blog | werkgroep caraïbische letteren

Manipuleren met informatie

door Hilde Neus

Een paar maanden geleden, op 17 augustus 2017, schreef Sandew Hira (Dew Baboeram) op de site Suriname Herald een stuk over de studie van Ellen de Vries. Hij had een uiterst negatief oordeel en betitelde haar als een manipulator van de berichtgeving.

De Ware Tijd, Marebratumstraat, Paramaribo. Foto © Michiel van Kempen

 

Daarbij noteert hij dat ze – als onderzoeker-  wel zijn bronnen heeft ingezien, maar die (volgens hem) niet op de juiste wijze heeft aangewend. Ze geeft wel de pro’s en contra’s aan maar concludeert: ‘Hoe innig de banden tussen de Nederlandse regering en Brunswijk precies waren, wordt uit de bestudeerde stukken niet helder.’ (p. 58). Dat, terwijl Hira volgens hem toch omstandig heeft aangetoond dat Nederland wel degelijk de Binnenlandse Oorlog van Brunswijk tegen het Bouterse-regime financieel heeft gesteund. ‘Ze heeft mijn boek geraadpleegd. Dat blijkt uit haar verwijzingen. Daarin zijn de bewijsstukken voor de Nederlandse betrokkenheid uitgebreid geciteerd uit de archieven van het Ministerie van Buitenlandse Zaken met verwijzing naar de archiefnummers. Ik schrijf over een brief van Brunswijk aan minister Pronk waarin hij uitgebreid bericht over de Nederlandse financiering van de Binnenlandse Oorlog. De brief is gedateerd 19 april 1991.’ Het zou hier gaan om financiering van pakketten voor familieleden van de Jungle Commando-leden. Maar als ik de brief van Brunswijk goed lees gaat het om pakketten voor mensen die naar Frans Guyana waren gevlucht, tenminste: het bedrag staat in Franse francs genoteerd. Omdat het Zeister Zendings Genootschap verantwoordelijk was voor de goederen, lijkt het me dat het hier gaat over humanitaire hulp.

 

Ellen de Vries

Hira stelt verder dat het enige doel van de Nederlandse media is om de waarheid over wat er in Suriname gebeurd is, te verdoezelen. ‘Ze is een trouwe soldaat in de witte mediacompagnie van het koloniale leger dat de mediaoorlog tegen Suriname voert.’ Op deze plaats mag wel gesteld worden dat De Vries niet zomaar een boek heeft geschreven. Het gaat hier om een proefschrift, dat door een promotiecommissie is beoordeeld en zij heeft daartoe gebruik gemaakt van allerlei bronnen. Hoe je die aanwendt, is des onderzoekers. Maar die keuzen worden wel aan wetenschappelijke standaarden getoetst. Een promotiecommissie zal niet zomaar zaken accepteren die niet door de beugel kunnen, behalve als die feiten niet door henzelf te controleren zijn. (Zoals gebleken is uit studies van de universiteit van Tilburg, waarin de professor Sociale Psychologie Diederik Stapel onderzoeksgegevens had verzonnen en gemanipuleerd om wenselijke uitkomsten te verkrijgen.) In het geval van De Vries echter, kan iedereen de bronnen naslaan op de juistheid van de gegevens die zij heeft aangehaald.

 

Daarnaast geeft Hira aan dat de auteur dik is betaald voor het boek. Dit suggereert dat ze heeft beantwoord aan een vraag van haar zogenaamde werkgevers; dat de conclusies in haar onderzoek zo zijn geformuleerd om in het voordeel van Nederland te werken. Hira is wel zo verstandig om aan te geven dat de geschonken bedragen niet vermeld staan. Daarmee zou hij zijn eigen bewering onderuithalen. Er zijn namelijk heel wat instanties waar je aan kunt kloppen om financiële steun voor een promotie, waaronder de vergoeding van studiereizen of het publiceren van de resultaten als handelseditie, zoals het hier op de literaire pagina gerecenseerde exemplaar.

Op dinsdag 12 december jongstleden [2017] heeft Ellen de Vries haar boek gepresenteerd in het Nationaal Archief Suriname (NAS). Rita Tjin Foe heeft, als nationaal archivaris, aangegeven dat ze het erg waardeert dat als mensen een groot deel van hun onderzoek hebben verricht in het NAS, zij ook de resultaten daarvan presenteren in dat gebouw. De Vries gaf ons de rode draad van haar boek aan de hand van foto’s en filmpjes, en die zijn heel belangrijk en verhelderend. Elke auteur heeft een perspectief, een visie, van waaruit zij/hij schrijft. En elke lezer interpreteert de informatie weer vanuit zijn eigen referentiekader. De veelheid, maar ook de variatie aan bronnen, maken wel dat er een breed palet aan historische kennis wordt overgedragen. En daar kunnen we allen van leren.

Ellen de Vries: Mediastrijd om Suriname. Van mythemakers tot nieuwsverduisteraars (1980-1992). Zutphen: Walburg Pers (2017). ISBN 978 9 462 491 700

Your comment please...

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter