blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: column

Ismene Krishnadath – Kijk op Helman

Een aantal impressies:
Eerste impressie: 1 jongeman 30, grafisch ontwerper. Ik vraag hem: “Zou je een advertentie voor me kunnen ontwerpen over het boek van Albert Helman.”
“Natuurlijk! Maar by the way, wie is Albert Helman?”
Tweede impressie. Schrijversgroepavond. Boek van Helman staat mooi uitgestald op een boekenstaander op de boekentafel. Jongeman, ongeveer 25, loopt langs, pakt het boek op. Knikt goedkeurend. Mooi dik boek. Wie is die man op de omslag?
Derde impressie: Ring Ring. Erwin de Vries aan de telefoon.
“Ismene, ik heb gehoord dat jij dat boek van Albert Helman verkoopt.” “Klopt, ben je geïnteresseerd?” read on…

Van ‘motyo’ tot moderne klassieker

door Aart G. Broek

Naar prostituees en hun werkzaamheden in de voormalige Caribische koloniën deed ik geen uitgebreid onderzoek. Wel maakte ik mij onvermijdelijk een voorstelling van het leven van publieke vrouwen. read on…

Pim de la Parra – Schaamte

In mijn tienerjaren, toen er in de Domineestraat nog boeritji wagi’s [ezelkarren – red. CU] mochten rijden en er in heel Suriname niet meer dan vijfduizend auto ’s waren, is me voor het eerst een gevoel van schaamte aangepraat. Als leerling van de Hendrikschool, en daarna de AMS, werd ik geleidelijk aan vanzelf beïnvloed door de opvattingen en attitudes van diverse leraren, onder wie ook een paar Nederlanders. read on…

Op weg naar de Matthäus Passion, The Passion en de Lijdenstijd

door Carry-Ann Tjong-Ayong

 

Wie in Suriname woont of er vaak komt heeft zeker wel eens kennisgemaakt met dirigent-organist Peter den Ouden. Hij geeft concerten in kerken, in de basiliek, in CCS en Thalia, dirigeert koren, is de stuwende kracht achter de muziekeducatie, het conservatorium en de diverse muziekscholen in Suriname en iedereen die een opleiding in de klassieke muziek ambieert. read on…

Rihana Jamaludin – Doe-het-zelf carnaval

De afgelopen jaren had ik Carnaval steeds gemist. Eerst omdat ik geen zin had om voor de optocht urenlang in de vrieskou te staan. En later omdat de kinderen groot werden en geen lust meer hadden in verkleedpartijen, ook mijn man was er niet meer voor te porren.
Dat was jammer, want de winters werden zachter en de stad ingaan werd daarmee aantrekkelijker. Verlangend keek ik naar de kleurige kostuums in de winkels, maar helaas, ik kreeg geen gezinsleden op de been. read on…

Stadia van beschaving

door Aart G. Broek

In de eerste decennia van de vorige eeuw konden Nederlandse bezoekers aan Curaçao zich uitgesproken laatdunkend uitlaten over het beschavingsniveau van de Afro-Antilliaanse bevolkingsgroep. Soms werd hiertegen fel geageerd, met name door de rooms-katholieke missie. read on…

Parodie op Schooljaren (2)

door Ed Hart

Aan uitbreken hoefde je niet eens te denken want de poorten werden om acht uur hermetisch gesloten zodat laatkomers konden worden geregistreerd. Tijdens de pauze werden de poorten weer afgegrendeld als een kruitmagazijn en de leerkrachten veranderden in cipiers die alles en iedereen scherp in de gaten hielden. read on…

Pim de la Parra – Discipline

Van jongs af aan was ik behept met het talent om stil te zitten en niets te doen, alleen maar te kijken en te luisteren. Ik kon urenlang op het  bovenbalkon van mijn ouderlijk huis aan de Zwartenhovenbrugstraat staan of zitten en zonder te denken waarnemen wat er op straat was te zien. Om mijn vader voor de gek te houden had ik altijd wel een boek en een schrift bij de hand, om te kunnen doen alsof ik met mijn huiswerk bezig was. Op mijn AMS-rapporten regende het onvoldoendes, en tot de dag van vandaag ben ik de enige die alle drie klassen heeft gedoubleerd en zes jaar nodig had om het einddiploma te behalen. Het spreekt vanzelf dat mijn vader ernstig moest twijfelen aan mijn geschiktheid voor het burgerlijk bestaan, en zich geen raad meer met mij wist. Dat vond ik best, want iets in mij kon het niet laten tegen hem in verzet te komen, hoe veel ik ook van hem hield. read on…

Parodie op schooljaren (1)

door Ed Hart

In de vroege ochtend werden de koeien op boiti gemolken waarna ze hun stal uit mochten om de ganse dag ongehinderd te grazen en te herkauwen. Herkauwen met die minachtende blik waarmee ze uit hun koeienogen staarden. Zo van alsof ze het beter wisten of zich bewust van hoe belangrijk en nuttig ze wel waren.
Ook het lome loeien van tijd tot tijd hoorde erbij. Wat ze daarmee te kennen wilden geven mag Joost weten. Was er soms iets dat hen, verwende nesten als ze waren, niet aanstond?  Of was het zuiver een uiting van welbehagen?  Daar in die omheinde grote ruimte waar ze onbedreigd genoten van La Dolce Vita, het zalig niets doen. read on…

Kluts kwijt

door Sharda Ganga

 

Jaren geleden zaten vriendin Chandra en ik voor een dilemma. We moesten een lange autorit maken, en een andere vriendin had aangeboden te rijden. Het probleem was alleen dat die vriendin een hele speciale manier van rijden had: er was geen enkel gat in het wegdek dat haar niet beviel. Aan het begin van de jaren negentig waren de meeste straten in veel ergere conditie dan ze nu zijn, maar ja, wij hadden geen vervoer. Dus gingen we op pad. Chandra dacht behulpzaam te zijn door steeds te roepen: let op, daar is een gat! Maar chauffeurende vriendin zag dat als juist als een richtingwijzer en aanmoediging, en huppekee, zo butsten we verder van gat tot gat. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter