blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Brave Iwan

De la Parra Dynastie

door Iwan Brave


‘De basis van alles is toch mijn Surinamer-zijn. Als ik geen Surinamer
zou zijn geweest, zou ik een heel andere Pim de la Parra zijn.’

read on…

Jules Sedney (1922-2020): Het verleden van een toekomstgericht mens

Een zeer partieel In memoriam

door Walter Lotens

Personen die bijna een eeuw leven zijn eerder een uitzondering in dit ondermaanse. Als zij dan ook nog eens een niet onbelangrijke plaats hebben ingenomen in het maatschappelijk leven van hun tijd én van hun land dan behoren zij helemaal tot die boeiende mensensoort die doorgaans witte raven worden genoemd. Jules Sedney was in mijn ogen zo’n bijzonder specimen.

read on…

Sewcharan in boek: Nog ver van een waarachtige democratie

Gerold Sewcharan – jurist tevens voorzitter van de Partij voor Recht en Ontwikkeling (PRO) – presenteert vrijdag het boekwerk Nog ver van een waarachtige democratie. Hierin wordt een politieke en staatsrechtelijke beschouwing van de Republiek Suriname gegeven. Dit boek heeft Sewcharan samen met journalist Iwan Brave geschreven. 

read on…

Meredith Helstone hoofdredacteur de Ware Tijd af

Meredith Helstone is vanaf 9 juli officieel geen hoofdredacteur meer van de Ware Tijd. Al geruime tijd was er informatie dat ze het veld moest ruimen voor Iwan Brave, lid van de raad van commissarissen bij het bedrijf. Helstone heeft ontslag genomen en is nu met verlof. read on…

Principieel levenslange zelfballingschap

door Iwan Brave

Wilfred Lionarons (89), pionier van de Surinaamse radiojournalistiek en het vrije woord, overleed 2 mei. Daarmee kwam een eind aan bijna 33 jaar zelfballingschap. Op 8 december 1982 verloor Lionarons vrienden, collega’s en zijn land. Hij ontsprong de macabere dans. Zaterdag was in Maastricht, Nederland het afscheid van een vlijmscherpe polemist. “Op alles had hij kritiek.” read on…

Historische kalender als ‘inspiratiebron’

Mediaduizendpoot Luciën Karg (59) heeft een kalender uitgebracht met ruim vijfhonderd historische feiten. “Wat we uit de boeken hebben geleerd, is vanuit een Nederlandse visie. Maar van wat Surinamers zelf gedaan hebben, kwam niet echt in de boeken voor.” Zijn historische kalender moet eyeopener en ‘inspiratiebron’ zijn. read on…

SIMUD over huiselijk geweld

SIMUD organiseert een voorlichtingsavond over huiselijk geweld.

Stichting SIMUD organiseert voor de buurtbewoners een interactieve voorlichtingsavond over huiselijk geweld, met bruikbare tips & advies! read on…

Brokstukken

door Iwan Brave

De ramp met vlucht MH17 heeft veel losgemaakt. Ook de discussie of een westers leven meer waard is. De Nederlandse Anti-Zwarte Pietactivist Quinsy Gario twitterde: ‘White lives matter more than brown ones… Premier Rutte is diep geschokt over vlucht #MH17’. Gario heeft het geweten.

De journalistieke bloedhond De Telegraaf beet ferm toe: ‘Quinsy Gario heeft geen respect voor slachtoffers’. read on…

Ambassadeur Kanhai mishandelt ex-partner

Aashna Kanhai
De Surinaamse ambassadeur gestationeerd in India, Aashna Kanhai, heeft zich op donderdag 23 januari schuldig gemaakt aan mishandeling in het openbaar. Het slachtoffer, tevens ex-vriend O.A., deed aangifte bij de politie ter zake mishandeling en belaging.
[uit Dagblad Suriname, 25-01-2014]
Mindshift
door  Iwan Brave
Ashna Kanhai benoemd en beëdigd tot ambassadeur in India. Ashna, dochter van Irvin, advocaat van de duivel, die het ‘8 decemberproces’ zo potsierlijk mogelijk loopt te rekken ten faveure van president Bouterse, hoofdverdachte maar altijd grote afwezige in het proces. Wat een inteeltbenoeming. En dan verwijt Bouterse zijn coalitiegenoten dat ze niet in staat zijn een bepaalde ‘mindshift’ te maken.
Wat is dan die mindshift? vraag je je in gemoede af. Leuke meid hoor die Ashna en ongetwijfeld een verdienstelijke strafpleiter; zo vader zo dochter. Maar wat hebben in godsnaam haar capaciteiten als strafpleiter te maken met een diplomatieke topfunctie in India? Wat hebben wij, puur zakelijk bekeken, in godsnaam in India te zoeken? Hier is duidelijk sprake van een snoeppost. Net als de ambassadepost in Jakarta, die is vergeven aan Amina Pardi, levenspartner van Paul Somohardjo. Lekkere jaren eng etnisch snoepen op rekening van de toch al uitgeknepen Surinaamse belastingbetaler.
En laat me meteen er achteraan gooien: een Surinaamse ambassade in Ghana zou eveneens vergooid geld zijn. Alleen maar omwille van cultureel emotionele symboliek. Als klein land moet Suriname spaarzaam zijn en is een ambassade pas interessant als je significant economisch of personenverkeer hebt met dat land. Of als je echt visiebeleid erop loslaat. Dan hebben we het niet over dat clichépraatje dat India een afzetmarkt van ruim één miljard zielen vertegenwoordigt. Dat zijn van die ‘potentie’-verhalen waarvan we al dertien in een dozijn hebben. Ik vrees dat Suriname eerder overspoeld zal worden met vele malen goedkopere producten uit India. Zoals we nu overspoeld worden met inferieure Chinese en Braziliaanse makelij. Suriname doet er beter aan eerst zelf binnenlandse productie goed op gang te krijgen.
Het feit alleen al dat je de vrouw van je coalitiegenoot bombardeert tot ambassadeur en nu de dochter van je vrijpleiter, zegt genoeg over hoe weinig serieus we onze kansen moeten zien op die miljardenmarkten. We gaan er hooguit ons handje ophouden voor een beperkte ‘creditline’. Niet langer bedelen bij de voormalige kolonisator maar elders. Mooie mindshift. Geloof me: wij mogen dan zogenaamd een ‘culturele band’ met die landen hebben, maar andersom ervaren zij het beslist niet zo. En ach, wat zegt ‘diaspora’ in een globaliserende wereld.
Eveneens verspild geld is de peperdure ambassade in Parijs– toe maar; nabij Champs Élysées met uitzicht op de Eiffeltoren en de Arc de Triomphe. Omdat we zogenoemd “meer op hebben met Frankrijk dan met Nederland”, wordt mindgeschift beweerd. En wel vanwege de ruim 500 kilometer grens met Frans-Guyana. Dus zijn we ‘buurland van Frankrijk’. Tuurlijk. Ben blij dat ik niet in Suriname ben opgegroeid, anders zou ik deze BS ook nog voor zoete koek slikken. Ik zie al die Fransen zich wenkbrauwfronsend afvragen: “Sûrinaim, jamais entendu parler, où est-ce?” Ik hoef dit natuurlijk niet te vertalen, neem ik aan, aangezien we zoveel meer met Frankrijk op hebben.
Suriname verbreedt zijn scope, heet het. Ik heb echt te doen met al die mensen die geloven dat we onder Bouterse daadwerkelijk een mindshift ondergaan en dat we ons bevrijden van onze enge koloniale oriëntatie. Al die Surinamers die daar aan de Noordzee zo fel ageren tegen Zwarte Piet, ondergaan een vergelijkbare (des)illusie. ‘Zwarte Piet is racisme’; klinkt niet echt bevrijd. Bovendien een onware stelling. Zwarte Piet is folklore. Heerlijke pepernoten, veel cadeautjes, gebonk op de deur en dat je hart vol verwachting klopt of het allemaal in die ene schoen past. Maak je niet druk; hoe harder je schreeuwt, des te meer je jezelf identificeert met Zwarte Piet en als zodanig etaleert.
Snoepposten en Zwarte Piet: wij Surinamers zijn kampioen in het verkwisten van kapitaal en kostbare energie. Ik ontving van mijn neef via email een ‘petitie tegen Zwarte Pieten-viering’. Ik mailde terug: “Hebben jullie niets beter te doen? Kom Suriname opbouwen.” Met al zijn hebi’s. Maar ja, dat vergt een echte mindshift.
[van de site van Radio Tamara, 22 november 2011]

Het ‘onvrolijke’ verhaal van Slory

door Iwan Brave

.

De documentaire-cd Aan de Waterkant met Michaël Slory, van Nederlandse radiomaakster Rogeria Burgers, opent met vrolijke dwarsfluitnoten van Ronald Snijders, uit ‘Ode aan Eddy Snijders’. Maar de ontboezemingen van Slory zijn verre van vrolijk. “Boos op de wereld, op het land en op al die vrouwen die maar niet met u willen zijn?”, vraagt de interviewster dan ook resumerend aan het einde van de dertig minuten. “Vooral in stamverband en groepsverband wordt er ontzettend gediscrimineerd door de Surinamers zelf”, zijn Slory’s openingswoorden. Daarmee is de toon gezet voor een verhaal over een leven vol afwijzingen en ondergewaardeerd voelen. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter