Dromen van Holland
Dromen van Holland van Irma Grovell: een roman over hoe onze jonge meiden – onder valse beloftes/voorwaarden – naar Nederland werden geronseld om in de verpleging te werken.
Hier volgt een boekfragment:
Ik keek omhoog in de kamer met het brommende geluid van de tl-verlichting waar ik uitgestrekt lag terwijl mijn onderbuik door mijn kleding heen onder het toeziend oog van mama werd betast. Hij bromde wat. Hij droeg een schone witte jas over zijn ruitjesbroek. Hij liep naar zijn tafel en schreef voor de zoveelste keer een recept uit. Zijn achterovergekamde kuif vertoonde een krul. Hij deed zijn bril af en keek op. We konden vertrekken. Ik liep langzaam naast mama over de veranda van het twee verdiepingen tellende gebouw op de heuvel in de Colony. Hierboven was het lekker koel door de zeebries. Links van dit enorme complex lag de diepblauwe zee die aan deze kant van het eiland ruw was. Bij elk binnenkomende golf sloeg het water zo hard tegen het gesteente dat het water met een enorme kracht omhoog spatte. Af en toe nam de wind fijne druppeltjes mee die verfrissend aanvoelden. In de verte raakte de zee de blauwe hemel met hier en daar een schapenwolkje.
Voor mij lagen voor zover ik vanaf deze hoogte kon kijken witte huizen met veel groene bomen en bloeiende planten. In de verte ver boven de gebouwen stond een eenzame vuurtoren. Hier waren mama en ik op het zuiden van het eiland. De lange pijpen van de olieraffinaderij lieten donkere wolkjes met vuur vrij. De wind joeg ze overzee. We gingen de trap af. Over de smalle stoep volgde ik mama naar de enige halte in de buurt van het ziekenhuis. We moesten bij de halte wachten op een bus, taxi of bekende die zou stoppen om ons een lift te geven naar San Nicolas. Heen hoefden we
Te bestellen bij bookishplaza
RSS
Facebook
Twitter
