blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Haan Ezra de

Diana Tjin – Het geheim van mevrouw Grünwald

door Ezra de Haan

Met haar debuutroman Het geheim van mevrouw Grünwald toont Diana Tjin dat ze een zeer geraffineerd schrijfster is. Want ondanks het waargebeurde historische verhaal waarop het boek gebaseerd is, en dat je zeker niet in de koude kleren gaat zitten, is het vooral de wijze waarop ze dit verhaal vertelt, dat het je bijblijft. read on…

Ze had kunnen sterven

Over David van Reen – Anbessa’s dochter

door Ezra de Haan

David van Reen (1969-2015) schreef slechts twee romans, Engelen der wrake (2009) en Anbessa’s dochter. Tevens was hij schilder en fotograaf; zijn prachtige fotoboek Het land van de verbrande gezichten (2008) is daar een blijvend en indrukwekkend bewijs van. Zijn leven kenmerkte zich door strijd. read on…

Liever hoge nood dan snode dood

Parelmoerpoeder van Clyde R. Lo A Njoe

door Ezra de Haan

Clyde Lo A Njoe (1948) is iemand die je blijft verbazen. Als kunstenaar verwierf hij roem en aanzien als medeontwerper en schilder van het Orakelkunstuurwerk van Holland-Nagasaki Village in Nagasaki (Japan) en van het monument van de nieuwe basiliek van de Virgen de Guadeloupe te Mexico. Tegelijkertijd was hij actief als dichter. Zo verscheen in 1980 de tweetalige dichtbundel Dansen/ Baliamentu, in 1982 Doodverf en zeven jaar later Echolood. Daarna werd het stil. Tot 2015 toen Mijn lief mijn leed werd gepubliceerd. Een mooie dichtbundel die, net als Dansen/ Baliamentu, gedichten bevatte waarin muziek een grote rol speelde. Parelmoerpoeder is zijn jongste wapenfeit, een kloeke roman met de dikte van het telefoonboek van Mexico City. Met zijn 675 pagina’s is het een boek dat bij voorbaat al indruk maakt. read on…

Was de emigratie de moeite waard?

Over Cucuisa cabisha = Als de aloë sluimert van Quito Nicolaas

door Ezra de Haan

Quito Nicolaas, San Nicolas, Aruba (1955) studeerde Culturele en Maatschappelijke Vorming te Amsterdam. Hij was, samen met Libèrta Rosario, de bedenker en oprichter van een schrijversgroep die een podium vormde voor de nieuwe generatie Caribische schrijvers en dichters. In 2003 werd de stichting Simia Literario (Literair zaad) opgericht, waarvan Nicolaas de voorzitter was. read on…

De Mezquita weet met opvallend weinig woorden veel te beschrijven

door Ezra de Haan

Artsen die niet leren van hun fouten zijn gevaarlijk

Het ergens gevonden manuscript is een technische truc die al enige eeuwen in de literatuur wordt toegepast. Dit was ook direct de reden dat ik met enige argwaan de woorden op de binnenflap van De lichtkamer las die de kinderen van Henriette de Mezquita hadden geschreven. Het ging over het leeghalen van een woning, het aantreffen van meerdere korte verhalen en een pakketje, dichtgebonden met een roodfluwelen lint, dat een puntgaaf manuscript bleek te zijn. Hun moeder, Henriette de Mezquita, had jarenlang haar schrijversaspiraties voor hen verborgen gehouden. De lichtkamer, zo schrijft de auteur zelf in de proloog, is haar eerste en waarschijnlijk laatste boek. Slechtziendheid en hoge leeftijd zijn de redenen voor deze gedachtegang. Al met al maakte het verhaal achter deze roman mij nieuwsgierig. read on…

De verhalen van Sakoentela Hoebba zijn romans in een notendop

door Ezra de Haan

Niemand hoeft iets te weten

Toen ik in 2012 door Suriname reisde, viel mij keer op keer de schoonheid van sommige huizen op. Ze waren oud en uit hout en golfijzer opgetrokken, zichtbaar in verval en toch leek het geen van de bewoners te deren. Ze lagen op de porch te slapen, waren in gesprek of keken mij glimlachend aan. Steeds maakte het mij nieuwsgierig naar hun leven. Nu, jaren later, beschrijft Sakoentela Hoebba die levens en toont daarbij haar grote inlevingsvermogen. Het zorgt ervoor dat je even achter de schermen mag kijken en deelgenoot wordt van verhalen die normaal achter gesloten deuren worden besproken. read on…

Geen weg terug is een meesterlijke roman

door Ezra de Haan

De vaart waarmee het water steeg

Iraida van Dijk-Ooft (1974) studeerde in 2014 af aan de Schrijversvakschool te Paramaribo. Die opleiding heeft inmiddels een mooie reeks auteurs opgeleverd: Ruth San A Jong, de oprichter van de vakschool, Sakoentela Hoebba, Karin Lachmising en Iraida van Dijk-Ooft. Twee Surinaamse schrijfsters van korte verhalen, een dichter en een romanschrijver. Met haar debuutroman Geen weg terug toont Iraida van Dijk-Ooft aan dat de Suriname literatuur zich inmiddels kan meten met de wereldliteratuur. read on…

Het zoeken naar een dichter, het vinden van een wereld

Over Zoeken naar Slory van Ezra de Haan

door Albert Hagenaars

 

Suriname is door tal van draden met Nederland verbonden. Toch houdt de kennis van het land en al zijn culturen in de delta niet over. Hoe meer er dus over verschijnt, hoe beter.
De actieve publicist, dichter en radioprogrammamaker Ezra de Haan (1957, Amsterdam) bezocht het land om er een workshop schrijven te geven en deed verslag van zijn ervaringen in een boek dat net zo bont is als Suriname zelf. Hij presenteerde daarmee allerlei opmerkelijke zaken die je in de gangbare reisboeken niet gauw tegen zal komen. Behalve het uitvoeren van de werkwinkel was zijn doel een kennismaking met de dichter Michaël Slory (1935, Totness), wiens werk hij al zo lang bewondert. De Haan is ook redacteur bij een uitgeverij die al twee boeken van Slory uitgaf plus een cd die een interview van Rogeria Burgers met de dichter bevat. De bundeltitels zijn: Ik zal zingen om de zon te laten opkomen (1991) en Torent een man hoog met zijn poëzie (2012). read on…

Zoeken naar Slory

door Eric de Brabander

Michaël Slory is een van belangrijkste hedendaagse Surinaamse dichters, en zeker de belangrijkste nog levende Creoolse dichter. Creools, want Suriname is een gesegmenteerd land. Chinezen, latino’s, stads- en boscreolen, Indiërs en Javanen. En Hollanders natuurlijk. read on…

Zoeken naar Slory van E. de Haan

door Karel Wasch

Ezra de Haan (ps.) gaat in dit boek op zoek naar de bekende Surinaamse dichter Michaël Slory. Tegelijkertijd is dit roadboek een vakkundige inkijk in het Suriname van nu. Het Suriname waar de gewoontes duidelijk anders liggen dan in Nederland. Gelukkig vergelijkt De Haan de twee landen niet, maar hij schetst met vaardige pen wat er opvallend is en vooral schokkend.  De economie ligt op zijn rug en de straten worden bevolkt door prostituees, vooral in Paramaribo. De oude koloniale bouwwerken zijn in verval. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter