door Arjen Mulder Al een maand of drie lees ik weinig anders dan Surinaamse literatuur.... Lees verder →
Categorie: Album van de Caraïbische poëzie
Willem E. Kroon – Nan Papiamento
Ningun tradicion por obliga nos, na conserva un defecto,
siendo nos tur su goal ta perfeccion.
Si bo por papia papiamento,
Bo por canta un cantamento;
I si ta papia nan a papiéle,
Bo n’ por hari sin hariéle.
Si tur yiu’i Corsouw tâ surdo,
Anto lo n’ tâ tanto absurdo,
Di ta goza e papiamento
Ripití sin fundamento.
Frank Martinus Arion – Hou ze trouw
Hou ze trouw!
Bisschop Nicolaas besloot
bij het breken van de Spaanse banden
toch in Holland te blijven.
Het zijn wel protestantse, goddeloze landen,
maar hun koloniën zijn toch maar rijk en groot.
Theo Hiemcke – Stoelmanstraat
Van toen mijn land nog jong was wil ik spreken,
van bruine kinderen door de zon gebrand,
van groene tuinen waar van volbehangen manjabomen
rijpe vruchten vielen in het zand.
Van toen de tijd nog bijna stilstond wil ik zingen
en slechts bewoog van ‘s ochtends vroeg naar ‘s avonds laat.
Van toen – nog niet gehinderd door herinneringen –
ik zorgeloos speelde in de Stoelmanstraat.
A.C. Henriquez – Belangeloosheid
Mijn God, geef aan een meid,
De grootste zedigheid,
De poezeligste handjes,
De kleenste en witste tandjes,
Den meest beschaafden geest.
Het netste en schoonste leest,
De sprekendste der oogjes,
Fluwele wenkbrauwboogjes,
Geef haar een vel zo fijn,
Als ’t allerfijnst satijn,
Een stem vol melodij,
En… schenk haar dan aan mij.
Eugène Drenthe – Pasa gwe/Heengegaan
Pasa gwe
A waka kon
dun dun
frei so
lek’ smoko
pasa gwe
mek’ pasi
fu dungru neti
saka panya blaka
wunyu wunyu
ben doro monti
pe libi pasi
ben kron kron
marki tiki
knapu
e wakti f’ sori
den di no doro marki
na kaba ten
fu a yari
di pasa gwe
Alexander Willem Marcus (1880-1953) – Een raad aan halfgeleerden
Een dorpsbarbier won d’eersten prijs
Van honderdduizend zilvren pop,
Maar bleef er even dom bij als voorheen ‑
Of neen, hij werd er wijs, want ras ontdekte hij,
Dat hij om dit vermogen zich moest voegen naar den stand.
Maar hoe? hij had er gaven noch talent,
Van politiek verstond hij A noch B,
En spreken als een tinnegieter doet
Van schoone kunsten, dacht hij, past mij niet.
Dus naar den praktizijn van ‘t dorp. Voor geld.
Zal hij mij leeren wat een rijke zooal past.
Zo sprak de praktizijn: `door ‘t druk geredeneer
Komt uwe ongeletterdheid zoo dadlijk aan het licht,
Op ‘t feest zal men u dra herkennen voor…
Het beste, dat ‘k u aanbevelen kan, mijnheer,
Laat door uw kleeding zien uw stand,
Geef rijklijk fooitjes; woon veel feesten bij,
Vervoeg u steeds bij knappe lieden; mijd
De halfgeleerden; laat de jeugd voor wat zij is.
En als men u tot redeneeren noodt,
Schud dan bedenklijk ‘t hoofd,
Maar spreek geen woord.’
Kemara (ps. van Vincent Karijowidjojo, geb. 1956) – Nalika budhal tandur/Op weg naar de sawa
Nalikane ing bang wetan sunar surya rantak‑rantak
lan tumetesing ebun amiwiti sinangling ing pepatra,
kadya sinebaran gulma inten lan kencana, kinencar,
sarwi Batara Bayu ndhalang srana mega‑mega,
mayang lampahan mega gagal mendhung nunggal
sarta kelir antariksa lazuardi,
aku kelingan…
kluruke jago, sesautan ngambali crita asih,
kairing wiramaning kodhok ngorek
lan manuk‑manuk ngoceh,
sinartan bethet klawan perkutut dhedhe,
aku krasa…
lunyune galengan‑galengan blethok,
suket‑suket lukar panganggo siram jamas ebun resep,
samparan anyep,
yekti kaelinganku tan bisa klalen wektu kuwi,
nalika sliramu lumaku,
nrabas rerumputan sarta sampingan bathik lawas klebus ebun,
teles klebes sarwi blethok kraket ing tlapakan,
budhal angrapungi tandur sawah pategalan,
sliramu wektu kuwi angasta tanganku
ngidung sarkara pocung,
lela‑lela ledhung, lela‑lela ledhung…
Elis Juliana – Pijn
diep
verlangende
knagende pijn
in de linkerkamer
van mijn hart
waar jij slaapt
mijn Cayenne
mijn rechterhand
schiet naar mijn borst
mijn droge lippen
fluist’ren jouw naam
roze Cayenne
bloem van mijn naam
Dorothy Wong Loi Sing – Gedicht
De druk van letters op papier
keur ik niet diep genoeg
om in te werken op jouw stramme rug.
De geprononceerde schreeuw van klanken
door een zelfbewuste microfoon
moet, ritmisch een patroon verklankend
zich rijgen aan een houten spit
in jouw doorkerfd evenwicht
en ter plekke de balans verstoren
zodat je hangt, en ligt, en zit
in onmogelijke standen.
André Emiel Gilbert Brouwn – Wi Na Sranang-mang
Mi n’ aab’ trob’ if trawang mek’babarie,
Mi n’e jere tak’ Afrika e karie.
Ma wan san’ mi sab’ wawang:
Mi na Sranang-mang!
Album van de Caraïbische poëzie: reis door geschiedenis en emoties
door Naomi van Marle
Het Album van de Caraïbische poëzie, samengesteld door de hoogleraren Michiel van Kempen en Bert Paasman in samenwerking met journaliste Noraly Beyer, is buitengewoon veelzijdig. Het telt bijna tweehonderd gedichten en liedjes die zowel een esthetische als een informatieve en soms een humoristische waarde hebben.
lees verder…Marjolijn van Heemstra – Het eiland
Wie op dit eiland woont heeft ooit verloren, leeft voor straf
in geklapper van verleden en touw, als hier, waar dagen
zonder houvast door de dunne planten razen, Oost en West
vervallen steigers zijn, en wat verder ligt een vage lijn. Alles wendt
op dit eiland, alles wendt en blijft. De dieren zijn klein het zijn de mensen
die hun sporen laten, wetend dat de zee, de zee,
de zee ze wist, maar nooit vergeet, hun schaduw herinnert
aan vaders van vaders, aan het lichaam dat zich doodvermoeid herhaalt.
Nog kleiner is het lot, een zwart en hoekig steentje, gelegd door de man, door
de vrouw gewiegd, in palmen als armen, palmen van vlees, alles is van mens
gemaakt op deze doodsbenauwde strook; vruchten, verhalen, seizoenen zelfs,
nat en heet, verraderlijk en één.
Wat is dit eiland anders dan een omgekeerde berg, de onderkant
van wat zich steil en woedend naar beneden priemt, de afgrond in, herinnering
aan hoe de mens de mens opjaagt, verscheept, hoe de mens de mens
ontkent, hoe alles wendt en blijft.
Dit is de voet van wie wij zijn, de zool, droog en naakt, uitgeleverd aan de zon.
lees verder…
RSS
Facebook
Twitter
