blog | werkgroep caraïbische letteren

Michiel van Kempen – Bij het overlijden van Erwin de Vries

Hoe diep ik ook kon kijken in het roze van het lijf
en jij je chocoladen woorden blies
ik zag toch niet door je bifocale glazen
hoe mager je ook werd
je huid omspande knoken als een vlies
hoe je bleef steken achter zoveel vlees
penselen in terpentijn of water
je wiekte je vier slagen in de rondte
het zoefde langs je hoofd, van binnen bleef het stil
ik heb je niet gekend en kijk naar al je doeken
die nu strakgespannen zeggen
zeg maar wie ik ben, doe maar wie je wil

 

Erwin de Vries – Naakt

Your comment please...

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter