blog | werkgroep caraïbische letteren
Posts tagged with: column

Wilhelmus zingen? Ammenooitniet!

door Mala Kishoendajal

Ik heb nooit, nooit het Wilhelmus meegezongen in de bijna vijftig jaar dat ik Nederlander ben, en zal het ook nooit, nooit zingen. Waarom? Ten eerste, omdat het een strijdlied is van blank Holland ten tijde van de Spaanse bezetting van de Nederlanden. Het is dus niet mijn strijd of bevrijding, want ik heb Indiase wortels. read on…

De witte identiteitspolitiek van alt-right is niets minder dan eeuwenoud racisme in een nieuw, hip jasje

door Harriët Duurvoort

Ik luister naar Billy Holidays prachtige, dichtgeknepen, bittere stem. Blood on the leaves and blood on the root/ Black bodies swinging in the Southern breeze/ Strange fruit hanging from the poplar trees.

Het is doodeng. Er valt niets te ontmaskeren aan de KKK of neo-nazi’s. Terreur, moord en marteling is altijd hun trotse handelsmerk geweest. Ze marcheren anno 2017 blakend van zelfvertrouwen terug uit de marge naar de mainstream, met rugdekking van president Trump. read on…

Michael Slory: Alsof men alles loslaat

door Michiel van Kempen

Het gestommel in het dichte huis aan de Rembrandtstraat in Paramaribo-Noord begint zodra ik aan het hek heb gerammeld. Dat is een goed teken. Daarna hoor ik zijn vertrouwde stem en nog wat later wordt het gordijn van zijn neutenwoning opzijgeschoven en gluurt hij van bovenaf naar beneden: Michael Slory, dichter. Hij lijkt me van achter zijn gordijn te woord te willen staan, maar als ik zeg dat ik iets voor hem heb meegebracht, scharrelt hij ergens zijn sleutels tevoorschijn en hoor ik hem de met golfplaten dichtgetimmerde trap afdalen. De benedendeur zwaait open en daar staat hij in een knalgele, glimmende damesregenjas. Waar heeft hij die nou weer vandaan gehaald? read on…

Als je ziet wat wit over zwart zegt, dreig je alle geloof in de mensheid te verliezen

door Stevo Akkerman

Het was op de Centrale Markt van Paramaribo, waar ik duidelijk niet zwart was, dat een jongen me toesiste: ‘Hey, white monkey’. Ik kon daar wel om lachen, en het paste ook perfect bij de research die ik in Suriname aan het plegen was, dus mij hoorde je niet klagen. read on…

Vrijheid

door Holger Gzella

Intellectuele vrijheid is de grootste zegening van een academisch bestaan. Ik bepaal mijn eigen onderzoeksthema’s en hoef niemand te behagen door subsidies binnen te slepen voor flutonderwerpen van het type ‘Saints, Sinners, and Sodomites: A Cross-Cultural Reading of the Aesthetics of Violence in the Acts of Syriac Martyrs and Quentin Tarantino through the Lens of Deleuze.’ read on…

De geest moet waaien: Boeli van Leeuwen in Leiden

door Klaas de Groot

In het Dagblad van het Noorden van 10 juni 2017 staat een column van Tommy Wieringa, waarin hij beschrijft hoe hij de geest van Boeli van Leeuwen twee keer ontmoet in Leiden en wel precies in het centrum, in de schaduw van De Burcht, daar waar de Nieuwe en de Oude Rijn samen komen. De eerste keer dankzij een toevallige ontmoeting met een vrouw die een boek geschreven heeft over Curaçao, waarin ook Boeli van Leeuwen figureert. De tweede ontmoeting vindt plaats via ene Verschoor die veel kan vertellen over de Curaçaose auteur. read on…

Pim de la Parra – Babylonische spraakverwarring

Eén van de meest opwindende ervaringen die een mens kan overkomen, is de ontdekking dat je door niemand wordt verstaan. Iedereen spreekt een taal die eigenlijk door geen ander wordt begrepen, ook al spreken en schrijven ze allebei dezelfde taal. En ook al hoort niemand wat de ander zegt, toch doen we meestal alsof we elkaar wel verstaan. read on…

Carry-Ann Tjong-Ayong – Oma Carootje

Oma Carootje (ouma zeggen wij) was de moeder van mijn vader. Zij woonde ook in zo’n prachtig houten huisje aan de Keizerstraat 113.

Toen Wim foto’s maakte van al die huisjes wilde ik hem een paar jaar geleden laten zien waar míjn ouma had gewoond. We gingen er heen en ik was geschokt want ouma’s huisje was weg en in plaats daarvan stond er een gigantische autoshowroom van staal en glas… read on…

Ismene Krishnadath – Kijk op Helman

Een aantal impressies:
Eerste impressie: 1 jongeman 30, grafisch ontwerper. Ik vraag hem: “Zou je een advertentie voor me kunnen ontwerpen over het boek van Albert Helman.”
“Natuurlijk! Maar by the way, wie is Albert Helman?”
Tweede impressie. Schrijversgroepavond. Boek van Helman staat mooi uitgestald op een boekenstaander op de boekentafel. Jongeman, ongeveer 25, loopt langs, pakt het boek op. Knikt goedkeurend. Mooi dik boek. Wie is die man op de omslag?
Derde impressie: Ring Ring. Erwin de Vries aan de telefoon.
“Ismene, ik heb gehoord dat jij dat boek van Albert Helman verkoopt.” “Klopt, ben je geïnteresseerd?” read on…

Van ‘motyo’ tot moderne klassieker

door Aart G. Broek

Naar prostituees en hun werkzaamheden in de voormalige Caribische koloniën deed ik geen uitgebreid onderzoek. Wel maakte ik mij onvermijdelijk een voorstelling van het leven van publieke vrouwen. read on…

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter