Op donderdag 27 mei 2021 ondertekenden Rita Rahman, voorzitter van de Werkgroep Caraïbische Letteren, en... Lees verder →
All posts by Carlet:
Vrouw wint gouden Parbofles
Eric Dias, marketing manager van de Surinaamse Brouwerij, zegt tevreden terug te blikken op de ‘Parbo Gold Rush – actie’, welke liep van 1 juli 2013 tot en met 1 september 2013. Het bedrijf heeft 2.5 miljoen Parbo Djogo 1000 ml flessen, voorzien van een gouden dop met een unieke code, op de markt gezet. Hiervan heeft het bedrijf 10% response gehad in de vorm van smsjes of registratie via de website van het bedrijf. Dias zegt dat zij het belangrijk achten om tenminste een keer per jaar een grote actie te houden voor Parbo Djogo. ‘Wat wij belangrijk vinden, is dat de consument iets heeft aan de prijzen die wij dan weggeven, maar verder dat die nog heel goed past bij het merk. Zo zijn wij bij goud gekomen, een gouden Parbo fles ter waarde van US$ 25.000. Goud is echt een Surinaams product, het wordt hier gewonnen en het is een waardevast product.’
De Surinaamse vrouw drinkt wel minder bier dan de Surinaamse man. Wat de vrouwen wel veel meer doen dan de mannen is dat zij actiever participeren aan acties waar prijzen aan zijn verbonden. Dias zegt dat het de vrouwen zijn die de doppen verzamelen en vervolgens sms’en/of e-mailen. De vrouwen die bier drinken, grijpen volgens de marketing manager eerder naar een djogo. De winnaar van de Parbo Gold Rush is – hoe kan het anders- een vrouw. Zij is gisteren in stijl, in een limousine en onder bewaking, haar prijs komen ontvangen. De winnares heeft de Surinaamse Brouwerij NV gevraagd om haar privacy te waarborgen en haar niet in beeld te brengen.
Dias zegt dat er voor de resterende maanden in dit jaar nog een hoop activiteiten gehouden zullen worden. Er komen nog zeker drie Parbo Nights, Parbo Club Nights en een Chiller – actie. Over de meerdere biersoorten van andere leveranciers op de markt is de marketing manager kort. ‘Wij deinzen niet terug, het houdt ons alleen scherp. Wij willen een zo goed mogelijk Surinaams product op de markt brengen en de consument dienen.’
Diaz zegt dat het exportvolume nog wat beperkt is. We exporteren naar Guyana, Frans Guyana en Nederland en er zit nog een hoop potentie. Volgens de marketing manager wordt het meest geëxporteerd naar Nederland. ‘Nog niet alle Surinaamse Nederlander drinkt een Parbo, dus daar zit er nog potentie in.’
[uit Dagblad Suriname, 4-09-2013]
Kabra: Descendants Exchange
Nieuwe installatie van Remy Jungerman
Remy Jungerman (1959, Moengo, Suriname) maakt objecten. In zijn werk combineert hij de verschillende culturele werelden waarin hij leeft. De atmosfeer van zijn werk refereert aan zowel het Modernisme uit de vorige eeuw als de esthetiek van rituelen van Winti en de Marroncultuur. Bij Kunstvereniging Diepenheim zet Remy Jungerman dit samengaan van culturen in zijn werk op scherp.
Aanleiding voor de presentatie is de nationale herdenking en de viering van de afschaffing van de slavernij op 1 juli 1863 (‘150 jaar de ketenen verbroken’) in 2013. Voor de tentoonstelling Kabra. Descendants Exchange (Nazatenuitwisseling) toont Remy Jungerman een tafel van 1,5 x 7 meter. De Kabra Tafra (rituele vooroudermaaltijd) zal ingericht worden door de Winti Priesteres Nana Efua en zal worden opgedragen aan de voorouders van twee families. De door hem verzamelde objecten hebben een symbolisch relatie tot de families van de Raadspensionaris (‘president’) van Nederland Rutger Jan Schimmelpenninck (1761-1825) uit Diepenheim en Kapitein Broos 1821 – 1880, een Surinaams onafhankelijkheidsstrijder.
De installatie laat zien hoe twee figuren die in ons gedeelde verleden tegengestelde opvattingen vertegenwoordigden via hun nazaten gekoppeld kunnen worden. Op deze manier maakt Remy Jungerman het gedeelde slavernijverleden bespreekbaar.
Van 21 september 2013 tot 10 december 2013
Kunstvereniging Diepenheim
Grotestraat 17
7478 AA Diepenheim
Tel. 0547 352143
E-mail info@kunstvereniging.nl
Openingstijden: woensdag t/m zondag van 11.00 tot 17.00 uur.
Boeken Toptien Carifesta
Dank zij de nauwkeurige boekhouding van Alphons Levens zijn we in staat een boekentoptien samen te stellen van de meest verkochte boeken in de collectieve stand op de Carifesta XI Bookfair, die door Schrijversgroep ’77 werd beheerd. In deze stand lagen boeken van 40 schrijvers. Het aantal titels waarvan minstens 1 exemplaar is verkocht bedroeg 142. In totaal zijn er 506 boeken verkocht.
Het best verkochte boek was De fiets (36x) van Anne Huits. Daarna volgde Lees mee deel 1 (28x) van Ismene Krishnadath. Op de derde plaats stond Anansi redt de Zoo (19x), ook van Ismene Krishnadath. Een gedeelde 4/5e plaats gaat naar Anansi gaat naar de Wonotobovallen (16x) van Susan Leefmans en Cocosolie (16x) van Ans Lieveld. De 6e en 7e plaats werden gedeeld door Kook Mee (11x) van Ismene Krishnadath en Prodokaka (11x) van Carla Sanichar. Nummer 8/9/10 waren voor Lees mee deel 2 van Ismene Krishnadath, Wat een mop van Anne Huits en Vreemde dingen uit Mariënburg van R. Hazelhoef. Van de laatste drie titels werden elk 10 exemplaren verkocht.
Helaas hebben we geen verkoopcijfers van de stand van Stichting Projecten en van Uitgeverij Afaka. Het zou interessant zijn ook de boeken van die stands te betrekken bij de boekentoptien.
Tranen van Moeder Aarde
Een van de interessante boeken in de stand van Stichting projecten was Tranen van Moeder Aarde. Het boek is een mooi geïllustreerde, kleurige uitgave in het Nederlands en Engels over milieuvervuiling. Op kinderlijke manier leren kinderen waarom Moeder Aarde zo’n verdriet heeft en wat zij kunnen doen om Moeder Aarde weer blij te maken. Bij het boek hoort een dvd met de musicaluitgave van Tranen van Moeder Aarde. De musical is ook in het Engels. De schrijfster is Sylvana Resida, een muzieklerares. Het boek is een uitgave van Stichting Projecten en aan de cd heeft Lisibeti Music Performance meegewerkt. Het geheel mag dan er dan ook wezen.
[mededeling van Schrijversgroep ’77]
Curaçaose Noah Blindenburg speelde Invented Identity
Een jonge stadse vrouw wordt door verschillende gebeurtenissen in haar leven terug geworpen op haar ‘naakte’ ik. Na chaos en drukte, door onder andere werk en relaties, is er opeens stilte. En in die stilte komt ze erachter dat ze gedurende de drukke jaren zichzelf is vergeten. Ze ontkomt er niet aan om op zoek te gaan naar het antwoord op de vraag: ‘Wie ben ik?’
Ervaar de muzikale mix van jazz, soul, funk, pop en Caribische klanken. Op 9, 10 en 11 september speelde de Noah Blindenburg Invented Identity op het Amsterdam Fringe Festival.
De Curaçaose Noah Blindenburg is actrice, zangers en theatermaakster. Zij werd op haar 19e aangenomen voor de Frank Sanders’ Akademie voor Musicaltheater in Amsterdam, waarvoor zij haar diploma behaalde. Noah speelde Zindzi Mandela, de dochter van Nelson Mandela, in de musical Amandla! Mandela.
Tijdens ditzelfde seizoen was Noah ook te zien in een gastrol in de televisieserie ONM. Verder speelde Noah in Alba’s Bacchanten van Alba Theaterhuis en in het televisieprogramma Neonletters, in de voorstellingen van Kindertheater De Toverknol, De Sprookjesboom in de Efteling, in de voorstelling De Koningin van Paramaribo naar het boek van Clark Accord en in haar eigen voorstelling Narcotica. In 2011 vertolkte zij de rol van Johnna in het toneelstuk Augustus: Oklahoma door De Utrechtse Spelen. Begin 2012 was ze te zien in de kindervoorstelling Sjaaltje en in de zomermaanden was zij een van de koorleden in de voorstelling Tambu, A Freedom song van Het Volksoperahuis. Het jaar 2012 sloot Noah af met haar voorstelling Invented Identity.
Begin 2013 ging Noah de uitdaging aan om op Curaçao een ‘one woman show’ te spelen, de kindervoorstelling Peter Pan (Drazans) en de voorstelling ARTE (Theatro Luna Blou) te regisseren.
Vanaf oktober 2013 speelt Naomi in de reprise van Tambu, A Freedom song van Het Volksoperahuis.
Drie kunstenaars, drie technieken
Een expositie van brons, keramiek en schilderijen opent op zondag 15 september in de Amsterdamse galerie Stam: Rudy Henriquez vertoont bronzen beelden, Patrick Mezas keramiekwerk en Luurd van der Dussen schilderijen.
Een uiterst gevarieerde tentoonstelling van drie technieken uitgevoerd door drie zeer verschillende kunstenaars.
Patrick Mezas (Curaçao 1954) werkt zeer realistisch en wil zijn beelden zo natuurgetrouw mogelijk weergeven. In de werkplaats van zijn vader maakte hij als kleine jongen al beeldjes en speelgoed van hout en kon hij zijn fantasie tot leven brengen. Als kunstenaar heeft hij zich door de jaren heen steeds meer toegelegd op het maken van portretten maar Patrick maakt ook standbeelden, diersculpturen en reliëfs in opdracht. Zijn werk wordt zowel in brons als kunsthars gegoten of uitgevoerd in klei.
Het robuuste doch sierlijke werk van Rudy Henriquez (Curaçao 1958) heeft een volledig eigen beeldtaal. Op het eerste gezicht lijkt eenvoud het sleutelwoord maar bij nadere beschouwing heeft het vaak een verrassende diepgang en gelaagdheid. Een duidelijk statement is Rudy niet vreemd….
Luurd van der Dussen (Haarlem 1967) legt zich toe op het maken van realistische olieverfschilderijen. Zijn stijl houdt het midden tussen fotorealisme en het lossere impressionisme.
In zijn werk laat hij de lichtinval sterk de sfeer bepalen. De onderwerpen van zijn schilderijen variëren van desolate landschappen tot sfeervolle Amsterdamse stadsgezichten.
De tentoonstelling gaat zondag 15 september feestelijk van start.
Om 15.30 uur wordt er officieel geopend en zal er gesproken worden door Maria Elena Cuartas.
Vanaf 14.00 uur bent u echter al van harte welkom.
Galerie Stam 15 sep. 2013 tot 2 nov. 2013
Adresgegevens
Galerie Stam, Prinsengracht 356s, 1016 JA Amsterdam
Tel. 06-50975955
Openingstijden:
Wo 11.00 tot 17.00
Do 11.00 tot 17.00
Vr 11.00 tot 17.00
Za 11.00 tot 17.00
Contemporary Curaçao
Contemporary Curaçao is a collection of 26 articles that covers topics ranging from history, economics, law, gender issues, and sustainability to art and culture. It presents a compact but thorough introduction to the island of Curaçao. All articles have been written by local academic experts. The book is an excellent tool for those who are in need of an overview of the island’s historic and current issues.
Chapters:
· curaçao at a glance
· curaçao in caribbean perspective
· demographics
· a brief history of curaçao
· the great slave rebellion of curaçao in 1795
· may 30, 1969
· curaçao at a constitutional crossroads
· archaeology
· willemstad curaçao, a unesco world heritage city
· selected aspects of curaçao’s economy
· curaçao law
· education in curaçao
· media in curacao – news travels fast
· Papiamentu
· population and ethnicity
· anthropology in an era of transformation in the dutch caribbean societies
· religious syncretism in curaçao
· contemporary women
· women in the labor market of curaçao
· museums in curaçao
· music and identity in curaçao
· literature in curaçao
· visual arts in curaçao
· the architectural development in curaçao
· curaçao and sustainability: some observations
· curaçao’s drinking water
· terrestrial ecology (plants and animals)
Contemporary Curaçao; A Caribbean Community
Wim Kamps, Ieteke Witteveen en Guido Rojer jr.
SWP Publishers, Amsterdam
ISBN: 9789088504037
e-ISBN: 9789088504457
ISBN: 9789088504037
e-ISBN: 9789088504457
Prijs: € 17.00
Rudy Henriquez – Herinneringen aan Boeli, een geniaal anarchist
door Rudy Henriquez
Goedenavond,
Jullie promotor heeft mij gevraagd iets te vertellen over de schrijver Boeli van Leeuwen, may he rest in peace, en wat de man voor mij heeft betekend.
Ik heb het privilege gehad Boeli persoonlijk te mogen kennen. Wij hebben verschillende keren samen over het eiland gereden om het een en ander te bekijken en tegelijkertijd wat boodschappen voor Boeli te doen. Zo liet hij me op een dag naar een kantoor rijden, waar hij me vroeg om namens een geheime minnaar een cadeautje af te geven voor een bepaalde dame. De handige receptioniste vroeg van wie het pakje afkomstig was, en voordat ik het doorhad zei ik: BvL. Daar was Boeli uiteraard niet blij mee en ik kreeg – terecht – de wind van voren.
Een ander tripje dat veel indruk op me maakte was naar de baai van Jan Thiel. Ik wilde hem laten zien wat er gebeurd was met de prachtige vergane glorie van de badplaats. Investeerders uit het kikkerland hadden het gesloopt en er iets neergezet dat op Ibiza niet zou misstaan. Veel mensen vonden het een grote verbetering, maar Boeli bleek het net zo erg te vinden als ik. “Ik vind het heel jammer dat ik dit nu op mijn netvlies heb en niet meer mijn mooie herinneringen”, zei hij later.
In Hotel San Marco, waar hij discussieerde met courantiers, schijnt hij zich vaak beklaagd te hebben over hoe verschrikkelijk de Curaçaoënaar met zijn cultureel erfgoed omging. San Marco was niet de enige plek waar Boeli, die eigenlijk een te groot brein had voor het eiland, een vaste verschijning was. Algemeen bekend is dat hij vrijwel dagelijks koffie dronk in het chique hotel Avila, waar hij dan vrienden en kennissen ontving om met hem van gedachten te wisselen. Maar hij hielp ook aan lager wal geraakte oude mannen en alcoholisten aan een bad en een slaapplaats in Otrabanda. En na zijn pensioen werkte hij als pro deo advocaat in de probleemwijk Scharloo. Boeli bewoog zich als een spin door het web van Curaçao, hij had werkelijk overal zijn lijntjes lopen. Een tante vertelde me dat hij ook haar leesclubje van de kerkenraad bezocht, om Bijbelse verwijzingen in zijn boeken toe te lichten. De dames vroegen hem dan het hemd van het lijf.
Boeli was geen beroepsschrijver, hij werkte als secretaris van het Bestuurscollege van Curaçao. Zijn ambtelijke stukken waren niet de bekende ambtelijke prak, maar prachtig proza, gelardeerd met citaten van Abraham Lincoln en andere groten der aarde. Naast een aantal romans schreef hij ook gedichten en een jaar lang columns in de Curaçaose Courant, de Antilliaanse Staatscourant. Daar is vooraf stevig over onderhandeld, zodat hij zonder enige vorm van censuur zijn wekelijkse stukjes kon publiceren. Dat heeft Curaçao geweten!
In 1990 verscheen een bundeling van die columns onder de titel Geniale Anarchie – mijn favoriete boek van Boeli. Ik vond dat hij met zijn scherpe pen steevast de spijker op zijn kop sloeg, en dat vind ik nog steeds – de columns hebben aan actualiteit bijzonder weinig ingeboet. Het beeld dat hij in dit boek schetst van het eiland en haar mensen raakte me diep. Ik had Nederlandse vrienden vaak verteld over mijn nogal anarchistische jeugd – Boeli gaf daar de beelden bij.
Bijvoorbeeld in zijn beschrijving van Yati, de autowasser van het Bestuurscollege.
“Af en toe liep hij mijn kantoor binnen om de merites te bespreken van de verschillende soorten waspoeder, de kwaliteit van het zeemleer en de voordelen van harde borstels boven zachte voor het schrobben van de banden. Voor dergelijke staatsiebezoeken trok hij altijd een tot karton gesteven wit hemd aan, waarvan de mouwen te kort waren, zodat zijn benige polsen vierkant en sterk uit de manchetten kwamen.
Ik kon met groot plezier luisteren naar deze uiteenzettingen; ze vertederden mij. In Yati’s geordende wereld heerste er een onschuld die in andere regionen van het Bestuurskantoor ontbrak.”
Ik kon met groot plezier luisteren naar deze uiteenzettingen; ze vertederden mij. In Yati’s geordende wereld heerste er een onschuld die in andere regionen van het Bestuurskantoor ontbrak.”
De autowasser werd na zijn 70e afgeserveerd, maar op Boeli’s voorstel benoemd tot beschermer van de grote mangoboom bij het bestuurskantoor. Zo had hij tenminste nog een grijpstuiver om van te leven. Na dit voorval gaat Boeli naar Aruba om te proberen dit eiland binnen het Antilliaanse staatsverband te houden wat niet lukte.
Hij schrijft:
“Toen ik na een jaar verslagen uit Aruba terugkeerde, werd ik opgewacht door een schare bezorgde chauffeurs. ‘Checko’ zeiden ze met gedempte stem, ‘Yati wil niet sterven. Hij zegt dat hij op je heeft gewacht.’ “Boeli gaat direct met lood in zijn schoenen naar Yati toe:
“ ‘Ik heb op je gewacht, Checko,’ zei hij schor. ‘jij moet mijn begrafenis regelen.’ Ik ging naar binnen; op een mahoniehouten tafel lagen, netjes op een zielig hoopje, zijn goede zwarte pak, zijn schoenen en sokken en de papieren van de begrafenisondernemer.”
Toen belde Boeli een dokter “ ‘Dirk, stuur een ambulance, maar laat al die klote-rot-apparatuur van je achterwege. Gun hem de genade van een snelle dood.’ Drie uur later stierf Yati, de beschermer van de grote mangoboom des Heren, met een glimlach.’ “
Toen belde Boeli een dokter “ ‘Dirk, stuur een ambulance, maar laat al die klote-rot-apparatuur van je achterwege. Gun hem de genade van een snelle dood.’ Drie uur later stierf Yati, de beschermer van de grote mangoboom des Heren, met een glimlach.’ “
De column ‘Geniale Anarchie’, waar de bundel naar vernoemd is, gaat over de ongelooflijke technische kwaliteiten van de Curaçaoënaar.
“Ik ben onhandig”, schrijft Boeli. “Slechts de pen in mijn rechterhand gehoorzaamt soms aan mijn wil. Maar de meeste Curaçaoenaars zijn manueel zeer intelligent, ze kunnen techniek ‘manipuleren’ (in de oorspronkelijke betekenis van het woord) zonder de principes te kennen waar hij op rust.”
Hij beschrijft hoe ene Wancho een prachtige auto heeft gemaakt van verschillende wrakken.
“Wancho heeft zich een stuk techniek eigen gemaakt zonder te weten WAAROM het op een bepaalde manier functioneert. Hij weet iets veel belangrijkers: hij weet HOE het werkt. Niet de Europese ‘know- why’, maar Amerikaanse ‘know-how’! Ik ben vreselijk jaloers op Wancho want ik kan nog geen spijker in de muur slaan en geen moer losdraaien.”
Met voorbeelden als de bouw van het Seaquarium maakt hij duidelijk dat op het eiland de zogenaamde amateurs het beter doen dan de professionals.
“Handen worden wel eens the second brain genoemd. Dit weten-van-de-handen wat het hoofd niet weet, maakt van de Curçaoënaar een all-round manipulator.”
De maatschappelijke keerzijde hiervan laat hij ook zien:
“…… Edoch, het talent van de Curaçaoënaar openbaart zich uitsluitend wanneer hij ZIN heeft om iets te doen.
Wij zijn een volk van ongedisciplineerde, inventieve, natuurlijk begaafde mensen, die op geen enkele manier gebundeld kunnen worden tot een regiment. All chiefs, no Indians. Een volk van generaals met carnavals epauletten! Ieder leger bestaat uit een menigte grauwe soldaten, die links-om-keer en recht-om-keer kunnen maken en op commando in de houding gaan staan. Dat verdommen we ten ene male. Wie niet kan wennen aan deze geniale anarchie, hij repatriëre ten spoedigste of verhuize naar Aruba!”
Wij zijn een volk van ongedisciplineerde, inventieve, natuurlijk begaafde mensen, die op geen enkele manier gebundeld kunnen worden tot een regiment. All chiefs, no Indians. Een volk van generaals met carnavals epauletten! Ieder leger bestaat uit een menigte grauwe soldaten, die links-om-keer en recht-om-keer kunnen maken en op commando in de houding gaan staan. Dat verdommen we ten ene male. Wie niet kan wennen aan deze geniale anarchie, hij repatriëre ten spoedigste of verhuize naar Aruba!”
Het waren onder meer deze citaten die maakten dat ik het boek in de jaren 90 aan al mijn vrienden cadeau gaf, in de hoop dat ze me beter zouden leren kennen.
Of dat gelukt is, weet ik niet!
Of dat gelukt is, weet ik niet!
Op Boeli!
[Tafelrede, Promovendiweekend Leerstoel West-Indische Letteren, 7/9/13]
De opstand op het slavenschip Meermin
Geschiedenis uit een duister verleden
De opstand op het slavenschip Meermin – Dan Sleigh en Piet Westra
door Lodewijk Lasschuit
Als in 2013 in Nederland de afschaffing van de slavernij wordt gevierd is er eigenlijk weinig feestvreugde maar des te meer te herdenken. De verhalen over de slaventransporten krijgen gedurende dit jaar meer aandacht. Dan Sleigh en Piet Westra hebben er een boek over geschreven. De Verenigde Oost-Indische compagnie organiseerde de slaventransporten. In sommige documenten wordt gesproken over de ‘loffelijke compagnie’ en ook is er sprake van de ‘achtbare compagnie’. Heden ten dage is het moeilijk te bevatten wat er eigenlijk zo loffelijk of achtbaar aan deze onderneming was.
Het verhaal over de reis met de Meermin weerspiegelt het gebrek aan compassie en de ongebreidelde zucht naar geldelijk gewin. In het jaar 1717 werd er onderzoek gedaan naar de mogelijke inzetbaarheid van Aziatische en Afrikaanse slaven. De bewindvoerders van de VOC waren van mening dat zij goedkoper waren dan Europese arbeiders. Ook waren zij inschikkelijker en meer bereid om minder aangename en zwaardere taken te verrichten.
In de praktijk bleek echter dat de slaven zorgden voor een voortdurende staat van onrust en ondanks zware straffen bleven ontsnappen en vreselijke misdaden begingen als reactie op hun onmenselijke behandeling. Er werden proclamaties uitgevaardigd waarin werd vastgelegd dat een slaaf die zijn hand ophief tegen zijn eigenaar ter dood zou worden gebracht en een slaaf die zich luidruchtig gedroeg tijdens een kerkdienst zou worden gegeseld. Dit was de achtergrond waartegen het drama van de slavenopstand op de Meermin zich in 1766 afspeelde.
Onder commando van Schipper Gerrit Christoffel Muller zette men koers naar Madagaskar. Met de plaatselijke heersers werd onderhandeld over de prijs die moest worden betaald voor de slaven. Om de handel vlot te laten verlopen en om de plaatselijke bevolking gunstig te stemmen werden geschenken overhandigd bestaande uit messen, lappen stof, kralen, arak (sterke drank), pijpen en tabak. Soms werd na veel loven en bieden de prijs van een slaaf bepaald op twee geweren, honderd kogels en honderd vuurstenen terwijl over de hier nog aan toe te voegen hoeveelheid buskruit nog verder werd onderhandeld. Overigens werden regelmatig de prijzen verhoogd doordat er hevige concurrentie ontstond tussen Hollandse en Franse kooplieden. Eenmaal aan boord van het schip dat ze zou vervoeren naar Kaap de Goede Hoop, werden de slaven kaal geschoren en paarsgewijs geboeid. Mannen en vrouwen werden van elkaar gescheiden. Om te voorkomen dat messen of andere wapens werden verborgen, was het enige kledingstuk dat de slaven mochten dragen een doek om hun naaktheid te bedekken. Er breekt scheurbuik uit onder de slaven en op aanraden van de scheepsarts worden de slaven bevrijd van hun boeien om ziekte en dood te voorkomen. De slaven maken zich meester van een aantal assegaaien en een zwaard en komen in opstand. Drieëntwintig officieren en manschappen worden gedood. Sommigen werden levend in zee gegooid, anderen eerst met een assegaai, een bijl of een hamer vermoord. Negenentwintig bemanningsleden hebben de ramp overleefd en van een aantal van hen zijn in het boek getuigenverklaringen opgenomen. Uiteindelijk worden de leiders van de opstand gestraft. De gezagvoerder van de Meermin en zijn stuurman worden wegens nalatigheid en plichtsverzuim ontslagen, zij worden verantwoordelijk gehouden voor het verlies van het schip dat aan hen was toevertrouwd.
De in het boek opgenomen opsommingen van onder meer de inventaris van goederen die zijn geborgen uit de Meermin en op een openbare verkoping werden geveild, komen de leesbaarheid van het boek niet ten goede. Heel gedetailleerd zijn een bouwplan en een zeilplan van het schip opgenomen hetgeen de in maritieme historie geïnteresseerde lezer zeker zal plezieren. De als bijlage opgenomen chronologie draagt er toe bij dat een helder overzicht van de gebeurtenissen wordt verkregen. Deze chronologie is vooral belangrijk omdat door de uitvoerige uiteenzettingen over bijvoorbeeld de getuigenverhoren de aandacht van de lezer wel eens zou kunnen verslappen.
Nergens in het boek wordt een moreel oordeel gegeven over de slavernij of de handelswijze van de Europese bemanningsleden. De schrijvers hebben zich onafhankelijk opgesteld en geven op een academische wijze de feiten weer.
De opstand op het slavenschip Meermin
Auteurs: Dan Sleigh en Piet Westra
Vertaald door: Riet de Jong-Goossens
Verschenen bij: Uitgeverij Cossee
Aantal pagina’s: 206
Prijs: € 21,90
Vertaald door: Riet de Jong-Goossens
Verschenen bij: Uitgeverij Cossee
Aantal pagina’s: 206
Prijs: € 21,90
Nederlands-Caraïbische promovendi weer bijeen
Uit Curaçao, Aruba, Duitsland, Denemarken, Indonesië en Nederland waren ze opnieuw bijeengekomen: de promovendi die bezig zijn een proefschrift te schrijven bij de leerstoel West-Indische Letteren van de Universiteit van Amsterdam. De leerstoel wordt sinds 2006 bezet door prof. Michiel van Kempen en leverde enige tijd geleden de eerste promovendus af met Cynthia Abrahams die een proefschrift schreef over de Surinaamse dichter-politicus R. Dobru. Dit jaar kwam het gezelschap op zaterdag 7 september bijeen in de Regentenkamer van de afdeling Bijzondere Collecties van de Universiteitsbibliotheek van Amsterdam. Vier docenten – prof. Selma Leydesdorff, dr Paul Bijl, dr Francio Guadeloupe en prof. Thomas Vaessens – verzorgden bijzondere colleges. Carl Haarnack zorgde voor een rondleiding over de slavernijtentoonstelling bij de UB. ’s Avonds werd er doorgepraat in gedineerd in literair café De Engelbewaarder; beeldend kunstenaar Rudy Henriquez fungeerde als tafelspreker. Op zondag 8 september gaven drie promovendi (Benoît Verstraete, Joe Fortin en Ellen de Vries) een publieke presentatie bij de Vereniging Ons Suriname, waarna een boekenmarkt met een flink aantal schrijvers volgde (eerder verslag, zie hier).
Carifesta XI Book Fair: Surinaamse trots afwezig
In de grote hal van de Kamer van Koophandel vond gedurende Carifesta XI de Book Fair plaats. De volgende landen waren er onder andere: Suriname, Guyana, St-Lucia, Trinidad en Tobago, Belize en Barbados. Participanten uit deze landen verkochten de beste literaire boeken van hun schrijvers en dichters.
read on…Rechter: maandblad Parbode uit de schappen
Paramaribo – Parbode heeft het vrijdag kortgeding verloren dat familie Van Ommeren tegen het maandblad had aangespannen. Kantonrechter mr. I.S. Changur-Lachitjaran heeft de uitgever gesommeerd de september-editie uiterlijk zaterdag 14 september om 13.00 uur uit de handel te halen. Dit meldtParbode op zijn website.
De familie Van Ommeren maakte bezwaar tegen een reportage in Parbode, waarin de onopgeloste moord op de bekende architect Harold van Ommeren in 1976 werd gereconstrueerd. Daarbij werden ‘mogelijke scenario’s’ uit de doeken gedaan, waaronder mogelijke betrokkenheid van de familie.
Met name weduwe Mangaldee van Ommeren-Poeran en dochter Helsa van Ommeren vonden het artikel beledigend en de publicatie ervan onrechtmatig omdat ze er geen toestemming voor hebben verleend.. De rechter stelde hen in het gelijk.
De uitgever en redactie stelden echter dat “zeer zorgvuldig te werk is gegaan en 43 verschillende bronnen zijn geraadpleegd, inclusief andere familieleden van de heer Van Ommeren”. Maar de rechter oordeelde dat “álle familieleden toestemming hadden moeten verlenen” voordat tot publicatie mocht worden overgegaan.
In Nederland, Curaçao en in andere landen blijft Parbode wel te koop, aangezien de rechter zich niet bevoegd achtte om een uitspraak te doen over gebieden buiten Suriname.[uit de Ware Tijd, 13/09/2013]
In de straten van de hemel (3)
door Antoine de Kom
Dat klinkt allemaal misschien wel aardig maar hoe komen meester en slaaf eindelijk los uit hun worsteling? Dat is geen simpele zaak. Ik herinner mij de commotie rond de onthulling van het standbeeld dat van mijn grootvader is gemaakt en dat op het naar hem genoemde plein in de Bijlmer staat. Het is een naaktbeeld en riep associaties op met een slaaf. Er werd boos geroepen om kleding. Nota bene op het journaal. Het zal je maar gebeuren. Op het journaal werd mijn blote opa aangekleed. Ik heb mij daar wijselijk buiten gehouden en in een gedicht zitten spelen met blote kleding en hoe je naakt ook heel gekleed kunt gaan, een fascinerend onderwerp want ontbloten en kleden is iets dat wij mensen toch vaak als zinnenprikkelend ervaren. En niet alleen dat.
read on…
RSS
Facebook
Twitter
