blog | werkgroep caraïbische letteren
Categorie: Architectuur

Postcards From The Sexy Sailors: Styling In Bonaire

Most anyone’s list of stylish, sexy Caribbean destinations would not include Bonaire. The middle child of the Dutch ABC islands has long been known for incredible scuba diving, a massive flamingo population and not much else.

Leave it to our friends The Sexy Sailors, though, to show us another side to this uncommon island… lees verder…

Veiligheid carnavalsroute niets te maken met carnaval’

Curaçao – “De veiligheid van de gebouwen aan de Roodeweg en Breedestraat zou niet alleen met carnaval moeten tellen”, zegt architect Ronny Lobo. Volgens de architect maakt het zelfs niet veel uit dat de parade in februari door de straten dendert, zo schrijft Caribisch Netwerk. lees verder…

Een eerbetoon aan Jacob Gelt Dekker

door Joseph Hart
Dat Jacob een eigengereide persoonlijkheid is met een enorme dosis energie en doordrammerig karakter, bleek al meteen bij onze eerste ontmoeting in de IJzerstraat (Otrobanda) in de tachtiger jaren. Ik was bijna klaar met mijn wekelijkse rondleiding door Otrobanda, toen ik hem tegen het lijf liep. Hij was druk gebarend een en ander aan het uitleggen aan twee mannen, die moeite hadden hem bij te houden. Hij keek even op toen ik met mijn grote groep toeristen voor het verlaten en deels vervallen pand van de Anastagasti familie bleef staan voor een laatste uitleg. lees verder…

Inheemsen: Overleven, bouwen en wonen

Met betrekking tot het overleven van Surinaamse inheemse volken, over hoe ze wonen en zelf hun hutten bouwen, zijn interessante boeken geschreven. Een keuze. lees verder…

Restauratie ‘belpaal’ van Porto Mari

door Jeannette van Ditzhuijzen

Begin jaren vijftig stond deze slavenbel nog op de plantage Porto Mari. lees verder…

Jeugd renoveert Fort Beekenburg

Minister Jeanne-Marie Francisca van Sociale Ontwikkeling, Arbeid en Welzijn en de Vacaturebank hebben in samenwerking met de Nederlandse Vertegenwoordiging en de Dienst Werk en Inkomen (DWI) van de Gemeente Amsterdam met het project ‘Herstelling’ tien jongeren aan werktraining geholpen. Het project betreft de restauratie en onderhoud van Fort Beekenburg bij Caracasbaai. lees verder…

Empire

door Sharda Ganga

Diepbedroefd, doch dankbaar voor alle vreugde mij gebracht, nam ik kennis van het officieel verscheiden van theater Empire.

Het is lang geleden dat er daar een film op het doek is geprojecteerd en er is intussen een hele generatie Surinamers groot geworden die niet weet wat Empire is. Maar voor mij is Empire een stuk van mijn jeugd. De onbezorgde stukken van die niet geheel onbezorgde jeugd, speelden zich voor een groot deel af in filmzalen: Empire, Star, Tower. Ach die goeie ouwe prehistorische tijd waarin de STVS het enige televisiestation was, computers dingen waren uit science-fictionboeken, en het web alleen sloeg op het spinnenweb in het schooltoilet; in die oeroude tijd was de bioscoop één van de weinige mogelijkheden om de realiteit de ontvluchten.

Als je wat kwartjes bij elkaar had gespaard, dan kon je naar de film: een paar kwartjes voor een kaartje, twee voor de bus heen en terug, en twee voor een ijsje bij Soda Fountain.
Het was helemaal niet erg dat de bioscopen maandenlang dezelfde films vertoonden; je ging per slot van rekening niet echt voor die film als je voor de 10e keer naar Grease (in Empire) of Superman (in Star) ging. Je ging niet om te kijken, je ging naar de bioscoop om gezien te worden. En Cynthia en ik, wat deden we ons best om gezien te worden, als veertien- en vijftienjarigen.

Dat viel niet mee. Zij had last van acne, en ik van hele dikke brillenglazen. Maar we gaven de moed niet op. Zo leende Cynthia ooit de prachtige enorme plastic zonnebril van haar buurmeisje. Dat was slim want zo bedekte ze toch aardig wat puisterig huidoppervlakte. Ik wilde niet achterblijven, dus bracht ze de week daarop nog een geleend exemplaar, speciaal voor mij.
En daar strompelden we, bezonnebrild, door de verlaten straten van Paramaribo. Ik zag en zie zonder gezondheidsbril niet verder dan een halve meter en struikelde dus geregeld, Cynthia meeslepend in mijn val. En toch gaven we de moed niet op. De week daarop zou ik struikelen vanwege de geleende hoge hakken; en de week daarop vanwege betraande ogen na mislukte experimenten met oogmake-up.

En zo mijmerde ik wat naar aanleiding van het bericht over de verkoop van het Empire gebouw. Wat waren we onschuldig, dacht ik. We hielden ons bezig met school, droomden van onbereikbare jongens, lazen Asterix en Witte Raven romans, en verzamelden dromerige liederteksten in fraai versierde schriften. We hielden ons ook wel bezig met politiek, en met de wereld buiten ons om, maar het was altijd vanuit jeugdig idealisme- wij zouden het natuurlijk anders en beter doen dan de mensen die op dat moment aan de macht waren.

Waar we dus geen seconde aan dachten was om ons op te geven als lid van een politieke partij. Maar misschien zouden we dat wel overwogen hebben als er in die tijd ook partijen waren geweest die strooiden met transistorradio’s, walkmans en fietsen, net zoals de ABOP voorzitter de vorige week in Moengo strooide met laptops en schoolpakketten voor tieners, en auto’s en blackberry’s voor de ouderen, als deel van een ABOP registratiecampagne. Is dat niet het ultieme kopen van mensen en stemmen, dacht ik, auto’s en laptops als je je aansluit bij de partij . Het was, wat mij betreft, een nieuw dieptepunt voor de partijpolitiek in Suriname. We houden niet eens meer de schijn op van een partij ideologie als rechtvaardiging voor het lidmaatschap. Kiezers en toekomstige kiezers zijn er simpelweg om gekocht te worden. Hou ons een blackberry voor onze neus en we zweven vrijwillig het ravijn in om die blackberry te grijpen. Hey, zei men daarom “zweef teki”?

gangadwt@gmail.com

[uit de Ware Tijd, 25/08/2012]

‘Basiliek vergroot kans pauselijk bezoek’

door Annelies Brinkman

Bisschop Wilmelmus de Bekker en pater Estaban Kross over de
toegenomen kansen van Suriname op pauselijk bezoek. Foto © Claudio Barker
Paramaribo – Nu de St. Petrus en Paulus-kathedraal vanaf 6 april de eretitel van basiliek zal dragen, is de kans dat de paus Suriname zal bezoeken een stukje groter geworden. Dat is althans de verwachting van pater Esteban Kross. Hij zei dit donderdag tijdens de persconferentie waar hij en bisschop De Bekker meer informatie gaven over nieuwe status van de kathedraal.
De Bekker toont het wapen dat boven de toegang
van de basiliek zal komen te hangen
“Ik vermoed dat de paus nu wel wat extra moeite zal doen. Een paus doet namelijk altijd moeite de landen met een basiliek te bezoeken. En het is niet zo dat de paus alleen grote landen bezoekt. Zo is Paus Johannes Paulus II bijvoorbeeld in Trinidad geweest, en ook in St. Lucia en Curaçao”, aldus een hoopvolle Kross.
De Bekker en Kross zijn erg verheugd en trots op de nieuwe status van de kathedraal. Ruim een jaar geleden stuurden ze de aanvraag voor de eretitel naar Rome. Eind januari dit jaar kreeg De Bekker het bericht dat de aanvraag was gehonoreerd en dat de officiële verheffing zal plaatsvinden op 6 april.
Het is niet precies duidelijk waarom de aanvraag is goedgekeurd. Maar de aanwezigheid van het graf van Petrus Donders speelde zeker mee. “Kerken die tot basiliek verheven worden zijn vaak bedevaartskerken, zoals de kerk van Lourdes die ook basiliek is. Vanwege het graf van priester Petrus Donders is onze kathedraal ook een echte bedevaartskerk en nu dus basiliek”, legt Kross uit.
[uit de Ware Tijd, 21/03/2014]
De vorige Surinaamse president, Ronald Venetiaan, en zijn echtgenote Liesbeth
Venetiaan-Vanenburg, ontmoeten de vorige paus, Pabst Ratzinger

Curaçao verwaarloost werelderfgoed

Girvin Eustatia voor het monument dat hij heeft gerestaureerd. Hij kreeg het op
zijn naam dankzij een nieuwe wet. Foto 
© Jeannette van Ditzhuijzen. 
 
door Jeannette van Ditzhuijzen
Curaçao dreigt zijn belangrijkste toeristische product te verliezen: de karakteristieke, kleurrijke huizen van de oude binnenstad raken steeds meer in verval. Oorzaak? Een lakse overheid.
 Na jarenlang touwtrekken werden de monumenten van Curaçao vanaf 1993 officieel beschermd. Met een zak geld uit Nederland werd een Monumentenfonds opgericht, waaruit monumenteneigenaren subsidie kregen voor het opknappen van hun huizen. In rap tempo werden zo’n 200 monumenten in de oude binnenstad opgeknapt en werden hele buurten weer begaanbaar. In 1997 volgde plaatsing op de Werelderfgoedlijst van Unesco.
Maar de historische panden dreigen opnieuw te verloederen. De restauratie stagneert en reeds gerestaureerde monumenten worden soms niet onderhouden, zodat hernieuwd verval dreigt. Na een paar stevige regenbuien stortten onlangs alweer een paar daken in.
Controleorgaan
De diverse organisaties die zich bekommeren om de monumenten maken zich grote zorgen en zijn bang dat de binnenstad wegens wanbeleid van de Werelderfgoedlijst wordt gehaald. Dennis Klaus van de Fundashon Pro Monumento: “Het controleorgaan van de overheid, een Monumentenbureau, bestaat niet meer. En controle is een van de voorwaarden van Unesco.”
Hij wijst erop dat Curaçao voor Unesco onder Nederland valt en dat behoud van de monumenten daarmee ook een Nederlandse aangelegenheid is. “Als het moet, stappen we zelf naar Unesco om zo de overheid tot actie te dwingen.”
De organisaties wijzen op buureiland Aruba, waar ze wel snappen dat een verzorgde binnenstad aantrekkelijk is voor toeristen. Hoewel toerisme een belangrijke economische pijler is voor Curaçao, doet het land volgens hen weinig om de monumenten en de binnenstad voor toeristen uitnodigend te maken.
George Schmit, directeur van de Stichting Monumentenzorg Curaçao, wijst erop dat de Curaçaose overheid heeft besloten om diverse kantoren uit het centrum naar elders te verhuizen. “Dat heeft zijn weerslag op winkels en horeca, die ook verdwijnen, waardoor steeds meer panden aan verval zijn overgeleverd.” De overheid heeft de plicht, vindt Schmit, om de binnenstadsmonumenten te benutten voor overheidsdiensten.
Verkrotting
“Ook het vergunningenbeleid van de overheid stimuleert de trek uit de stad”, zegt Klaus. “Buiten de binnenstad schieten de kleine winkelcentra als paddenstoelen uit de grond, waardoor er minder publiek naar de binnenstad komt. Dat moet de overheid beter reguleren.”
De verkrotting maakt de buurt onveiliger. Drugsdealers en prostituees trekken
in de ruïnes en bewoners vluchten weg. Foto © Johan Depoortere

 

“Wij hebben gelukkig wel enige invloed”, zegt Gabi Da Costa Gomez van Federashon Otrobanda. “Door lobby van alle organisaties in Otrobanda zijn het ziekenhuis en het bevolkingsbureau voor de wijk behouden gebleven. Maar we zijn er nog niet. Want de verkrotting maakt de buurt onveiliger. Drugsdealers en prostituees trekken in de ruïnes en bewoners vluchten weg.”
Het steekt de monumentenorganisaties dat minister Balborda niet heeft gereageerd op de Erfgoednota die de monumentenraad hem ruim een jaar geleden aanbood. In de nota doet de raad voorstellen voor aanpassingen van het beleid, waardoor de overheid panden kan onteigenen wanneer de eigenaar na herhaalde aanschrijvingen niet betaalt voor noodherstel. Klaus: “Maar dan moet je wel een monumentenbureau hebben dat de eigenaars op hun tekortkoming wijst.”
Foto © Christopher A. Dominic
Sterke band geeft recht op vervallen monument
De Curaçaose overheid is misschien laks, Girvin Eustatia heeft zich juist tot het uiterste ingespannen om een verkrot huis in Otrobanda te redden. “Het huis is sinds 1895 in de familie en tot 2002 woonden er afstammelingen van mijn betovergrootvader in. Daarna is het in rap tempo vervallen, en de buurt gebruikte de tuin als vuilstort. Veel nazaten waren niet te vinden, dus kon niemand iets doen.”
“Gelukkig is sinds kort de wet zo veranderd, dat de rechter een pand kan toewijzen aan degene die er het meest mee verbonden is. Omdat ik al veel had gedaan, onder andere een noodrestauratie had laten plegen, kreeg ik vorig jaar het huis toegewezen – met toestemming van de wél bekende nazaten.” Inmiddels is het huis in oude glorie gerestaureerd en wordt het verhuurd.
“Ik was de eerste op Curaçao die van dit nieuwe wetsartikel gebruik maakte voor het op naam krijgen van een monument. Via de pers heb ik er veel bekendheid aan gegeven. Want langdurig onverdeelde boedels zijn een groot probleem in Otrobanda. Ook daardoor beginnen veel particuliere huizen te vervallen.”
[uit Trouw, 21 februari 2014]

Raad van Ministers keurt noodplan goed behoud monumentale panden centrum Paramaribo

 
 
Plan klaar binnen door UNESCO gestelde termijn
Een noodplan en een beheersplan voor het behoud van de koloniale gebouwen in Paramaribo is goedgekeurd. Volgens de Ware Tijd van donderdag 30 januari 2014 is het door VN-organisatie UNESCO voorgeschreven ultimatum nipt gehaald.
UNESCO had gedreigd het stadscentrum te schrappen van de culturele werelderfgoedlijst.
Het noodplan, dat de ministerraad nu heeft goedgekeurd, moet voor februari bij de de VN-organisatie liggen. Waarschijnlijk lukt dat.
‘Dit is een belangrijke stap vooruit. We zijn ermee ingenomen, dat beide documenten nu een officiële status hebben’, zegt Stephen Fokké, directeur van Stichting Gebouwd Erfgoed Suriname, SGES. Het is nu nog wachten op de financiering.

 

Dat kan een ander bureaucratische barrière worden. Suriname heeft weinig gedaan aan behoud van zijn gebouwd erfgoed uit de koloniale periode. Dit wordt vooral geweten aan bureaucratie.
Het oude deel van Paramaribo inschrijven op de werelderfgoedlijst, bracht de verplichting tot onderhoud. Sindsdien is er niets van geworden. Aan pleidooien en smeekbeden van SGES heeft het niet gelegen. Volgens de plannen krijgt de stichting meer macht als toezichthouder.
[van Obsession, 30 januari 2014]

 

  • RSS
  • Facebook
  • Twitter