Vorige week hebben we gezien hoe in 1778 de slaven van Plantage Hanover weigerden werk te verrichten voor de eigenaar, Penard. Hij durfde een verdere confrontatie niet aan en deponeerde een klacht bij het Hof. Hierbij gaf hij aan dat het hem niet zozeer ging om zijn eigen belangen, als wel die van de divisie van Para, en het welzijn van de kolonie. Want ondanks dat Para van weinig belang was ten opzichte van de producten (het was een houtgrond, geen koffie- of suikerplantage), was het wel heel belangrijk het Hof onder ogen te brengen wat het gevolg en de nasleep van een onverhoopte rebellie zou kunnen zijn. Hij raadde het Hof aan dat ‘de jonge en quaade geschootene wortelen bij tijds uit de grond moeten geroeid worden.’ Hij vroeg het Hof op 22 september 1778 om een delegatie naar Hanover te sturen om de zaak te onderzoeken.
Tegenwoordig, als werknemers het niet eens zijn met de werkomstandigheden of het loon, gaan ze in staking. Soms wordt er door de werkgever gezwaaid met ‘no work, no pay’, maar dat was tijdens de slavernij een nietszeggend dreigement, omdat er sowieso geen salaris werd betaald. Toen ging het er anders aan toe. Deze zaak over werkweigering is interessant, omdat we van beide kanten het verhaal te horen krijgen: het perspectief van eigenaar Penard, maar ook het tegenbericht van slaven Jan Baas, Jan Plaisir en Dagon. Een geschiedenis van protest in twee delen.
Van 6 tot en met 9 juni [2023] is op de Interfaculty of Graduate Studies en Research (IGSR) van de Anton de Kom Universiteit een grote internationale conferentie gehouden. De organisatiecommissie onder leiding van dr. Maurits Hassankhan haalde een aantal van 70 internationale sprekers naar Suriname om te discussiëren over de doorwerking van de systemen in het heden. Begrijpelijkerwijs ging hier veel voorbereiding aan vooraf.
Toen Goziëm Frijmersum als 4-jarig kind naar foto’s van zijn overgrootouders keek in een boek van zijn vader Frits, dacht hij altijd dat ze fotomodel waren. Niets is minder waar, weet hij nu. Ze stonden in dat boek omdat ze jaren nadat de slavernij was afgeschaft, in een circustent in Amsterdam tentoon werden gesteld en heel Nederland naar ze kon gaan kijken.
Verschillende archieven over tot slaaf gemaakten en hun nazaten in Suriname en de Nederlandse Antillen zijn opgenomen in het zogenoemde Memory of the World register (MoW-register) van Unesco. Het MoW-register is een lijst met documentair erfgoed dat in 1992 is gestart om het verlies van dat erfgoed tegen te gaan.
Aan de lijst zijn nu archieven uit de collectie van het Nationaal Archief toegevoegd. Ook slavenregisters uit het Nationaal Archief in Suriname en Curaçao zijn opgenomen.
De advocaat van de nabestaanden van de onopgeloste moordaanslag op een amateurband in Rijswijk krijgt – 38 jaar na dato – inzage in geheime politiedossiers.
Na de suggestie uit 2001 om het woord neger uit het woordenboek te schrappen, moet het gebruik ervan nu strafbaar worden gesteld. Enkele belangenorganisaties, waaronder Kick Out Zwarte Piet en Vereniging Antilliaans Netwerk, hebben ‘randvoorwaarden’ opgesteld om excuses van het kabinet over het slavernijverleden te accepteren. Waaronder: het discriminerende woord neger wordt verboden. Inmiddels is de eis overgewaaid naar Suriname, gezien berichten in de lokale pers.
De Raad voor Cultuur buigt zich de komende maanden over de omgang met archieven die gevormd zijn in een koloniale context. Staatssecretaris Uslu van Cultuur en Media (OCW) heeft hierom gevraagd. Het gaat onder andere om archieven en archiefstukken die als gevolg van inbeslagname, roof, oorlogshandelingen of aankoop bij de Nederlandse overheid zijn beland. Naar verwachting is het advies hierover in het voorjaar van 2023 gereed.
Ze haalt er de televisie en kranten mee: dat de Haagse archieven over de Nederlandse bemoeienis met de staatsgreep in Suriname van 1980 en de nasleep daarvan NU open moeten, en niet pas in 2060. Aldus Ananta Khemradj in een nieuwe filmdocumentaire. Maar waar hebben we het in godsnaam over, repliceert onderzoeker Ellen de Vries die veel over de periode publiceerde: die archieven waren al lang in te zien.
Op 4 mei j.l. overleed Evert van Laar, archivaris en surinamist. Evert leerde ik 1968 kennen toen ik werkzaam was op het Kabinet van de Gevolmachtigde Minister van Suriname in Den Haag; hij had geschiedenis gestudeerd in Utrecht en was verbonden aan het Algemeen Rijksarchief.
Coen van Galen van de Radboud Universiteit Nijmegen heeft afgelopen zaterdag een presentatie verzorgd in het Nationaal Archief Suriname (NAS) over het digitaliseren van een historisch databestand van de hele Surinaamse bevolking tussen 1830 en 1950. Er zijn binnen het project ‘historische database van Suriname’ al 80.000 unieke akten ingevoerd en er resten nog 30.000 akten.
door Jeroen Heuvel In 1985 kwam ze voor het eerst naar Curaçao. Was meteen verkocht. Vijftien jaar later heeft ze hier een korte tijd gewoond. In 2011/12 heeft ze Nederlands en communicatie gedoceerd aan de hbo-opleiding Verpleegkunde van New Horizons. Mineke de Vries heeft veel human interestartikelen geschreven voor het Antilliaans Dagblad en de krant Amigoe.
Deze website beoogt geen enkel winstoogmerk. Door middel van de website wil de Werkgroep het publiek kennis laten maken met nieuws uit en over de Caraïbische regio. De Werkgroep neemt daartoe onder meer berichten over van andere sites, zonder dat het ons altijd mogelijk is rechthebbenden vooraf te attenderen op de overname. Mocht iemand bezwaar hebben tegen overname van tekst- of beeldmateriaal, laat ons dit weten, dan verwijderen wij het materiaal.
Reacties op berichten worden alleen geplaatst indien voorzien van voor- en achternaam. Opinies op deze website komen voor rekening van de auteur(s) en zijn niet altijd de opinies van de Werkgroep.
RSS
Facebook
Twitter
