blog | werkgroep caraïbische letteren

Cultuur Top Vijf 2013 Werkgroep (3)

Het eind van het volle jaar 2013 zit er bijna op. Caraïbisch Uitzicht vroeg alle leden van het Bestuur, de Adviesraad van de Werkgroep Caraïbische Letteren en de mensen die dit jaar een opdracht kregen om hun top-vijf van culturele evenementen die zij het afgelopen jaar hebben bijgewoond of de beste boeken die zij lazen. Vandaag de derde aflevering: componist René Samson, die in opdracht Cultuurtuin kawina schreef.

1.

Tsjechov – Verhalen 1894/1903 (van Oorschot deel V)

Over Tsjechov kunnen we kort zijn. Hij is de ongeslagen meester van het niet-beoordelend observeren van zijn medemens in al diens klein- en grootheid. In kleine vignetten openbaart Tsjechov werelden van leed, onnozelheid, opgeblazenheid en verslagenheid aan ons. Wie wil weten hoe de wereld in elkaar steekt hoeft niet verder te zoeken.
2.
Karen Joy Fowler – We are all completely besides ourselves (roman).
Ik had nooit eerder iets gelezen van Karen Fowler. Het is een verhaal dat vele kanten uitwaaiert. De hoofdpersonen zijn jonge mensen die in de illegaliteit van de Dieren Bevrijdingsbeweging terecht komen. Op zichzelf is dat een club die mijn sympathie absoluut niet heeft. Ik vond het bijzonder dat de schrijfster erin slaagde mij “in te pakken” ondanks mijn antipathie voor de activiteiten van de hoofdpersonen.
3.
Dave Eggers – The Circle (roman).
In The Circle beschrijft Dave Eggers een bedrijf dat als twee druppels water lijkt op het huidige Google, maar dan over een jaar of twintig, dertig. Begrippen als privacy hebben hun betekenis totaal verloren. “Transparantie” is de nieuwe godsdienst. Het niet-uiten van een gedachte of gevoel wordt gezien als een vorm van diefstal. Rond deze thema’s creëert Eggers een volmaakte dystopie. Ik kreeg het Spaans benauwd van het lezen van dit boek.
4.

Morton Feldman – Rothko’s Chapel (voor koor, altviool en ensemble).
Ik zette de CD met Morton Feldman’s Rothko Chapel op en had bij de eerste toon al letterlijk het gevoel alsof er een zware last van mijn schouders werd weggenomen. Over het algemeen sta ik zeer sceptisch tegenover de rage van de nieuwe spiritualiteit in de hedendaagse gecomponeerde muziek: Pärt, Gorecki, Joep Franssens ….. sorry, aan mij is het allemaal niet besteed. Bij Feldman had ik het gevoel dat ik binnengevoerd werd in een wereld waar ik wel wilde zijn: een plek waar ’t gaat om de wezenlijke dingen van het leven.
5.
Lezing over laat-19de-eeuwse muzikale uitvoeringspraktijken.
Laat-19de-eeuwse muzikale uitvoeringspraktijken. Ik ken ze: de mensen die niet moe worden te herhalen dat moderne uitvoerende musici allemaal één pot nat zijn, allemaal technocraten die zonder enige bezieling spelen en alleen maar uit zijn op technische perfectie en verder niets. Heel vermoeiend! Op het genoemde symposium in het Geelvinckmuseum werden oude opnames (wasrollen, pianolarollen enz. uit het einde van de 19de of het begin van de 20ste eeuw) vergeleken met moderne opnames van hetzelfde stuk. Ik werd (net als bij Feldman) meteen al bij de eerste noot overspoeld door emoties: dit was inderdaad een totaal andere wereld dan de onze: één waar de inzet bij het musiceren inderdaad van veel persoonlijker aard was dan in onze wereld. Ik voel me niet bekeerd tot het “Romanticisme” maar toch wel voldoende geïnspireerd om op verder onderzoek uit te gaan.
6.
Uitreiking van de Nobelprijs Chemie 2013 aan Karplus, Levitt en Warshel voor hun werk aan numerieke simulatie van moleculaire dynamica.
Nobelprijs Chemie 2013. Ik heb me altijd beroemd op mijn fijne neus voor het maken van foute keuzes; zo ook in mijn beroepsleven. Tijdens mijn studie Chemie had ik het best naar mijn zin maar ik was ervan overtuigd dat in de onderwerpen waar ik me mee bezig hield, alles wat echt belangrijk was al vijftig jaar geleden was gedaan. Mijn collega’s en ik waren veroordeeld tot het berekenen van de 17de decimaal achter de komma; althans, dat dacht ik toen. In de kamer naast mij zaten drie slimme boys te werken aan dingen waarvan ze in al hun publicaties beweerden dat het revolutionaire nieuwe vergezichten zou openen. Ik geloofde geen moer van hun claims en beschuldigde ze van vrome leugens. Dit jaar hebben ze de Nobelprijs gekregen. Als de heren van het Nobelcomité niet hebben zitten pitten, is dus bewezen dat ik daverend ongelijk had met mijn vroegere scepsis: niet alleen een goede neus voor foute keuzes, maar ook al voor foute oordelen.
Hoe zit het dan met mijn rekenvaardigheid? De Werkgroep had me om mijn culturele top-vijf gevraagd,  en ik kom aankakken met zes dingen. De vraag is of wetenschap in dezelfde categorie thuis hoort als de Schone Kunsten. Laat ik daar dit op zeggen: wat mij in de eerste plaats in de Natuurwetenschap interesseert, is niet of ze Nuttig is of Waar, maar vooral of ze Mooi is. Conclusie: ik heb zes in plaats van vijf items in de categorie Schone Kunsten opgevoerd en moet dus terug naar de lagere school voor rekenles.
on 17.12.2013 at 22:49
Tags:

Your comment please...

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter