blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Cairo Ivan

Ashanti-koning komt naar Suriname

door Ivan Cairo

PARAMARIBO – Osei Tutu-II, de zestiende Asantehene oftewel koning van het Ashanti-koninkrijk in Ghana, komt in november naar Suriname. De voorbereiding van zijn komst is al enkele maanden gaande. Zondag maakte president Desi Bouterse tijdens een ontmoeting met journalisten officieel bekend dat de Afrikaanse vorst naar Paramaribo komt. read on…

Bishop Meye legt functies neer na seksschandaal

door Ivan Cairo

PARAMARIBO – Bishop Steve Meye, voorganger bij de gemeente Gods Bazuin Ministries, heeft zijn functies in de gemeente tijdelijk neergelegd totdat klaarheid is gebracht in het seksschandaal waarin hij momenteel verwikkeld is. Ook treedt hij terug als voorzitter van de Vereniging van Volle Evangelie- en Pinkstergemeenten in Suriname (VVEPS), verneemt de Ware Tijd (dWT). Meye wordt door een 26-jarige vrouw ervan beschuldigd haar te hebben aangerand. read on…

Regering eist excuses Nederland om uitspraken minister Blok

door Ivan Cairo

PARAMARIBO – De regering heeft met een diplomatieke nota ernstig geprotesteerd tegen uitspraken van de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Stef Blok, als zou Suriname een mislukte staat – ‘failed state’ – zijn vanwege etnische opdeling. De Nederlandse tijdelijk zaakgelastigde werd woensdag ontboden door de minster van Buitenlandse Zaken ad-interim, waarbij hem de protestnota werd overhandigd. read on…

Lezing Mufti Menk afgeblazen

door Ivan Cairo

 

Paramaribo – De lezing die de internationale islamgeleerde Mufti Menk zaterdagavond in de Anthony Nesty Sporthal zou houden is niet doorgegaan. Hij is niet meer naar Suriname afgereisd. Vernomen wordt dat bij het inchecken voor zijn vlucht vrijdagavond in Port-of-Spain, Trinidad en Tobago, medewerkers van de vliegmaatschappij van mening waren dat zijn visum reeds was vervallen en hem de toegang tot het vliegtuig werd geweigerd. read on…

Suralco-raffinaderij definitief dicht

door Ivan Cairo

Paramaribo – De Paranam-aluinaarderaffinaderij en de bauxietmijnen van Suralco gaan “permanent” dicht. Zo meldde Suralco’s moedermaatschappij Alcoa dinsdag. Suralco stopte in november 2015 haar bauxietactiviteiten, vanwege de beperkte bauxietvoorraden die ze nog had en ongunstige marktcondities. Al in september 2015 zinspeelde het bauxietbedrijf op het afbouwen van de bauxietactiviteiten in Suriname. read on…

Opnieuw zelfmoordactie Kaieteurvallen

door Ivan Cairo

Paramaribo – Voor de tweede keer in twee maanden heeft een bezoeker van de Kaieteurvallen in Guyana een succesvolle zelfmoorpoging ondernomen. Na de wereldpopulaire toeristische attractie zaterdag samen met een groep buitenlandse toeristen te hebben bezocht, rende de 22-jarige Roshinee Pagwah terug en sprong van de rotsen in de waterval. read on…

Kwestie Suralco bijzaak tijdens mijnbouwconferentie

door Ivan Cairo

Paramaribo – Het mogelijke vertrek van bauxietmaatschappij Suralco uit Suriname is een toevallige bijzaak die momenteel opspeelt. Een interne aangelegenheid van het land die de regering niet gaat bespreken in internationaal verband tijdens de mijnbouwconferentie die komende week hier wordt gehouden. Dat zegt Jim Hok, de minister van Natuurlijke Hulpbronnen aan de vooravond van de Surimep-conferentie. read on…

RSF blij met vorderingen onderzoek moord Haïtiaanse journalist

door Ivan Cairo

 Paramaribo – De organisatie Journalisten Zonder Grenzen (RSF) zegt zeer ingenomen te zijn met de justitiële aanklacht tegen negen verdachten in het onderzoek naar de moord op de Haitiaanse journalist en directeur-eigenaar van Radio Haiti Inter, Jean Dominique. Hij kwam in april 2000 samen met de bewaker van zijn radiostation om het leven bij een moordaanslag.
De in 2000 vermoorde directeur-eigenaar van Radio Haïti
Inter en journalist, Jean Dominique. 
Foto: rapadoo.com
Vrijdag deponeerde een onderzoeksrechter zijn strafdossier bij het gerechtshof op Haiti. In het dossier komt naar voren dat voormalig president Jean-Bertrand Aristide opdracht had gegeven tot de moord op Dominique. De uiteindelijke opdracht zou zijn gegeven door een van zijn naaste medewerkers en senator destijds Myrlande Pavert.
RSF zegt met gemengde gevoelens het bericht over de instaatvanbeschuldigingstelling tegen de negen verdachten te hebben ontvangen. “We verwelkomen deze belangrijke stap, een die evenwel onverwacht kwam na zoveel jaren van stilstand en straffeloosheid in een zaak die door zeven opeenvolgende onderzoeksrechters werd onderzocht”, stelt de persvrijheidswaakhond.
Het strafonderzoek werd op 8 mei 2013 heropend toen Aristide als getuige werd gehoord. RSF is van mening dat nu grondig moet worden nagegaan wie waarvoor verantwoordelijk was bij deze moord. “De waarheid moet eindelijk boven tafel, 14 jaar na de moord op Dominique”, zegt RSF. Evenals andere journalistenorganisaties vindt RSF dat er alles aan gedaan moet worden om de ex-senator en hoofdverdachte op Haiti te berechten. Ze woont momenteel in de VS. RSF hoopt dat Washington zal meewerken aan haar uitlevering aan Haiti.
[uit de Ware Tijd, 20/01/2014]

‘Een kankantrie, een kolos is heengegaan’

Leo Morpurgo

door Ivan Cairo en Ewout Lamé

Paramaribo – Met het overlijden van oud-journalist en ex-hoofdredacteur van de Ware Tijd, Leo Morpurgo, is een groot Surinamer, “een kankantrie” heengegaan. In zijn werk streefde hij naar perfectie, hij was scherpzinnig en praatte politieke gezagsdragers niet naar de mond. Dat werd hem niet altijd in dank afgenomen. “Ik moét het volk vertellen dat je de verkiezingsbeloften niet nakomt”, zou hij toenmalige premier Jules Sedney begin jaren zeventig hebben toegevoegd, toen die opmerkte dat de Ware Tijd zijn kabinet te hard aanpakte in haar kolommen.
Icoon
Collega-hoofdredacteur George Findlay van dagblad De West noemt Morpurgo ook een voorbeeld voor journalisten. “Iemand van de oude garde, bij wie velen te raad gingen.” Findlay roemt de wijze waarop Morpurgo zich voor de Ware Tijd heeft ingezet, vooral tijdens de dictatuur. “Er is hem toen fysiek geweld aangedaan. Als je als oudere journalist wordt geslagen, is dat een groot dieptepunt”, aldus Findlay. Findlay’s krant De West mocht anderhalf jaar niet verschijnen. Volgens de journalist had Morpurgo geen andere keus dan mee te werken met de censuur. “De militairen waren oppermachtig, er waren net journalisten vermoord (op 8 december 1982…red). Niemand zou het in zijn hoofd halen om te zeggen: ik doe het niet.”
Chas Mijnals
“Dit is één van de iconen, één van de laatsten die er is. Een kankantrie, een kolos is heengegaan”, zegt Chas Mijnals, toenmalig lid van de Nationale Militaire Raad (NMR) die aantrad na de militaire staatsgreep van 25 februari 1980. “Deze man heeft zoveel betekend voor het land en de media met zijn objectieve verslaggeving. Ik had heel veel respect en waardering voor hem, ook al was ik het niet altijd met hem eens. Hij was eerlijk en hard, wat hij zei daar stond hij achter”, herinnert Mijnals die destijds vaker door Morpurgo is geïnterviewd.
“Hij was bepaald niet zachtzinnig. Hij was scherp in zijn mening en ik denk dat hij daardoor grote invloed heeft gehad op journalisten en met recht de nestor onder de Surinaamse journalisten wordt genoemd”, voegt de ex-militair eraan toe. Mijnals geeft verder aan, dat Morpurgo altijd goed beslagen ten ijs naar een interview kwam en zich niet met een kluitje in het riet liet wegsturen. “Zijn rust was iets wat altijd opviel. Hij nam geen genoegen met ‘ja’ en ‘nee’ en ook niet met langdradige verklaringen die nietszeggend waren. Hij was een journalist van formaat.”
Voorbeeldfiguur
De Nederlandse journalist Hans Buddingh’, auteur van Geschiedenis van Suriname, leerde Morpurgo in 1979 kennen. “Ik was koud een maand journalist toen ik op reportage aankwam in Suriname”, vertelt Buddingh’. “Ik ben bij Leo langs geweest en hij heeft mij zeer geduldig alle ingewikkeldheden van Suriname uitgelegd.” De twee bleven in contact; nog vorig jaar bood Buddingh’ aan Morpurgo de laatste druk van zijn geschiedenisboek aan. “Hij kwam toen breekbaar, maar nog heel vitaal over.”
Buddingh’ noemt Morpurgo een voorbeeld voor jonge generaties Surinamers. “Veel mensen staan er niet bij stil, maar Morpurgo was de eerste die met de Ware Tijd aan journalistiek deed die echt onafhankelijk was, los van zakelijke of politieke belangen.” De bewondering van de NRC-journalist voor Morpurgo groeide met de jaren alleen maar. De periode na de decembermoorden, waarbij de Ware Tijd door de militaire machthebbers onder censuur werd geplaatst, was “een gruwel” voor Morpurgo. “Iedereen wist dat de krant werd gevuld met propagandaberichten. Alleen om zijn medewerkers in die moeilijke tijd niet brodeloos te maken, bleef Morpurgo de krant uitgeven.” Toch bleef hij zijn persoonlijke integriteit behouden, “in een tijd waarin er journalisten waren die zichzelf zagen als propagandisten van een zogenaamde revolutie.”
In de jaren tachtig en negentig droeg Morpurgo als correspondent bij aan NRC Handelsblad. “We waren daar erg blij mee, hij deed secuur en met veel details verslag van de herdemocratisering van Suriname.” Morpurgo bleef de Surinaamse pers kritisch volgen, ook na zijn vertrek als hoofdredacteur in 1996. “Leo was ingenomen met een aantal kritische columnisten van de Ware Tijd“, herinnert Buddingh’ zich van hun laatste gesprek, “al vond hij dat het hoofdredactioneel commentaar wel wat scherper kon.” Want dat was zijn missie: machthebbers prikkelen en feiten onthullen.
Te weinig geraadpleegd
Ook Imro Themen, vaker betiteld als één van de censoren op de redactie van de Ware Tijd tijdens de militaire dictatuur, zegt enorm veel te hebben geleerd van Morpurgo. Hij ontkent overigens met klem ooit als censor te hebben gefungeerd. Vanwege een familieband met toenmalig directeur Tjon A Kiet kwam hij vanaf de jaren zeventig regelmatig over de vloer en als kunst- en cultuurrecensist [bedoeld is: recensent – red. CU] en columnist leverde hij ook bijdragen aan de krant. “Mensen houden ervan om te stigmatiseren”, benadrukt Themen. “We verliezen een heel belangrijke persoon. Hij was een eerlijk mens met veel kennis. Een man die in wezen veel te weinig is benaderd om zijn kennis en kunde met anderen te delen”, zegt Themen. Volgens hem had Morpurgo met zijn ruime ervaring en kennis een grote bijdrage kunnen leveren aan het opzetten van een mediaraad in Suriname. De perfectie in zijn werk was onnavolgbaar. “Hij maakte zelden een taalfout”, weet de vroegere columnist.
Hij zegt weleens in de clinch te zijn geraakt met de hoofdredacteur. Soms vond Morpurgo dat hij in zijn column ‘Ook een stem’ te kritisch was naar bepaalde politieke organisaties. “We hebben nooit ruzie gehad, maar er waren wel momenten waarop hij vond dat ik te scherp was.” Ook had hij een meningsverschil met Morpurgo nadat een kunstenaar zijn beklag had gedaan bij de hoofdredacteur omdat Themen hem in een recensie te zwaar had aangepakt. “Kan je een volgende keer een beetje rekening houden met die man”, zou de hoofdredacteur toen gevraagd hebben.
[uit de Ware Tijd, 31/10/2013]

Leo Morpurgo overleden

Leo Morpurgo, de nestor van de van de Surinaamse journalistiek is niet meer. Foto: dWT Archief
door Ivan Cairo
Paramaribo – Leo ‘Moppie’ Morpurgo, oud-hoofdredacteur van de Ware Tijd is dinsdagmiddag in het ziekenhuis na een kortstondig ziekbed op 89-jarige leeftijd overleden. De Ware Tijd heeft de wens van de familie aan de pers gerespecteerd om dit bericht niet vóór zes uur woensdagavond te publiceren.
Morpurgo trad in januari 1961 in dienst als hoofdredacteur en bleef in deze functie tot 1996 toen hij de redactionele leiding van deze krant overdroeg aan Nita Ramcharan.
Na zijn terugtrekking uit het openbare leven sukkelde Morpurgo met zijn gezondheid en was hij slecht ter been. Desondanks bleef hij de Ware Tijd volgen. In 1993 kwam hij in aanmerking voor de eerste Rotary Vocational Excellence Award.
Morpurgo begon zijn journalistieke loopbaan in 1943 bij Het Nieuws, een dagblad dat door zijn vader Alfred Morpurgo werd uitgegeven. Leo maakte zijn rechtenstudie niet af en ontwikkelde zich verder door zelfstudie in de journalistiek. Jarenlang was hij correspondent voor persbureau Associated Press en de Nederlandse krant NRC Handelsblad.
Samen met Jozef Slagveer richtte hij in 1973 de Surinaamse Journalisten Kring (SJK) op waar hij ook voorzitter van is geweest. Het diepste punt in zijn journalistieke carrière vormde de censuur van december 1982 tot mei 1984 tijdens de militaire dictatuur. De Ware Tijd was in die periode de enige krant die van het militair gezag onder leiding van bevelhebber Desi Bouterse mocht verschijnen. Vanwege zijn kritische houding kwam hij vaker in aanvaring met de militaire machthebbers.
In die periode wist hij ook met kunst en vliegwerk ervoor te zorgen dat de krant elke dag werd uitgegeven. Toch kon hij niet voorkomen dat door een enorme schaarste aan deviezen de Ware Tijd dertien keer dichtging, omdat het bedrijf niet over de deviezen kon beschikken om papier te importeren.
[uit de Ware Tijd, 30/10/2013]
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter