blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Cairo Edgar

‘Laat ze me mars eten’

Over Edgar Cairo’s Kollektieve schuld

door Rasit Elibol

Na het lezen van het werk van Edgar Cairo (1948-2000) kun je maar één ding concluderen: Nederland was nog niet klaar voor een schrijver als hij, met zijn eigen taal, zijn eigen woorden, zijn eigen vertelstructuren. Een Afro-Surinaamse man die vond dat de kolonisator geen alleenrecht had op de taal en dat de eigen taal niet onder mocht sneeuwen. In een interview zei hij: ‘Je ziet tegenwoordig veel mensen die een verwaterd Surinaams praten, met Nederlands als passe-partout. Ik kan daar niet goed tegen. Als je Surinaams praat, moet je het goed doen met de gedachte in je hoofd dat je vroeger je moedertaal niet mócht praten. Taal is niet zomaar taal.’

read on…

Van de kust van Guinea naar de Brandaris op Bonaire, met een Caraïbisch poëziealbum

door Klaas de Groot

De kolossale verzameling Album van de Caraïbische poëzie, samengesteld en geredigeerd door Michiel van Kempen en Bert Paasman, is solide gegrondvest. Het boek heeft een voorwoord van Noraly Beyer en een inleiding, een indeling in 12 thema’s, bronnenlijsten, een register, veel voetnoten en vertalingen. Het boek oogt  als een bloemlezing, dat is het gedeeltelijk; maar het is een echt poëziealbum, want er staat ook  niet eerder gepubliceerd werk in.

read on…

Het Album van de Caraïbische poëzie: dwars en geketend

Onrust tekent het Album van de Caraïbische poëzie, een bloemlezing met vier eeuwen verzen uit de voormalige Nederlandse West: Suriname en zes eilanden in de Caraïben. De ontwrichtende invloed van de slavernij is alom voelbaar in deze diverse bundel, van de gedichten van Shrinivási en Radna Fabias tot de rapnummers van Typhoon, en van de volkse liedjes tot de reclameteksten.

read on…

Cindy Kerseborn

door Abram de Swaan

Marijke Annemarie Juliënne Kerseborn, in Nederland ‘Cindy’ voor de meesten, werd op 26 december 1956 geboren in Paramaribo in de legendarische wijk Freemangron waar veel nabestaanden woonden van de mensen die nog voor de afschaffing van de slavernij waren vrijgekocht of vrijgemaakt en ook heel wat nakomelingen van de redi musu, huursoldaten die werden uitgestuurd om vluchtelingen van de plantages op te sporen.

read on…

Anton de Kom: Anangsieh tories

door Jerry Dewnarain

Op 22 februari 2022 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact Anangsieh tories. Verhalen van de spin uit Suriname. De Anton de Kom Stichting maakte samen met Uitgeverij AtlasContact een niet voor de handel bestemde uitgave van Ba Anangsieh, verhaaltjes van de spin uit Suriname met twee ‘eigen vertelsels’. Deze verhalen zijn opgetekend door Anton de Kom zelf en zijn geïnspireerd op de verhalen van de gewiekste spin Anansie die zijn grootmoeder vertelde. De Kom zegt zelf over de verhalen: ‘Deze verhaaltjes zijn van mijn land. Ik ben in Suriname geboren. Het land van de eeuwige zonneschijn. A. de Kom.’

read on…

Publieke intellectuelen: Edgar Cairo

*** Uitgesteld tot 22 maart ***

In deze editie van Publieke Intellectuelen buigen auteur Stephan Sanders en Groene-redacteur Rasit Elibol zich over het werk van de Surinaamse schrijver Edgar Cairo.

read on…

Het nieuwe lezen en de vernieuwing van het leesonderwijs in een post-koloniale wereld

door Michiel van Kempen

Als literatuur altijd in beweging is, dan volgt daaruit dat literatuurgeschiedenis en literatuuronderwijs ook altijd meebewegen. Dat is ook altijd zo geweest. Het denken over literatuuronderwijs lijkt op dit moment hevig in beweging te zijn, maar dat is op zich niet zo uniek. Ook dat dat denken mede ingegeven wordt door de vrees voor ‘ontlezing’ is op zich niet zo uniek: inherent aan literatuuronderwijs is de doelstelling om diegenen die niet lezen te bewegen om boeken ter hand te nemen. Voor wat betreft het literatuuronderwijs in het Nederlands is wel een nieuw element dat de literatuur van de voormalige Nederlandse koloniën en als ‘afgeleide’ daarvan de migrantenliteratuur bijzondere aandacht vraagt.

read on…

Edgar Cairo – Nyuntenkrioro/ Kind van een nieuw getij

Nyuntenkrioro

san a liba sondro syoro, syoro sondro yu,
mi moi pramisiwan, di no ben doro?
a datmek’ mi anga yu prakseri, ben de tu.

a ondro neti f’ leigi odo sondro nofo, pran!:
wan sper sper ondrofeni lai en tru
fu tya kruya’ g’ a kawnaliba, gwe go lani.

mek’ un no go, mek’ un tan tai tori nain’
wi ati. yu na mi watra! mi na yu goron!
dan fa kruya’ kan lolo, sondro fu wi frudu?

nyuntenkrioro! ten, na so a e par en boto go
pe kondre sa keba nanga na syoro, kari se;
dape so libi tuka k’ba, e genti lobi f’ doro!

[Sranantongo]

read on…

Koloniale literatuur herlezen: ‘Om te weten waar je naartoe gaat, moet je weten waar je vandaan komt’

door Elien Spillebeen

Dat het een andere tijd was, toen de literatuur verscheen die we vandaag koloniaal noemen. Verbannen of verketteren hoeft niet, maar veel boeken kunnen wel context en nieuwe lezersperspectieven gebruiken. Dat is precies wat twee nieuwe essaybundels, een Nederlandse en een Vlaamse, beogen. Ze geven een zwarte tegenstem aan vooral witte koloniale verhalen.

read on…

Ziende, maar op de tast

Een verhaal dat 123 jaar wil overbruggen

door Michiel van Kempen

1.
Dit verhaal begint heel eenvoudig. Ik zit aan de ontbijttafel en kijk naar mijn zoontje. Hij eet zijn boterham niet op, hij houdt zijn hoofd stil en kijkt de tuin in, maar zijn ogen zien niets. Nu zou ik hem kunnen vragen wat er in hem omgaat en hij kan daarvan een heel beperkte weergave in woorden geven. Maar wat er precies in dat hoofd is omgegaan zal ik nooit weten. Hij droomt met open ogen en een droom kan nooit exact genoeg worden naverteld. Ik kan een hersenscan van hem laten maken, maar de print van zijn hersenstructuur zal me niet de informatie opleveren om hem te begrijpen. Hij draagt bovendien mijn genen niet. Hij is volledig soeverein – als ik er maar om denk dat hij op tijd eet.
‘Denk je aan je boterham? We moeten zo weg.’

read on…
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter