blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Broek Aart G.

Zwarte Piet óf de weg naar Noord-Koreaanse harmonie

door Aart G. Broek

Gebrek aan tolerantie maakt de anti-Zwarte Piet activisten tot potentiële dictators. Hun acties en uitlatingen vernederen etnische groepen, verscherpen racisme en gaan schaamtevolle confrontaties met eigen discriminatie gewiekst uit de weg.

read on…

Herman de Man : pleitbezorger eilandelijke volkskunst

door Aart G. Broek

Op 14 november 1946 verongelukte de auteur en journalist Herman de Man. Hij was passagier van het vliegtuig dat op Schiphol een noodlottige landing maakte. Ruim een jaar voor zijn dood was hij uit Curaçao teruggekeerd. Daar had hij nog geen twee jaar de leiding over de Curaçaosche Radio Omroep (Curom) gehad. read on…

Maryse Condé geeft zwarte identiteit een menselijk gezicht

door Aart G. Broek

Dit jaar werd de Nobelprijs voor Literatuur niet uitgereikt. Als alternatief werd een respectabele prijs in het leven geroepen: the New Academy Prize for Literature. Deze prijs werd toegekend aan de Afro-Caribische Maryse Condé, geboren op Guadeloupe in 1937. Condé is een weldaad voor de Cariben én de rest van de wereld. read on…

Het schrijversleven van Boeli van Leeuwen

door Aart G. Broek

“Met een enkele lezer ben ik niet tevreden” laat Boeli van Leeuwen mij weten in een gesprek over zijn schrijverschap op Curaçao. Zijn geboortegrond ligt zo’n 8000 kilometer van het moederland en vormt niettemin een onversneden deel van het Koninkrijk der Nederlanden. read on…

Integratie naar gelijkwaardige Koninkrijksrelaties

Het Nederlandse bestuur heeft vooralsnog verzuimd om daadwerkelijk gemeenten van de Caribische eilanden te maken en onthield hen hun juiste plaats in het Nederlandse staatsbestel.

door Aart G. Broek en Jan Wijenberg read on…

Die zonder zonde is

Vóór Chris Engels aan zijn indrukwekkende carrière op het eiland kon beginnen, werd hij er bijna afgestuurd.

door Aart G. Broek

Christiaan Joseph Hendrikus Engels werd op 19 november 1907 in Rotterdam geboren. Na zijn studie medicijnen in Leiden vertrok hij in 1936 naar Curaçao, waar hij zich in 1939 definitief vestigde en op 20 december 1980 door een verkeersongeluk overleed. Engels behoort – in de woorden van de Posterijen Nederlandse Antillen – tot de `Personen die zich voor de Antilliaanse gemeenschap verdienstelijk hebben gemaakt`. De Posterijen wijdden in 1996 een postzegel aan Engels in een jaarlijkse serie `lokale persoonlijkheden`. read on…

De noodzaak van nuancering in koninkrijksverband

door Aart G. Broek

De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Stef Blok, behartigt formeel ook de belangen van Aruba, Sint-Maarten en Curaçao. Zijn recente uitspraken over de uitgesproken moeizame verhoudingen tussen etnische groepen, wereldwijd, noodzaakten hem onder meer zijn verontschuldigingen aan te bieden aan deze autonome landen in de Caraïben. read on…

Dodelijke overrompeling van het Waterfort, Curaçao

door Aart G. Broek

Jacob Marcusse werd op 15 oktober 1900 geboren op Zuid-Beveland, een eiland in de Nederlandse provincie Zeeland. Hij overleed in het Sint-Elisabeth ziekenhuis in Otrobanda, Willemstad, vroeg in de middag van 10 juni 1929. Marcusse raakte dodelijk gewond bij de overrompeling van het waterfort ‘door een bende zwaar gewapende Venezolanen onder aanvoering van den hoofdman Urbina’. read on…

Meer aandacht voor Medardo de Marchena

door Aart G. Broek

Vijftig jaar geleden,  op 15 mei 1968, overleed Pedro Pablo Medardo de Marchena. Deze schrijver van uitdagend kritische teksten verdient aandacht. Een samenleving vaart wel bij tegenspraak. Het is nog wachten op een uitgave van zijn verzamelde teksten. read on…

De flonkering van het Papiamentu

De rubriek Herlezen vraagt aandacht voor boeken die langer geleden zijn verschenen en de moeite van het herlezen waard zijn. Suggesties? Laat het ons weten via ons emailadres.Vandaag een stuk over De kleur van mijn eiland van Aart G. Broek, Sidney M. Joubert en Lucille Berry-Haseth uit 2006.

 

door Michiel van Kempen

‘Voor degenen die de echte tambú gekend hebben, moet het een trieste zaak zijn de hedendaagse tambú te zien opvoeren door de jonge folkloristische groepen. Een tambú waar de man nu constant met opgeheven armen achter de vrouw aandanst totdat hij haar zo dicht nadert, dat zij hem een kontstoot geeft.’ Dat schreef de Curaçaose dichter Elis Juliana in 1983. Hij had het over de bekendste traditionele dans van de Nederlandse Antillen, maar het citaat geeft de hele ontwikkelingsproblematiek van de Antillen in een notendop: van de taal (het Papiamentu), van de cultuur in brede zin, van de hele samenlevingsvorm van de drie Benedenwindse eilanden Aruba, Bonaire en Curaçao. Waar komen wij vandaan? wat kennen wij van die traditie?, wat is ervan overgebleven?, wat geven we op als we als minuscule samenlevingen meegaan in de vaart der grote volkeren? Hoe verhoudt zich de eilandelijke cultuur tot de Nederlandstalige van het Koninkrijk der Nederlanden en de machtige Spaanstalige van het nabijgelegen Zuid-Amerikaanse continent? Het zijn altijd kernvragen geweest van de Benedenwinders en nu, anno 2006, op de drempel van nieuwe belangrijke staatkundige hervormingen, zijn die vragen niet minder klemmend dan ooit ervoor. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter