blog | werkgroep caraïbische letteren

Caribbean Rhapsody van Ken Mangroelal

Herinneringen als momentopnames vormen de basis voor de net verschenen bundel Caribbean Rhapsody van Ken Mangroelal. Scènes uit een leven verhaald in een vertelstijl die poëzie en proza samensmeedt. Neemt je mee in de intieme sfeer van de schrijver.

Ken Mangroelal. Foto © Michiel van Kempen

Wie ben ik?

Ik kan het aan de mensen die mij omringen vragen en een ieder zal komen met zijn of haar interpretatie. Altijd een hypothese, een idee, een vermoeden. En om uit al die visies de persoon die ik ben te destilleren dat is onbegonnen werk.

Ik heb natuurlijk ook directe toegang tot mezelf. En als ik enige informatie over mijzelf kan vinden dan is dat in mijn herinneringen. Zoals ik mijzelf terugzie in dat obscure licht, dat met de jaren steeds meer vervaagt, in een wereld die niet meer bestaat, een Ilium fuit, dat is natuurlijk een schrale troost. En uit deze psychische beelden mijzelf te reconstrueren, levert ook niet meer dan elementen op, stukjes voor een legpuzzel van een zelfportret waarvan er altijd stukjes zullen ontbreken.

Zoveel jaren geleden dacht ik aan mijn grootvader van moederszijde. Het ging als een schok door me heen dat ik niets van hem wist.

Ik herhaal hier de laatste twee alinea’s van mijn ‘Discours van een kleinzoon’ (Sirito 1993, pag. 167 samengesteld door Michiel van Kempen & Jan Bongers):

“Hij heeft altijd over zichzelf gezwegen. Bijna een eeuw aan beleving, bijna de beleving van een eeuw gaat allengs in niets op. Niets uit zijn mond van de tijd waarin hij leefde. Niets van een ervaring van zijn tijd, een beleving van zijn tijd, niets van een expérience vécue, van een petite histoire. Alsof het wezen van zijn tijd een onopgemerkt ontstaan en vergaan van menselijk leven is. Alsof zijn leven in de orde van de tijd onbetekenend en zinloos moet zijn. Onbeduidend klein, een bijna niets. En daarom heeft hij geen verhaal.

Tegenover zijn doodse stilte, doe ik een poging iets uit te spreken. Maar wat een armoe als je niets hebt om door te geven. Als je alleen kan berichten dat er geen verhalen zijn. Dat die verhalen in hem sluimeren, maar nooit over zijn lippen zijn gegaan. Altijd al hebben gezwegen als het graf. Verinnerlijkt leven dat zich inhoudt totdat ‘t vanzelf ophoudt. Een corps nalaat en er met de geest vandoor gaat.”

Hij heeft geleefd en slechts als fictie kan ik hem oproepen. Maar ik ben ook geïnteresseerd in ‘le temp vécue’ de beleefde/geleefde tijd.

Mijn boek Caribbean Rhapsody is een poging die beleefde/geleefde tijd terug te roepen. Het is zelfs filosofisch een vorm van zelfonderzoek van Selbstauslegung.

De ervaring met het ‘niets’ van mijn grootvader heeft mij ertoe gebracht iets van mijn herinneringen op te tekenen, zoals ze zich nu en dan spontaan en onsystematisch aan mij vertoonden.. Het is een zeer persoonlijk en openhartig boekje geworden. Een constructie van iemand die als Pablo Neruda kan uitroepen: ‘Confieso que he vivido, ik beken ik heb geleefd.’

 

Caribbean Rhapsody van Ken Mangroelal verschijnt 31 mei 2019.
Amsterdam: Lampros, 2019, 96 pp.
ISBN 978-90-9031545-4
Te bestellen via boekhandel, www.vrijeboeken.com en Bol.com.
Prijs €18

Your comment please...

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter