blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Kempen Michiel van

Het talige draaihoofd van Cairo

Toespraak bij de 70ste geboortedag van Edgar Cairo, theater Perdu, Amsterdam, 6 mei 2018

door Michiel van Kempen

Of Edgar Cairo de grootste schrijver van Suriname is? De vraag is me nogal eens gesteld. Door Afro-Surinamers die driftig op zoek zijn naar een literaire icoon. Door bewonderaars van zijn grote en diverse oeuvre. Door mensen die zich geen raad wisten met zijn merkwaardige variant van het Surinaams-Nederlands. Door mensen die hem bewonderden om zijn provocerende ‘negerachtigheid’ − bij hemzelf overigens een woord zonder aanhalingstekens. Of juist door mensen die een hekel hadden aan zijn provocerende negerachtigheid. En mijn antwoord luidt: ik weet het niet. En ik vind de vraag of hij de grootste schrijver van Suriname is of was eigenlijk ook niet zo interessant. Wie is er groter: Shakespeare of Dante? − wie zal het zeggen? Edgar Cairo wist het zelf wel: hij was èn Dante èn Shakespeare. read on…

Prachtige palmen en prachtige pennen

Ruim veertig bezoekers trok de literaire manifestatie “Palmen en Pennen: geschreven Suriname” donderdagavond 3 mei naar de Kennismakerij inTilburg. De Bibliotheek Midden-Brabant en de Stichting Cools kijken tevreden terug op hun samenwerking tijdens deze avond die in het teken van literatuur uit Suriname stond. read on…

Ontworteld op de akker van de wereld – Edgar Cairo’s legacy

De Surinaamse schrijver Edgar Cairo zou op 7 mei a.s. 70 jaar zijn geworden. Met zijn ‘provocatieve’ columns in de Volkskrant, met zijn romans, theater en poëzie stelde hij al in de jaren ’80 zowat alle thema’s aan de orde die in recente debatten over blackness, Zwarte Piet, her-denken van het koloniale verleden, white innocence aan de orde komen. Wat is Cairo’s legacy voor de jonge schrijvende generatie van nu? Een lezing, columns, een tafelgesprek bij Perdu op 6 mei a.s.. read on…

Een rederijker achter Lelydorp

door Michiel van Kempen

Een van de bekendste vormen van de orale literatuur van de Javanen is de wajangvoorstelling. Na 1970 is de wajang wong waarbij het verhaal uitgebeeld wordt door mensen, verdwenen uit Suriname. Voorstellingen van wajang kulit (met poppen) komen nog wel met zekere regelmaat voor, op feesten bij de herdenking van de Javaanse immigratie, op nationale feestdagen, op huwelijkspartijen. read on…

Palmen & pennen: 5 boekentips van Rihana Jamaludin

Palmen & Pennen is een literaire avond over Surinaamse literatuur in De Kennismakerij in Tilburg op donderdag 3 mei a.s. Schrijfster Rihana Jamaludin maakte voor de Bibliotheek Midden-Brabant een Boeken-Top 5, over De Vrouw van de boekbinder – Belinda Starling, De Zwarte Lord van Rihana Jamaludin, Brick Lane – Monica Ali, Fotoboek Augusta Curiel en De kinderen van de Wind – stripserie. Zie hieronder. read on…

‘Palmen en Pennen’ in De Kennismakerij

Avond met drie auteurs in teken van Surinaamse literatuur

Suriname staat donderdagavond 3 mei centraal tijdens de literaire manifestatie ‘Palmen en Pennen: geschreven Suriname’ in De Kennismakerij in de Tilburgse Spoorzone. De Stichting Cools en de Bibliotheek Midden-Brabant hebben daartoe de handen ineen geslagen en een drietal auteurs uitgenodigd. Zij houden alle drie een korte lezing en gaan daarna in gesprek met het publiek en journalist Joep Trommelen, tevens bestuurslid van de Stichting Cools. De drie auteurs zijn Michiel van Kempen, Chris Polanen en Rihana Jamaludin, die een thuiswedstrijd speelt. Ook de Tilburgse stadsdichter Onias Landveld, eveneens met een Surinaamse achtergrond, speelt een rol tijdens de avond met een aantal korte spoken word optredens. read on…

In memoriam Cecilia Lichtveld

door Michiel van Kempen

Op vrijdag 21 april 2018 overleed in Amsterdam Cecilia Lichtveld. Ze was de oudste van de drie kinderen die haar vader Lou Lichtveld, beter bekend onder zijn schrijversnaam Albert Helman (1903-1996), kreeg met zijn eerste echtgenote Lenie Mengelberg (1903-1984). Zij overleefde haar jongere broer Peter, overleden in 2010, en haar zusje, de vorig jaar overleden illustratrice Noni Lichtveld. Cecilia werd net geen 90 jaar. read on…

Verzet op zoek naar het woord

Bij het heengaan van Orlando Emanuels

door Michiel van Kempen

De deur moest dicht. “Kom gauw binnen.” Hij wachtte me op achter een lijntje met fleurig wasgoed. Hijzelf in okselmouw t-shirt, sportbroekje, op slippers. De deur ging stevig dicht. “Die sakasaka hebben me weer de hele nacht wakker gehouden.” Die sakasaka – klootzakken, een woord uit het rijke arsenaal scheldwoorden van de deze week op 90-jarige leeftijd overleden Orlando Emanuels, waarmee hij de sympathisanten van het regime-Bouterse bedoelde. Ze wisten hoe fel hij in zijn poëzie tegen het regime tekeer kon gaan, al kwam er van die gedichten maar weinig naar buiten: nu en dan eens één in de Ware Tijd of op de radio of – anoniem – bij een politieke meeting. read on…

Rebel en pionier; Albert Helman (1903-1996)

Rebel en pionier; Albert Helman (1903-1996) is de filmische vastlegging door Marieke Rodenburg van de 7de Caraibische Letterendag, over Albert Helman, 17 september 2016. read on…

De flonkering van het Papiamentu

De rubriek Herlezen vraagt aandacht voor boeken die langer geleden zijn verschenen en de moeite van het herlezen waard zijn. Suggesties? Laat het ons weten via ons emailadres.Vandaag een stuk over De kleur van mijn eiland van Aart G. Broek, Sidney M. Joubert en Lucille Berry-Haseth uit 2006.

 

door Michiel van Kempen

‘Voor degenen die de echte tambú gekend hebben, moet het een trieste zaak zijn de hedendaagse tambú te zien opvoeren door de jonge folkloristische groepen. Een tambú waar de man nu constant met opgeheven armen achter de vrouw aandanst totdat hij haar zo dicht nadert, dat zij hem een kontstoot geeft.’ Dat schreef de Curaçaose dichter Elis Juliana in 1983. Hij had het over de bekendste traditionele dans van de Nederlandse Antillen, maar het citaat geeft de hele ontwikkelingsproblematiek van de Antillen in een notendop: van de taal (het Papiamentu), van de cultuur in brede zin, van de hele samenlevingsvorm van de drie Benedenwindse eilanden Aruba, Bonaire en Curaçao. Waar komen wij vandaan? wat kennen wij van die traditie?, wat is ervan overgebleven?, wat geven we op als we als minuscule samenlevingen meegaan in de vaart der grote volkeren? Hoe verhoudt zich de eilandelijke cultuur tot de Nederlandstalige van het Koninkrijk der Nederlanden en de machtige Spaanstalige van het nabijgelegen Zuid-Amerikaanse continent? Het zijn altijd kernvragen geweest van de Benedenwinders en nu, anno 2006, op de drempel van nieuwe belangrijke staatkundige hervormingen, zijn die vragen niet minder klemmend dan ooit ervoor. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter