blog | werkgroep caraïbische letteren
Categorie: [Auto]biografie & egoducumenten

Van oorlogsdagboek Miep Diesel tot ooggetuigen koloniaal verleden

Op 27 maart vond in een uitverkocht Casa Casla in Almere een avond van Stichting Miep Diesel plaats over ego-documenten ten tijde van het slavernijverleden. Na een welkomstwoord van voorzitter Hilde van Garderen ging boekhistoricus Garrelt Verhoeven (ook bestuurslid van de stichting) in gesprek met historicus Karwan Fatah-Black over zijn boek Ooggetuigen van de Nederlandse Slavernij. Brieven en dagboeken van zowel tot slaaf gemaakten als slavenhouders en talrijke andere historische documenten in dit boek bieden een ander perspectief op het Nederlandse slavernijverleden.

lees verder…

De geheime romance van Sara en Abraham

Romantische woorden uit een liefdesbrief uit het archief van de West-Indische Compagnie (1755): ‘Mijn ziel, leven van mijn hart, mijn zoet, zoet man van mijn leven, gisteravond heb ik u gezien, mijn hart verheugde, konde ik vliegen om u te omhelzen, water barstte mij uit ‘t oog.’

lees verder…

De zoektocht van een Hindoestaan naar het cultuureigene (deel 13 – slot)

door Bris Mahabier

92. Boycot van Sinterklaasviering op de Shri Vishnumulo in 1970

In de eerste week van december 1970 organiseerde ik samen met een kleine groep moedige en cultuurbewuste collega’s een boycot van de traditioneel verplichte Sinterklaasviering op de Shri Vishnumulo in Paramaribo. Deze viering (onder schooltijd) zou een louter consumptief karakter hebben en niet meer dan een routinematig feestgebeuren zijn. Wij, de actievoerders, wensten dat minstens een week voor de viering alle leerlingen over de cultuurhistorische achtergrond van Sinterklaas, Zwarte Piet en de attributen die zij gebruiken, geïnformeerd zouden worden.

lees verder…

In Memoriam – Eva Abraham-Van der Mark

06-12-1934 – 07-01-2024

door Rita Mendes-Flohr 

I am terribly sad to share the news that my dear friend, Eva Abraham – van der Mark has left us, in her old age. I felt her frailty and sadness after her beloved Julian had died, when I visited her last February in Amsterdam, and was afraid it would be the last time I would see her. She was a beautiful flower that withered after a magnificent, long, bloom.

lees verder…

De zoektocht van een Hindoestaan naar het cultuureigene (deel 12)

door Bris Mahabier

86. Kiezen voor het Sarnámi, onze moedertaal, en het Nederlands

Als jonge onderwijzer zette ik vooral in de tweede helft van de jaren zestig mijn culturele zoektocht stroef voort. De verplichte literatuur voor de vakken Nederlandse taal en pedagogiek op de vierjarige avondkweekschool (officieel Avondopleiding genoemd) gaven extra prikkels voor mijn zoektocht.

lees verder…

Mijn oma was een slavin

50 boeken voor Suriname

door Bert Kalle

Tijdens het schrijven van het boek Mijn oma was een slavin werd ik mij er steeds meer van bewust dat dit boek een breder publiek zou moeten bereiken. Met name de Surinaamse bevolking zou hier ook kennis van moeten nemen. Daarmee ontstond bij mij de wens om de Surinaamse bibliotheken van mijn boek te voorzien zodat deze overal in Suriname beschikbaar zou zijn voor de Surinaamse bevolking.

lees verder…

De zoektocht van een Hindoestaan naar het cultuureigene (deel 11)

door Bris Mahabier

80. Hindoestáni’s, kantráki’s, kalkattyá’s of …koelies

Wie of wat was ik? Hoe wilde ik mezelf graag aanduiden? En wie was ik in de ogen van anderen in mijn culturele omgeving, zoals van mijn familie, buurtgenoten of collega’s? Enkele van de vele nieuwe en moeilijke vragen die mij in de jaren zestig somtijds bezighielden. Ik vroeg me af, of ik mezelf een Hindoestaan, Hindostaan, Hindoestáni of Bhárti zou willen noemen? Of gaf ik de voorkeur aan een Surinaamse Hindoestaan of een Hindoestaanse Surinamer? Zeker niet aan boitikoelie, zoals sommige Hindoestanen uit de stad Paramaribo ons noemden! Of misschien kortweg een Surinamer?

lees verder…

Julien Ignacio – Claves

Tekst van de 8ste Cola Debrotlezing

Op 4 november 2023 verzorgde de Nederlands-Arubaanse schrijver Julien Ignacio de jaarlijkse Cola Debrotlezing in Amsterdam. In de lezing belicht Ignacio zijn persoonlijke migrantenervaring en hoe zijn dubbelbloed hem als mens en als schrijver heeft gevormd.    

lees verder…

De droevige kampioen overleden

De Curaçaose internationale tafeltennislegende Robert Hosé is op 74-jarige leeftijd overleden.

Jan Brokken baseerde het hoofdpersonage van zijn boek De droevige kampioen, Riki Marchena, op het leven van Hosé. Het boek werd in 2021 verfilmd.

lees verder…

Lezing en debat: In wat voor land leef ik eigenlijk? De biografie van Anil Ramdas

*** Afgelast – Afgelast – Afgelast ***

Schrijver, journalist en programmamaker Anil Ramdas hield Nederland een genadeloze spiegel voor. Maar wat zegt de manier waarop er naar Ramdas werd gekeken over Nederland zelf? Op woensdag 1 november is er in de OBA een avond waarop Ramdas’ biografe Karin Amatmoekrim met verschillende andere gasten in gesprek gaat over een aantal thema’s uit haar onlangs verschenen biografie In wat voor land leef ik eigenlijk?

lees verder…

Hebban interviewt Sergio Vyent

door Anne Oerlemans

Sergio Vyent werd bij het grote publiek bekend als gastheer van het televisieprogramma First Dates. Als ‘man van de liefde’ schreef hij in 2021 zijn eerste boek, waarin zijn visie over de liefde centraal stond: De liefde volgens Sergio. In zijn nieuwe boek Het land van Onverwagt gaat hij op zoek naar zijn voorouders en roots in Suriname. Hebban sprak over deze zoektocht met hem in Amsterdam.

lees verder…

Memoires van een ambtenaar

Verhalen uit de ambtenarij van Curaçao en de Nederlandse Antillen (1974–2006)

door Gerard van Buurt

Ik ben geboren op Curaçao in 1949. Mijn vader Gerard Wilhelm van Buurt kwam uit Gouda. Hij kwam op 4 februari 1946 aan op Curaçao voor de Combinatie Pletterij-Nederhorst. Deze maatschappij maakte olietanks, maar trad ook op als aannemer van bouwwerken. Mijn moeder Rosa Anna Joubert was secretaresse bij Nederhorst en zo hebben zij elkaar in het kantoor van Nederhorst aan de Hoogstraat ontmoet. Ik heb mijn jeugd doorgebracht op de plantage Klein Piscadera, waar mijn grootmoeder en enkele ooms en tantes in het landhuis woonden en wij ongeveer 500 meter ten westen daarvan.

lees verder…
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter