat denk je het meest te zullen missen van Nederland als je in Suriname zou wonen?
“De efficiëntie. Ik houd van efficiëntie, sinds Suriname al.”

Wat mis je nu het meest van Suriname?
“De warmte. Niet alleen de warmte van de zon, maar de warmte van mensen.”

Hoe zie jij Suriname in het jaar 2030?
“Dat is heel ver weg hè? Dan ben ik vijfenzestig. Weet je, met Suriname is het altijd ‘zo hopen’ dat er iets gebeurt en het anders gaat. Ik weet niet of het per definitie beter is dat er iets gebeurt en verandert waardoor het met het land zelf beter gaat en natuurlijk de mensen die er wonen. Zoals het nu gaat kan ik alleen maar hopen dat die paar honderduizend mensen die er wonen het allemaal ontzettend goed zullen hebben. Maar dat is misschien wel ‘wishfull thinking’.”

Hoe geef je invulling aan je vrije tijd?
“In mijn vrije tijd speel ik toneel … hahaha!”

Heb je in het leven bereikt wat je voor ogen had?
“Bij lange na nog niet. Ik hoop dat het lang genoeg duurt zodat ik kan bereiken wat ik wil bereiken. Ik wil nog meer toneel spelen en nog meer zingen. Ik ben niet zo moeilijk hoor.”

Nog politieke ambities?
“Absolúút niet! Neeee, nee. Lid worden van de Tweede Kamer of een politieke partij zal ik nooit van mijn leven doen. Ik houd niet van de gedachte, we zijn één partij, dus denken wij allemaal zo, dus hebben wij deze standpunten. Als ik op stemwijzer.nl zit dan raakt mijn computer van slag … hahaha. Maar politiek in de zin van mensen ergens bewust van maken doe ik al altijd. Wat ik nastreef met toneelspelen is voor een deel bewustwording. Ik wil niet dat mensen aan het eind van het stuk alleen maar zeggen, oh wat was dat leuk. Ik wil wel degelijk wat zeggen, waar ik voor ‘strijd’, misschien een groot woord, maar mijn missie is wel om bij te dragen aan het geven van een plek aan culturele diversiteit binnen de kunsten.

Toch nog over politiek. Als je voor één keer president van Suriname mocht zijn, welk probleem zou je als eerste hebben aangepakt?
“Geen enkele minister aannemen … hahaha! Ik weet het niet, er is zoveel te doen. Weet je, ik zeg het wel zo, maar je kunt niet democratisch zijn in je eentje, want dan heet het denk ik dictatuur geloof ik en dat vind ik ook zoiets vreselijks. Maar goed, ik zou niet weten waar te beginnen en dat meen ik echt serieus. Er is zoveel aan te pakken. Er gebeurt al heel veel door particuliere initiatieven. Als ik iets duurzaams zou willen doen dan zou ik de kwaliteit van het onderwijs verhogen en waarborgen.”

Hoe ging jij trouwens om met de ‘militaire dictatuur’?
“Qua karakter zit ik zo in elkaar dat ik het vervelend vind als mensen me zeggen wat ik moet doen, laat staan als ik weet dat ik het moet doen omdat ik anders een probleem heb. Onze familie is uit elkaar gevallen met de komst van de revolutie. Op een gegeven moment had je voor- en tegenstanders. Dat was niet alleen in mijn familie, maar bij zoveel families. Je gaat op een ander niveau met elkaar om, dingen niet meer ronduit benoemen en bespreken omwille van de ‘zoete familievrede’. Ik heb het altijd heel erg moeilijk gevonden.”

Om het even te hebben over je vader Borger Breeveld in Wan Pipel. Zullen we iets in die geest van jou terugzien?
“Een soort Wan Pipel? Nou, ik ben al een tijdje bezig aan een script dat maar niet wil vlotten. We hebben Madame Jeanette gedaan waar ik een rol had als Dominicaanse prostituee wat overigens niet veel met Wan Pipel te maken had … maar wat ik nu aan het schrijven ben is De burgemeester van Zuid-Oost. Dat moet gaan over Surinaamse familiebanden.”

Voor wie heb je een enorme bewondering?
“Ik heb bewondering voor iedereen die dingen met de volste overtuiging doen of denken te doen en daarmee ook de wereld beter willen maken. En als ik echt iemand moet noemen, Nelson Mandela, maar ook Kofi Anan en Eric Calmes, mijn bassist. Zijn gedrevenheid in de muziek. Ik weet niet of hij daar de wereld mee wilt veranderen, maar hij raakt mensen wel met zijn muziek. Dat draagt ook bij aan het aangenamer maken van dezer aard.”

Waar ga je het liefst op vakantie?
“Daar waar de zon schijnt. Vakantie is voor mij liggen aan het strand, lekker eten, relaxed met een boek en een goed glas wijn. Vakantie is voor mij echt vakantie, daar hoort zon bij en dat hoeft niet persé Suriname te zijn.”

Welke persoonlijke boodschap zou je willen uitdragen?
“Uuuhm, probeer in dit leven de mooie dingen in de kleine dingen te zien.”

Tenslotte – woordassociatie.
Politiek – “Bewustwording”
Sport- “Humberto Tan”
Werk- “Theater”
Carrière – “Nog meer theater”
Religie – “Niet”
Mannen – “Altijd”
Bouterse – “(Zucht), Jammer, heel jammer ”
Ouders – “Fantastisch”
Geld – “Noodzakelijk kwaad”
Vriendschap – “Allerbelangrijkste”
Nederland – “Prettig”
Suriname – “Ook prettig”
NoSpang.com – “Zééééér goed initiatief! Hahaha!”

Meer info over Manoushka is te vinden op: www.manoushka.nl

[overgenomen van NoSpang.com, verschenen ca. 2007]

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter