Percussion is my religion
door Mineke de Vries
“Ikzelf, mijn eigen ideeën, meningen, filosofieën en gevoel zijn een onuitputtelijke bron van inspiratie. Dat betekent continu actief aan de slag zijn en blijven uitproberen. Soms mislukt het, jammer, dan is er wel weer iets anders wat je uit zelf kunt halen. Ik hou zoveel van muziek maken, van mijn vak dat het enthousiasme vanzelf komt.” Dat zegt de op Curaçao geboren percussionist Martin Verdonk.
Een percussionist is een slagwerker – buiten de drummer om – in de ruimste zin van het woord. Foto’s © Mineke de Vries
Actief zijn betekent oren en ogen altijd openhouden voor wat om je heen gebeurt. “Ik word vrienden op Facebook met wie mij maar interessant lijkt. Ik kijk filmpjes op YouTube en zie dan zo’n geweldige Cubaanse congaspeler. Wow, dat ga ik meteen proberen na te spelen. Dat wordt het natuurlijk niet, maar het inspireert me wel. Ik stuur hem een vriendschapverzoek en vertel hem dat hij mij inspireert, dat ik een groot fan van hem ben. En op een gegeven moment kijkt hij míjn filmpjes en weet je, over twee dagen ga ik naar hem toe in Scandinavië (hij is gevlucht uit Cuba).” Dat is Verdonk ten voeten uit: durven, lef hebben, erachteraan gaan. “Je moet er wat voor over hebben, gewoon gaan en niet denken o, o, o nu moet ik 700 kilometer rijden.”
Door deze houding beleeft hij veel, wat hem vervolgens vooruit helpt, zowel in de manier van muziek maken maar ook in ideeën. Inspiratie is ook een kwestie van discipline. “Dat heb je ook als je speelt voor publiek, dat moet goed zijn. Die hebben er niks mee te maken dat jij migraine hebt of nierstenen. Ze hebben betaald en willen wat goeds horen. Ik heb ook wel eens dramatische sms-jes gehad net voor een optreden, je moet dan professioneel genoeg zijn om je af te sluiten.”
Ook als hij muziek speelt die niet zijn smaak of stijl is, krijgt hij voldoening uit het spelen zelf: “Het is harmonieus en ik vind het mooi het zo goed mogelijk te doen. En, als het spátgelijk is, geeft me dat voldoening en daarmee heel veel inspiratie.”
Naast activiteit kan ook juist de ‘passiviteit’ hem inspireren. “Wandelen hier bij de Posbank in Arnhem, ik geniet van de stilte, de vogeltjes, het geritsel, sta stil bij mooie paddenstoelen.” Hoe gemakkelijk opladen hem afgaat, het ontladen valt wel veel zwaarder. ”Als ik maar onder hoogspanning bezig blijf, voel ik ook de pijntjes en kwalen niet.” Maar in zijn huisje in Spanje vindt hij toch die rust. “Ik heb dan geen instrumenten bij me, ben stil. Met een versgeperste zelfgeplukte sinaasappel eindeloos dom voor me uitkijken en naar mijn palmboom staren. Dan wil ik het het liefst stil hebben en als ik al naar muziek luister moet het rustig zijn, smooth jazz, easy listening, Anita Baker of zo. Misschien zou klassieke muziek dan goed zijn, maar daar heb ik niks mee.”
In de vorm van een tatoeage draagt hij zijn “percussion as a religion” met zich mee.
“Inspiratie kan bij mij ook komen uit de goedheid van mensen, de onbaatzuchtigheid waarmee ze iets voor anderen doen. Ik baal ervan dat de nadruk wordt gelegd op 50 mensen in een voetbalstadion die rottigheid uithalen, terwijl 39.950 het geweldig hebben gehad. Zo is het met veel dingen, maar ik wil naar die andere kant, de goedheid kijken, dat maakt me blij. Gek hè, ik kan ontzettend genieten van een berichtje in de krant dat een man in het water is gesprongen om een konijntje te redden. Dat zijn mijn inspiratiebronnen!”
Op zijn armen draagt hij in de vorm van tatoeages de inspiratie met zich mee, onder andere twee Cubaanse conga’s met een kruis erbij: “Je moet het zo zien, percussion is my religion.”
RSS
Facebook
Twitter
