blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: Dewnarain Jerry

Aanhalen van de Nederlandse koloniale banden: Mijn broer de neger

door Jerry Dewnarain

.

Marion Aker heeft naast de roman Mijn broer de neger, die in dit artikel wordt besproken, een verhalenbundel, genaamd De sigarettenman en andere Caribische verhalen, uitgegeven. In 2014 kwam haar boek Mijn broer de neger uit. Met dit boek wil Aker de levendige band bewijzen die Nederland heeft met Curaçao. Het is de tegenhanger van Mijn zuster de negerin, de novelle van Cola Debrot die in 1935 is geschreven, stelt de schrijver. Over dit laatstgenoemde boek leest u verderop in dit artikel wat opmerkingen. read on…

Noodzaak voor verder onderzoek van het Sarnámi

Verslag in woord en beeld van het Sárnami congres

 

Deze pagina is geheel gewijd aan de vorige week (5/6 mei 2017)  gehouden Sarnámi-conferentie, gehouden in het Universiteits guesthouse in Paramaribo. Moderatoren tijdens de discussies waren Indra Djwalapersad, Radjen Baldew, Bhola Narain en Maurits Hassankhan. Op deze literaire pagina zijn korte verslagen van de gepresenteerde lezingen opgenomen, gemaakt door Sita Patadien [SP] en Hilde Neus [HN]. Er was ook vertier. In de avonduren werden er baithak gana liederen ten gehore gebracht door Kries Ramkhelawan en zijn gezelschap. Op de tweede dag waren er diverse auteurs die voordroegen uit eigen werk. Ook presenteerde de toneelgroep Hasti Masti onder leiding van Shanti Matai een sketch die mooi aansloot bij het thema van de conferentie: grootouders die moeite hebben om te communiceren met hun kleinzoon, omdat die het Sarnámi niet spreekt. Vastlegging en overdracht is belangrijk bij het voortbestaan van een taal. Voor het Sarnámi is de prognose positief en deze conferentie draagt daar zeker aan bij. Alle foto’s: Michiel van Kempen. read on…

2018 uitgeroepen tot Albert Helman-jaar

2018 wordt uitgeroepen tot Albert Helman-jaar. Verschillende instellingen hebben daartoe de handen ineengeslagen. Een lang jaar zal er van alles rond de grote Surinaamse schrijver gebeuren: een film, een musical, een toneelstuk, een tentoonstelling, een congres, heruitgaven van zijn werk. read on…

Sarnámi Conferentie in Paramaribo

Op vrijdag 5 en zaterdag 6 mei 2017 wordt er in Paramaribo het tweede Sarnámi congres gehouden Het eerste vond plaats in 1986 in Paramaribo. Het congres vindt plaats in het Guesthouse van de Anton de Kom Universiteit onder auspiciën van de Faculteit Humaniora. Vorige maand vond een enigszins vergelijkbaar congres plaats in Den Haag; en aantal van de sprekers uit Den Haag geeft ook acte de présence in Paramaribo read on…

Frank Martinus Arion: een veelzijdig gedreven persoon

We besteden aandacht aan het Liber Amicorum (Vriendenboek) voor Frank Martinus Arion, die in 2015 overleed. Onze redacteur Jerry Dewnarain heeft hem ontmoet toen de schrijver van Curaçao in verband met een literatuurcongres hier was, een scholentoer deed en zo in Nickerie terechtkwam, waar Jerry toen les gaf. Dat was het begin van een avontuur, want hij besloot op het eiland les te gaan geven en wel op de school van Arion. Maar daarover later mee. Dewnarain bespreekt het Papiamento-gedeelte, en Hilde Neus kijkt naar het Nederlandstalige deel van het boek. Deze keer dus samen. [red. dWTL] read on…

De mooiste boeken, gelezen door de redactie van de Literaire Pagina en medewerkers

Helen Chang

Het beste boek dat ik in 2016 heb gelezen? Bij fictie zou ik een keuze moeten maken tussen Malva van Hagar Peeters en Orgelman van Mark Schaevers. De boeken hebben gemeen dat ze een biografie zijn. Het ene over de dochter van de Chileense dichter Pablo Neruda en het andere over de Duitse kunstenaar Felix Nussbaum. Toch kies ik liever voor non-fictie, in dit geval Wi Rutu; Tijdschrift voor Surinaamse Genealogie, dat halfjaarlijks wordt uitgegeven door de Stichting voor Surinaamse Genealogie en dat wordt verstrekt aan de donateurs van deze stichting. read on…

Albert Helman, de eerste belangrijke schrijver uit de Nederlandse West

door Jerry Dewnarain

 ‘Geen andere Nederlands-Caraïbische schrijver geeft in zijn leven en werk zo scherp de dilemma’s en paradoxen te zien van een denkend individu op de grens van de laat-koloniale en vroeg-onafhankelijke samenleving als Albert Helman (p. 5).’

 

Met deze krachtige openingszin in ‘Vooraf’ zegt Michiel van Kempen in principe alles over het oeuvre van de veelzijdige persoon Lou Lichtveld, de schrijver die bekend staat als Albert Helman. Ik begin de dikke biografie over Albert Helman – 863 pagina’s – te lezen. Het boek leest prettig. Het bevat veel informatie over Helman zelf, zijn familie, zijn boeken, zijn vrienden, over de politiek in Nederland en Suriname van de twintigste eeuw. Maar dat is niet alles. De biografie geeft ook een beeld van de tijdsgeest van bijna een hele eeuw. read on…

Vier nieuwe Surinaamse kinderboeken

Mama Kankantri roept de volkeren bijeen

door Hilde Neus

.
De schrijver van dit voorleesboek, of boek om zelf te lezen door de jeugd, is Gerard R. Maynard, docent op het Instituut voor de Opleiding van Leraren. Maynard is ook bekend als uitstekend verhalenverteller en hij heeft meegedaan aan de verhalen-vertellen-wedstrijden in Tori Oso, onder de vlag van de Schrijversgroep ‘77. Zijn talent als verteller heeft hij nu omgevormd tot een jeugdboek. read on…

Bea Vianen: wordt ze nog gelezen?

door Jerry Dewnarain

De boeken van Bea Vianen zijn zo vaak gelezen, omdat de literaire kracht ervan ontegenzeglijk groot is, en omdat Bea Vianen zo zuiver het perspectief van een kritische generatie van Surinamers weet te verwoorden. Want Vianen bakte geen zoete bollen als het om Suriname ging. In tegenstelling tot haar Surinaamse generatiegenoten R. Dobru, Ruud Mungroo, Jozef Slagveer en Leo Ferrier legt zij genadeloos de barsten in het multiculturele huis Suriname bloot. Niet dat die kritische blik nu direct een grote boekenafzet garandeerde, maar niemand kon erom heen dat Vianen een feilloos oog heeft voor details die diep-authentiek Surinaams zijn, dat ze die details in een gedegen plot weet te verweven in een authentieke taalvorm. read on…

30 jaar De Ware Tijd Literair (II)

Ons eigen ding

door Tessa Leuwsha

Sinds ik me in 1995 in Suriname vestigde, bestaat mijn zaterdagochtendritueel uit opstaan, baden en de Ware Tijd kopen. Aan het ontbijt lees ik vervolgens de krant, altijd van achteren naar voren, een gewoonte waarvan ik niet meer weet hoe ik eraan kom. Het langst doe ik over de Literaire Pagina. In de jaren negentig was internet nog geen gemeengoed en toen al hield die pagina me wekelijks in contact met wat ik het liefst deed: lezen. En schrijven, als kind al. Gedichtjes en opstellen vol gedragen meningen over wat me maar bezighield: mijn straat, mijn stad, mijn land – toen nog Nederland. Via de Ware Tijd Literair maakte ik kennis met mijn nieuwe land, Suriname. En precies dat is voor mij de kracht van literatuur. Die toont je mens en samenleving in de meest uiteenlopende facetten. Soms als een kloppend hart, soms als een pijnlijk geweten. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter